De terugkeer (slot)

 

Alain fietste door de straten met stevig tempo.
De kleverige motregen negerend sloeg hij een kleine doodlopende straat in. Daar stond een vrijstaand huis met daarnaast een uit hout en golfplaat opgetrokken aanbouwsel.
'The Proud Fighters-vzw' stond er in zwarte letters op een houten plank die op de gevel was vastgetimmerd.
Alain parkeerde zijn fiets tegen het aanbouwsels en keek rond. Op het grasveld naast het aanbouwsels stonden meerdere geparkeerde auto's en uit het bouwwerk klonk ophitsende muziek met veel en snelle beats.
Binnen heerste er een drukte van jewelste. Jonge mannen waren in de boksring of er rond aan het sparren. Anderen waren duchtig in de weer met bokszakken. En nog anderen waren met gewichten aan het trainen of trokken aan bars hun eigen lichaamsgewicht op.
Alain keek rond maar de persoon die hij hebben moest was nergens te zien in het geharrewar van bezwete lijven en in het rond vliegende vuisten.
Eén van de weinige vrouwen zag Alain en hield op met sparren.
"Wacht efkes," zei ze tegen haar partner, waarna ze met stevige tred op Alain afstapte.
"Ey ouwe, bol het ies af jong, dat is hier een privé aangelegenheid," riep de kleine maar gespierde jongedame met blond langszij afgeschoren haar dat ze in een paardenstaart had geknoopt. Haar blauwe ogen leken wel vuur te schieten toen ze voor Alain ging staan en een intimiderende houding aannam.
"Ik had graag Rico De Vuyst gesproken," zei Alain die zich niet onder de indruk toonde.
"De Rico heeft genen tijd nu, afbollen," zei de jonge dame met het behoorlijk afgetrainde lichaam, forse armspieren en goed zichtbare sixpack op de buik.
Alain toonde zijn badge: "Ik ben van de politie," zei Alain. "Ik wil Rico spreken in het kader van een lopend onderzoek.
"Flikken hebben hier al helemaal niks verloren. Afbollen zionistenknechtje! Of ik schop u godverdomme buiten!"
"Smaad aan de politie is strafbaar juffrouw, alsook bedreigingen aan het adres van een rechercheur in functie." zei Alain op rustige toon."
"Godverdoeme opa, hedde gaai aa oorappareilke vergeten in te stekenI" brulde de jongedame in zijn oor. " Afbollen heb ik gezegd! Of denkt ge da 'k nie darref misschien?
Als ge nog nooit slaag gekregen hebt van e vraa, dan zal 't vandaag uwen eerste keer zijn zulle! Kom doar is 't gat van de timmerman!" De jongedame gaf ze Alain een fikse duw. Dan ging er een deur open. Rico De Vuyst, 27 jaar, struise geblokte kerel gekleed in zwart mouwloos hemdje en trainingsbroek liep op Alain af.
"Laat hem Mariska, ik regel het wel," zei hij.
"Ge wilt mij spreken hoofdinspecteur?" vroeg Rico.
"Ja, onder vier ogen als het even kan."
"Broer, dat is wel ne flik hé. Ge gaat u door dat strontvolk toch niet laten kloten zeker?" zei Mariska De Vuyst, jongste telg uit een beruchte familie die het geweld en de louche zaakjes niet schuwde.
"Laat mij dit regelen en hou u bezig met de training reageerde Rico korzelig.

Alain volgde Rico naar het woonhuis, daar had hij van de woonruimte een klein kantoor gemaakt met een bureaumeubel van IKEA waarop een laptop stond en een hele hoop paperassen lagen.
"Hoofdinspecteur Alain Donck. Ik was u verwachtende," zei Rico. Drinkt ge iets? vroeg hij terwijl hij in de keuken de koelkast opentrok en voor zichzelf een energiedrankje uithaalde."
"Koffie," zei hij. "Heet en straf."
"Ge hebt geluk," zei Rico, ons Mariska heeft er net gezet. Die drinkt sloten koffie en haar verloofde nog veel meer. Maar liever dat dan een alcoholdrinker. Wie dat gif aan zijn lippen zet heeft bij 'The Proud Fighters' niets verloren. En er komt nog veel meer dat in onze club taboe zal zijn. Zeker na wat er deze week gebeurde is wordt het hoog tijd om de slechte reputatie die deze club met zich meesleurt voorgoed achter zich te laten. Het tijdperk Marco De Vuyst is voorbij. Het is nu little brother Rico die de lakens uitdeelt, en dat zal de wereld geweten hebben."
"Was je me daarom verwachtende?" vroeg Alain. "Om me dit allemaal te vertellen?"
"Hoofdinspecteur," zei Rico.
"Mijn broer maakte er een potje van met zijn knokploeg. Want dat was het tenslotte, een ordinaire knokploeg. Een verzameling hooligans en halve en hele criminelen die hij liet knokken voor de poen waar hij dan grote sier mee maakte. Of hij huurde ze aan de onderwereld voor allerhande klusjes.
Hier wordt komaf mee gemaakt inspecteur. Mag je gerust weten."
"Goed," zei Alain. Vertel me eens iets wat ik nog niet weet.
"Uw instructeur die vlak voor hij Freddie Yarowa zijn nek brak een sms bericht ontving met de boodschap 'hij wordt vanmiddag opgepakt'.
Vertel daar eens iets over?
Want een gewelddadige ex-paracommando met extreem rechtse sympathieën die op de hoogte wordt gebracht van een politieactie waar op dat moment alleen de commissaris, ikzelf en mijn team van op de hoogte was.
Dat is niet normaal.
Voor mij toch niet."
"U hebt het over Thibault De Bruyne," zei Rico.
"Ja ik heb het over Thibault De Bruyne," herhaalde Alain.
"Lid van The Proud Fighters, net als Kevin Courtois. Mededader van de moord op Freddie Yarowa."
"Hoofdinspecteur," zei Rico.
"Steken jullie niet heel veel werk in het onderzoek naar de stomtoevallige dood van een illegale parasiet die bovendien 'roesgiften' verkocht aan minderjarigen?" vroeg Rico.
"Moord blijft moord, Rico," zei Alain.
"Doodslag.
Het was een stom ongeluk.
Denk dat Thibault u dat wel heeft uitgelegd.
Thibault is een goeie instructeur Hoofdinspecteur, en een nationalist in hart en nieren.
Zoals de meeste jongens hier.
Tenminste deze die mijn charter hebben ondertekend.
Het is te kiezen. Charter ondertekenen en er naar leven. Of een andere club kiezen."
Alain las het charter vluchtig.
-Zich onthouden van alle drugs en andere roesmiddelen inclusief alcohol.
-Een blanco strafregister hebben, of op zijn minst geen nieuwe feiten meer plegen.
-Op je voeding letten, je gewicht in de gaten houden en de principes van 'intermettent fasting' toepassen.
-Zich onthouden van voorhuwelijkse seksuele betrekkingen, of het hebben van seksuele betrekkingen met iemand anders dan uw wettelijke echtgeno(o)(t)e.
Alain fronste zijn wenkbrauwen.
"Is dat niet een beetje erg streng?" vroeg Alain.
"Hoofdinspecteur.
Dit is een nationalistische sportvereniging. Wij willen alleen mensen die het nationalistische en conservatieve gedachtengoed uitdragen.
Wie gehecht is aan een nihilistische of hedonistische levensstijl heeft hier niets te zoeken. Alcohol en respect voor je lichaam gaan niet samen en voorhuwelijkse seks of een te losse seksuele moraal is de reden waarom deze samenleving in een diep moreel verval is verzeild geraakt.
Wij willen de jeugd tonen dat er nog andere zaken zijn in het leven. Zaken waar je veel verder mee geraakt in het leven.
Met soberheid, onthouding en een levenshouding gebaseerd op principes en respect voor uw vaderland en zijn tradities raak je veel verder in het leven. Dat is wat wij 'The Proud Fighters' willen uitdragen."

Alain keek Rico strak aan.
"Rico.
Ik vraag het maar één keer.
Wie stuurde dat bericht naar Thibault?"
"Dat weet ik niet.
Ik leg mijn leden strenge leefregels op, maar ik kan me met de beste wil van de wereld niet bezighouden met de berichten die ze sturen naar elkaar."
Alain schudde het hoofd.
"Dacht ik het niet.
Praatjes, praatjes en nog eens praatjes.
Hoe hou je dit zieltogende en door politie en gerecht veelgeplaagde clubje eigenlijk recht Rico.
Moet toch moeilijk zijn voor een knaap van amper 27 jaar.
Tenzij je ergens iemand hebt die u het handje boven het hoofd houdt. En dan denk ik aan een zeer gekend politicus uit de regio die sinds kort ook lid is van de politieraad en die al eerder aangaf dat hij liever zag dat jonge  mensen wat weerbaarheid kweken in een sportclub dan dat ze heelder dagen rondhangen in gesubsidieerde jeugdhuizen."
"Iemand die een cannabis dealende uitgeprocedeerde als Freddy Yarowa, bijgenaamd Rasta Fred liever kwijt dan rijk is, maar als de dood is voor het feit dat hij wel eens zou kunnen gaan vertellen over wat hij echt weet over de relatie tussen uw broer Marco ex buitenwipper in menig hoerenkeet waaronder de beruchte La Mimosa. En populist Marcel Leliaert.
Daarbij. Kunt ge mij garanderen dat ge echt geen opdracht hebt gekregen van uw broerke in de gevangenis? Er zijn genoeg gangsters die hun zaakjes verder regelen vanuit den bak."
"Kijk Hoofdinspecteur," zei Rico lichtjes geërgerd.
Als ge die toer opgaat, dan is het misschien beter dat ge uw kloten opheft en maakt dat ge hier buiten zijt.
Want zoals ge wel gemerkt hebt zijt ge als flik hier niet erg populair.
Ik heb mijn goeie wil getoond, gooi mijn kaarten op tafel.
Kijk, Marco is zelfs geen lid meer van deze club. Zijn rol is uitgespeeld Hoofdinspecteur.
En toch blijft ge doordrammen en afkomen met allerhande op niets slaande insinuaties.
Sorry, maar dan stopt het voor mij." zei Rico terwijl hij de deur opende.

Alain verliet het kantoor en liep door de trainingszaal.
Hij zag hoe Mariska haar sparringpartner in de steek liet en regelrecht naar een jongeman liep die de trainingszaal binnenstapte, waarna een innige omhelzing en een een passionele tongzoen volgde. In een reflex draaide hij zijn hoofd en liep langs de boksring naar de deur om te maken dat hij zo snel mogelijk buiten was.
Die 'verloofde' van Mariska was niemand minder dan...
BART HOLVOET!!!
Alain fietste naar huis, waar hij zijn jas in een hoek gooide en meteen naar de koffiezet liep.
"Koffie, heet en straf," mompelde hij.
"Ik heb het verdomme nodig nu!"
Alain hoefde nu niet meer te twijfelen.
Wat hij al meteen vermoedde zag hij gewoon voor zijn ogen als bevestigd.
Bart Holvoet is een mol. Een infiltrant. En niet meer of dat bericht.
Kwam gewoon van hem.
Na het drinken van een drietal koppen straffe koffie keerde Alain terug naar het clublokaal van The Proud Fighters, maar ditmaal met zijn fototoestel. Hij verborg zich achter een boom en wachtte geduldig af.
Even later zag hij hoe Bart naar buiten stapte samen met Rico en Mariska.
Ze maakten nog een praatje en daarna nam hij afscheid. Hij gaf Rico een hand en Mariska een zoen op de mond. Waarna hij naar zijn auto liep en wegreed.
Alain hield zijn fototoestel goed vast en glimlachte.
"Ik heb u bij uw kloten betweterke!!!
EN GOED OOK!!!"

De terugkeer 5

 Alain liep het politiebureau in en tikte Bart tegen zijn schouders.

"Gij meekomen," zei hij. Onmiddellijk.
"Waarom?" vroeg Bart verbaasd?
""Omdat ik het u beveel als zijnde uw overste!" snauwde Alain hem toe.
"Woef, woef, woef," deed Bart terwijl hij met gespeelde militaire pas achter Alain liep.
Alain sloot de deur en ging voor Bart staan.
"Waar is uw gsm?" vroeg hij.
"Daar hebt gij geen zaken mee chef," zei Bart die zijn best deed om te doen alsof hij helemaal niet onder de indruk was van Alain zijn manier van doen.
"Oh nee," zei Alain.
"Ik weet uit zeer goede bron dat Thibault De Bruyne getipt werd over de arrestatie van Freddie Yarowa gisteren. Waarna hij meteen zijn huis verliet toen hij dat bericht ontving.
Kijk Bart, voor mij is het heel simpel. Gij kunt maar beter zien dat ge kunt aantonen dat gij op geen enkele manier contact hebt of had met die Thibault De Bruyne. Want bij het minste vermoeden dat ik daarvan heb. Zorg ik ervoor dat ge geen dag langer bij de politie blijft.
Want ik vertrouw u voor geen haar Bart Holvoet.
Moogt ge gerust weten.
En wat je met Sarah van plan was en vooral dat ze door uw toedoen dit team verliet. Dat vergeef ik je nooit Bart Holvoet.
Godverdomse smeerlap!"
Bart keek Alain glimlachend aan.
"Chef komaan. Wat heb ik met Sarah gedaan denk je?
Helemaal niets. Echt niet.
Sarah kon dit werk niet aan.
Is meer iemand voor het werk achter de schermen. Zoeken naar kruidsporen of vingerafdrukken, het afnemen van DNA stalen, analyses maken. Dat soort dingen.
Het enige wat ik heb gedaan is haar voorgesteld om na ons huwelijk thuis te blijven en voor onze toekomstige kinderen te zorgen. En  open kaart gespeeld over hoe ik het gezinsleven zie.
Ja dat is het traditionele gezin met de vrouw die thuisblijft en voor de kinderen zorgt.
Ik ben daar eerlijk in tegenover mijn toekomstige levenspartner, dus ook tegen Sarah.
Maar blijkbaar vond ze dat te beperkend. Erg hoe jonge vrouwen de kop zot gemaakt worden met dat volstrekt idiote idee van buitenshuis werkende en carrière najagende vrouwen.
Of vindt je dat niet erg chef? Dat liberalisme, feminisme en compleet doorgeschoten individualisme deze samenleving tot op de rand van het verval hebben gebracht."
"Genoeg!" riep Alain. "Spaar je politieke prietpraat voor je extreem rechtse vriendjes."
"Als je maar snapt Chef, dat ik gewoon eerlijk was met Sarah. Ze trok haar conclusies en ging. Ze kon niet meer met mij samenwerken. Maar dit is nu eenmaal hoe ik ben. Klinkt het niet Dan botst het.
En met Sarah botste het. Erg als mensen de harde waarheid zo slecht verteren.
Alles moet verbloemd worden. Maar 'sugar coating' is nooit mijn stijl geweest, sorry."
"Ik heb je door Bart Holvoet.
Dat je dat maar gerust weet.
Vroeg of laat ontmasker ik je als een mol en infiltrant. En Marcel Lelieart zal me niet kunnen tegenhouden. Lid van de politieraad of niet."
"Je kan niets bewijzen Chef. NIETS!!!
Ge brengt alleen maar uzelf en uw job in gevaar, alleen al met deze conversatie. Ge beseft dat toch.
Ik kan nu al naar de dienst interne zaken stappen en dan ga je wel je bron moeten prijsgeven. En eerlijk gezegd, daar ben ik echt wel nieuwsgierig naar."
"Gij hebt Thibauld De Bruyne getipt over de nakende arrestatie, waarna hij samen met zijn kompaan Kevin Courtois toesloeg.
Waarom?
Omdat Freddie Yarowa teveel wist over hun praktijken.
Over wat er echt met Yoshi Dobbelaere gebeurd is."
"Wat er echt met Yoshi gebeurd is is toch duidelijk. Heeft met zijn geroddel en zijn lasterpraatjes de verkeerde tegen zich in het harnas gejaagd. En heeft daar een hoge prijs voor betaald. Komt ervan als men de fantasieën van een compleet doorgeslagen junk ernstig gaat nemen.
Hadden ze die knaap gewoon geïnterneerd en in een gesloten afdeling opgesloten had ie nu nog geleefd en was al die drama niet nodig geweest.
Enfin, eigenlijk is het echt wel triest dat eerst zijn eigen zoon moest sterven eer hij inzag hoe die smerige drugs als een kanker in onze stad woekert.
Maar nu wordt er eindelijk actie ondernomen tegen die smeerlapperij en ik sta op de eerste rij om die rotzooi te bestrijden. En jij Chef?"
Trouwens, ik dacht dat de commissaris u opgedragen had om de nodige voorbereidingen te treffen voor die razzia van komende vrijdag."
"Ge kunt gaan Bart," bromde Alain.

Nog dezelfde middag werd Alain bij de commissaris geroepen.
"Waarom neem jij contact op met de onderzoeksrechter voor een bijkomende ondervraging van Thibault De Bruyne en dit zonder mijn medeweten?" vroeg Commissaris Wim Van Marcke kortaf.
"Omdat ik een anonieme tip heb ontvangen Commissaris.
Van iemand die het had over het plotse vertrek van Thibault nadat hij een sms-bericht ontving welks hij luidop herhaalde.
Weet je wat er in dat bericht stond Commissaris?
'Hij wordt vanmidag opgepakt'. En nu moogde gij nekeer drie keer raden wie die 'hij' was.
Wie er zo ongeveer een uur later in de fietsstalling werd doodgemept.
Dat werpt toch een heel ander licht op de zaak nietwaar.
Schiet nog maar weinig over van het verhaaltje van Thibault die kwaad was omdat zijn neefje een psychose overhield aan zijn ongebreidelde cannabisgebruik waaraan Freddie zogezegd schuldig was.
En dat vind ik niet alleen, maar de onderzoeksrechter denkt er eveneens zo over."
"Godverdomme! je bent nog geen twee dagen terug aan de slag en je begint al opnieuw met dat eigengereide gedoe van je," zei de commissaris geërgerd.
"Ja dat is zo. En ik ben niet van plan daarmee te stoppen, wel integendeel.
Denk maar niet dat ik ga buigen als een knipmes voor die Marcel Leliaert en zijn grilletjes," zei Alain.
Je kan Bartje betweter Holvoet zo gek krijgen dat hij onderzoekt a la téte du cliënt, maar voor mij telt er maar één ding. De volledige waarheid. Ik heb altijd al de waarheid als leidraad van mijn onderzoeken genomen.
En dat ga ik blijven doen.
En als flik... Als commissaris.
Zou je me alleen  maar gelijk kunnen geven.
Geef je me nu gelijk commissaris?
Of wil je de ware reden voor de moord op Freddie Yarowa niet weten.
Vindt je ook dat we daar geen moeite moeten steken omdat hij 'maar' een illegaal, 'maar' een ordinaire drugsdealer was?"
"Ok, het is goed, ondervraag hem maar.
Maar de volgende keer ga je eerst langs mij voor je contact opneemt met de onderzoeksrechter.
En ik herinner je eraan dat de razzia van komende vrijdag absolute prioriteit heeft. En ik ga de voorbereidingen er van niet allemaal alleen doen."
Maar voor de commissaris die laatste zin kon afmaken had Alain al lang het bureau verlaten, maar niet zonder de deur met een smak dicht te trekken.

's Anderendaags werd Thibault De Bruyne in de ondervragingsruimte geleid.
"Maak zijn boeien maar los," zei Alain. "Ik heb van hem niets te vrezen."
Thibault zette zich neer, kaarsrecht en strak voor zich uit kijkend.
"Bon, zeg het ne keer. Door wie werd je getipt dat we  Freddie Yarowa zouden oppakken?" vroeg Alain op de man af?
"Pardon?" Vroeg Thibault terwijl hij Alain van top tot teen bekeek en zijn ogen tot speeltjes vernauwden.
"Dacht ge nu echt dat uw verhaaltje zou pakken? Uw neefke die met psychoses zit en dat Freddie daarvoor moest boeten."
"Ik ga nog een keer zeggen wat ik tegen uw collega's heb gezegd. Moesten gulder nekeer stoppen met hier van die bruin apen binnenlaten en al die drugsdealers eens echt straffen. Dan zouden zo'n acties zoals wij deden niet nodig zijn."
Alain schudde zijn hoofd heen en weer.
Nee kameraad.
Nee.
Dit hebt ge niet gedaan uit wraak.
Freddie moest gewoon zwijgen.
Freddie stond gekend voor zijn lange tong en dat maakte dat hij veel vijanden had. Er zijn genoeg lui die het niet graag zagen gebeuren dat hij hier in deze ondervragingsruimte zou belanden.
Hier, bericht verzonden naar uw gsm. 'Hij wordt vanmiddag opgepakt'."
"En dan, krijg zoveel van die berichten die nergens op slaan. Dacht zelfs dat het gewoon abuus was."
"Nee Thibault, nee.
Gij hebt aan uw bezoek laten weten dat ge dringend weg moest, nadat ge dat bericht luidop hebt gelezen. Dat heb ik van mijn tipgever gehoord, en op basis daarvan heb ik uw telefoongegevens laten opvragen. En ja, mijn tipgever had gelijk.
Dit was helemaal geen wraakactie."
"Gij maakt uzelf chanteerbaar dat weet ge toch?"
"Denk niet dat dat terzake doet," antwoordde Alain.
"Ik wordt hier ondervraagt door nen hoerenloper, nooit gedacht dat het zo erg gesteld was met het niveau van ons 'flikkenkorps'."
"De pot verwijt de ketel," kaatste Alain de bal terug.
"Ik ben geen flik, groot verschil."
"Maar gij hebt Deborah wel de deur uit geduwd nadat ge dat berichtje ontving. Moet toch wel heel belangrijk nieuws geweest zijn hé, dat ge een stevige beurt onderbreekt. Denk niet dat dat was omdat ze er niks van bakte hé."

Thibault ging overstag.
"Dieje Freddie moest zwijgen," zei hij.
"Tegen ons."
"Ja.
Rasta-Fred was een fucking viswijf en een vulgaire lasteraar."
"Van wie moest hij zwijgen?"
"Van ons.
Van Kevin en ikzelf.
En van wie nog?"
"Alleen van ons," zei Thibault.
"Ik geloof u niet.
Er zijn er teveel die er baat bij hebben dat Freddie zijn mond hield tegen de politie.
Iemand moet dit alles gecoördineerd hebben en die iemand had naast jullie als uitvoerder ook iemand die op één of andere manier heel goed op de hoogte was van het feit dat wij van plan waren om Freddie te arresteren Want deze actie was zeer geheim en er waren maar een zeer beperkt aantal politiemensen op de hoogte van wat we met Freddie van plan waren."
"Ja, het was een opdracht." zei Thibault.
"Ah, nu komen we ergens.
En wie gaf die opdracht?"
"Hoofdinspecteur, gij moet nu nekeer heel goed luisteren.
Ik ben een nationalist. Geen rat.
Snapt ge.
Ik verraad mijn kameraden niet."
"Dus het kwam uit de hoek van uw extreem rechtse vriendjes. Freddie wist teveel van jullie smeerlapperij is het dat?
Stel u voor een uitgeprocedeerde asielzoeker en ook nog een notoir drugsdealer die dingen van jullie weet.
En dan nog een zwarte.
Een inferieure.
Ein Üntermensch!
Oh nee, dat kan niet zijn hé.
Uitschakelen die hap. Met een welgemikte trap in zijn nek."
"Paar puntjes Hoofdinspecteur.
Wij denken al lang niet meer in termen van über of üntermenschen. Wij gunnen mensen van alle kleur of godsdienst echt wel een plekje onder de zon. En wij vinden dat die het recht te hebben om hun taal te spreken en hun culturele gebruiken uit te oefenen zoveel ze willen. Meer nog, elk volk heeft het recht op zijn eigen cultuur en op zijn soevereiniteit.
Maar dan in hun eigen land.
Zij hebben hier niks te zoeken. En wij hadden destijds niets in Afrika te zoeken.
Zo simpel is het.
En ten tweede. Rasta-Fred moeide zich teveel met zaken die hem helemaal niets aangingen.
En dat maakte mensen kwaad.
Dat hij onze jonge mensen vergiftigde met zijn smerige drugs was nog niet erg genoeg. Moest hij zich moeien met zaken waarvan hij echt geen kloten van af wist."
"Welke zaken?" vroeg Alain.
"Ik heb al teveel gezegd inspecteur, sorry."
"Welke zaken Thibault De Bruyne!" drong Alain aan.
Thibault schuifelde ongemakkelijk op zijn stoel en  keek weg toen Alain hem in de ogen wilde kijken. Hij besefte dat hij teveel had gezegd.
"Wat doet gij daar eigenlijk in dat vechtclubke van Marco en Rico De Vuyst?" vroeg Alain.
"Ik train die gasten. Leer jonge gasten te vechten, zichzelf te verdedigen en aanvallers uit te schakelen. Dankzij dat 'vechtclubke' zoals gij het eufemistisch noemt hebben hier in deze stad  toch nog een paar jonge gasten met wat weerbaarheid in hun lijf. Of moeten het allemaal watjes worden."
"En daar blijft het bij?
Denk het niet hé.
Want de leden van jullie clubke hebben zonder uitzondering een strafblad met vooral veel feiten van slagen en verwondingen. Zijn er daar eigenlijk nog gasten bij zonder stadionverbod. Toch raar dat jullie zo vaak in het hooligan milieu rekruteren hé. En haast allemaal hebben ze banden met extreem rechts en in het bijzonder met Arische Jeugd Vlaanderen."
"Weet ge waarom het gaat in het hooliganisme.
Zien wie de sterkste is en altijd sterker willen zijn dan de tegenstanders.
De dag dat ge last hebt met dat vreemd gespuis, dan gaat ge het u beklagen dat ge geen hooligans in uw vriendenkring hebt.
Want dan volstaat één telefoontje om dat vreemd gespuis op andere gedachten te brengen.
Want wij slaan door.
En we slaan HARD!
En dat weten ze."
"Wel, voor de dag ermee.
Wie gaf u de opdracht om Freddie Yarowa dood te meppen?"
vroeg Alain terwijl hij Thibault recht in  de ogen keek.
"Ik doe beroep op mijn zwijgrecht.
Ik verklik mijn kameraden niet.
Nogmaals, ik ben een nationalist.
GEEN RAT!!!"
"Zoals ge verkiest," zei Alain.
"Allez kom, ge moogt beschikken."
Alain verliet de ondervragingsruimte en liep in het bureau meteen naar de koffiezet.
Koffie heet en straf zei hij. Waarna hij de telefoon van de haak nam en de commissaris belde.
"Wat moet er nog geregeld worden in verband met die razzia?
OK,
Ja, die heb ik doorgenomen.
Ok, dan morgenvroeg nog een laatste keer alles doornemen en morgenmiddag een eerste algemene briefing.
Ja doe ik.
Tot morgen."
Daarna trok hij zijn jas aan. "Ik ben ermee weg mannekes. Tot morgen. Vergeet niet, half negen briefing."
Daarna sloeg hij de deur dicht en wandelde hij het politiebureau uit.

De Terugkeer 4

Alain had zich thuis teruggetrokken in zijn studeerkamer. Veel meer dan de woonkamer was dit de favoriete ruimte in zijn huis. Het is hier dat hij de avonden doorbrengt in zijn leesstoel, eigenlijk een oude schommelstoel die hij ooit op een rommelmarkt kocht.

Met een goed boek en een streep jazz. Alain heeft naast een uitgebreide boekencollectie - zijn studeerkamer is eigenlijk een kleine bibliotheek - ook een heel mooie verzameling jazzplaten.
Maar die avond vinden we hem terug achter het eikenhouten bureau. Zijn geconcentreerde blik gericht op een map vol dossierstukken, krantenknipsels en eigen aantekeningen.
Dan stond hij recht en trok hij het prikbord dat naast het venster stond naar voor en richtte er zijn leeslamp op.
Hij bekeek de foto's en namen, verplaatste enkele foto's en zette er een paar nieuwe bij.
IJsberend zette hij alles op een rijtje.
"Wat wist die Freddie Yarowa?" vroeg Alain zich af.
"Die jongen zijn getuigenissen waren goud waard. En net nu vinden ze hem dood in het station terwijl we allemaal op hem stonden te wachten bij het atheneum. En diezelfde avond stapt die ploert van een Marcel Leliaert doodgemoedereerd naar beneden. En niet veel later komen de twee mannen die we in het vizier hebben zich aanmelden.
En ik wordt uit het onderzoek buitengesloten.
Ik... De hoofdinspecteur.
Denken ze nu echt dat ze met een uil te doen hebben?
Die Marcel Leliaert bemoeit zich wel heel erg met ons korps en met mijn team.
En nu grote acties tegen drugs. Zo toevallig allemaal.
Iemand moet die twee vechtersbazen getipt hebben.
Maar wacht eens?"
Alain plaatste een foto op het prikbord.
Van Bart Holvoet.
Plaatste er een groot vraagteken onder.
"Als ik dit maar eens kon hard maken." dacht hij bij zichzelf.
"Dan heb ik dat armtierig betweterke bij zijn kloten.
Want hoe hij Sarah zo ver kreeg dat ze dit team verliet.
Dat vergeef ik die etter nooit!"

Even later lag Alain in bed.
Kon de slaap niet vatten.
De gebeurtenissen van de dag lagen op zijn maag.
Het vertrek van Sarah.
Hetgeen hij over haar hoorde.
Samen met Daniella. Het verbaasde Alain niet. Sarah leerde Daniella en haar zusje Naomi kennen toen ze als tiener als monitrice geplaatste kinderen begeleide en hen een prettige vakantie bezorgde. Het klikte meteen tussen Sarah en de lieve zorgzame Daniella die als een moederkloek over haar zusje waakte maar er ook was voor de andere jongere kinderen die haar liefdevol Grote Zus noemden.
Later toen ze hier in de stad kwam wonen en zich opgaf als vrijwilligster in het jeugdhuis trof ze Daniella opnieuw en hoorde ze wat er met haar zusje is gebeurd. Dit beroerde Sarah heel erg en niet meer of ze werd een grote steun en toeverlaat voor de jonge Daniella die zich een weg zocht door het leven. En zelfs veel meer.
Daniella overtuigde Sarah ervan om zich niet te schamen voor haar sluimerende bi-gevoelens en op een mooie zomeravond lagen Sarah en Daniella te vrijen in de slaapkamer van Sarah's kleine studiootje met het venster open en stomende reggae door de speakers.
Alain schudde het hoofd.
"Waarom moest ik het toch ook uitmaken?" vroeg hij zich af, zichzelf vervloekend.
"Had ik dat niet gedaan dan zou ze nooit iets zijn begonnen met die etter.
God wat was je toch heerlijk Sarah.
Seks met jou was zo verdomd heerlijk.
Seks.
Waarom verlang ik toch zo hard naar seks?"
Alain betrapte zichzelf erop dat hij zichzelf lag af te rukken.
Nog maar eens.
Hij zag het uur op de klokradio, half één was het.
Hees zichzelf uit bed en trok zijn boxershort aan waarna hij naar de studeerkamer liep waar hij zijn laptop aanzette.
Hij typte enkele gerichte zoekopdrachten en op het scherm verscheen een jonge vrouw.
Helblond haar, helemaal naakt, gezicht geblurd, prachtig ravissant lichaam.
Hij belde naar het nummer.
"Met Deborah, wat kan ik voor u doen?" hoorde hij een zwoele doch zelfverzekerde stem zeggen.
"Is het mogelijk om u nog te boeken voor deze nacht?" vroeg Alain.
"Zeker," zei Deborah. "Mag ik uw naam en adres?"
"Alain Donck, Schipperstraat 24."
"En zou je willen doen? Of wil je dat ik doe?"
"Eens stevig neuken, dat wil ik," zei Alain.
"Ok? Ik ben er over een uurtje is dat goed?"
"Perfect," zei Alain waarna hij inhaakte.
Alain surfte wat doelloos op het internet en zijn oog viel op een artikel over 'een jong aanstormend raptalent'.
Daniella, door de auteur gewoon 'Grote Zus' genoemd. Haar artiestennaam. Maar Alain herkende haar op de foto.
Vrank en vrij keek ze de wereld in met haar donkere ogen.
Eén en al vastberadenheid.

Dan ging de bel, Alain ging open doen maar besefte pas toen Deborah voor hem stond dat hij alleen zijn boxershort aan had.
"Goeie avond. Ik ben Deborah, u had mij geboekt?"
"Euh ja dat klopt zei Alain terwijl hij de deur snel sloot.
Volg me maar naar mijn slaapkamer."
Alain bekeek de jonge vrouw met een begerige blik. Tuurlijk had hij een erectie, die speelde hem al de hele avond parten. Eigenlijk al de hele dag, hij kon zijn ogen niet van die jonge vrouwelijke getuige houden.
Op zijn slaapkamer overhandigde hij haar het verschuldigde bedrag van 150 euro waarna Deborah haar jas en meteen daarna haar topje uittrok.
Wat was ze een prachtvrouw.
Ze zakte door haar knieën en trok Alain zijn boxershort naar beneden.
"Owlaa wat een kanjer," kirde ze zachtjes voor ze hem in haar mond stopte.
"God, hier ben ik zo hard aan toe," zuchtte Alain terwijl hij met volle teugen genoot van Deborahs orale werk.
"Wil je op mij liggen schatje?" vroeg Deborah terwijl ze zich in het bed neervleide nadat ze Alain een condoom om deed. Dit liet Alain zich geen twee keer zeggen. Hij kroop op Deborah en even later leefde hij zich uit op haar

Een half uur later liet hij moe maar voldaan zijn hoofd rusten tussen Deborahs volle ronde appelborsten.
"Heb je genoten schatje?" vroeg Deborah."
"Zeker," zei Alain. "Hier was ik zo hard aan toe."
"Hoe komt het dat je single bent Alain? Zo'n knappe man als jij met met een prachtig huis en vast en zeker ook een goede job."
"Ik ben gehuwd, maar mijn echtgenote is zwaar zorgbehoevend en wilsonbekwaam," antwoordde Alain.
"Ow, da's heftig.
Waarom neem je geen minnares?" vroeg Deborah.
"Dat is toch al lang geen schande meer."
"Ach, heel verhaal," zei Alain.
"Had een relatie met iemand, maar dat sprong af.
En jij?" vroeg hij dan. "Wat is de reden waarom jij je lichaam verkoopt?"
"Kan de centjes goed gebruiken," zei Deborah. Heb mijn diploma journalistiek op zak, maar heb besloten om verder te studeren, criminologie."
"Interresant vak," zei Alain.
"Is het zeker, het past ook bij mijn interesses en ambities. Ik zou graag verslagen schrijven van processen en zo. Misdaad in al zijn facetten, crimineel gedrag, psychopatie en dat soort zaken. Dat interesseert me en intrigeert me geweldig.
Ooit wil ik het maken als schrijver van misdaadthrillers."
"Dat hoor je nu zelden," zei Alain.
"De duistere kantjes van de mens intrigeren me enorm," zei Deborah terwijl haar ogen vuur schoten.
"Dat is ook een tweede reden waarom ik in de prostitutie ben gegaan. Je komt in de meest ondenkbare milieus en ontmoet mannen met de zotste wensen die ge u kunt indenken. Eén van mijn klanten wil dat ik mijn haar in vlechtjes doe en een roze jurk aantrek. "Als ik zo niet aan mijn gerief kom verkracht ik één dezer dagen een kind."
Zegt hij letterlijk hé.
"Zo'n dingen verbazen me echt niet Deborah," zei Alain met diepe zucht.
"Ik ben al vaak genoeg met de duisterste kanten van de mens in aanraking gekomen. En één ding kan ik je wel zeggen. 'Hoe groter geest hoe groter beest'."
"Je bent psycholoog," zei Deborah.
"Nee liefje, ik ben rechercheur."
"Dan loop je toch risico," zei Deborah.
"Waarom?" vroeg Alain.
"Je maakt jezelf chanteerbaar hé Alain.
Wel spannend, heb dat nog niet gehad, ne flik." zei Deborah lichtjes giechelend.
"Drugdealers, gangsters, coke snuivende compleet oversekste fils-a-papa's.
En zelfs rechtse extremisten. Vanmiddag klant gehad, die had op z'n borst 'Mein Ehre Heisst Treue' laten tatoeëren, echt zot.
Het was nen ex-paracommando. Hele rare kwiet, maar een beest in bed, echt waar. Helaas net toen hij mij lekker aan het neuken was ging zijn gsm af. Hij las hardop 'hij wordt vanmidag opgepakt'. Waarna hij me van zich afduwde en zei dat hij er vandoor moet.
Hele rare kwiet, echt."
"Thibault De Bruyne." flapte Alain er ineens uit.
Deborah keek Alain verwonderd aan.
"Ken je die?" vroeg ze verwonderd.
"En of ik hem ken.
Zeer gewelddadig kereltje met zeer extreem gedachtegoed."
"Iets anders," zei Deborah ineens. "Zin in nog een lekkere beurt lekkere vent?"
"Liever niet, zoveel geld heb ik nu ook weer niet."
"Maar ik wil geen geld Alaintje. Dit is 'just for fun' weet je wel. Ik wil soms eens wat meer dan dat kille bandwerk.
Hey, deze meid heeft ook haar gevoelens hoor," zei Deborah terwijl ze Alains penis zachtjes masseerde terwijl ze haar lippen op de zijne drukte.
"Kus me maar lieverd, laat je maar gaan dat ben ik ook van plan nu."
Even later lag hij weer op haar en laaide de passie weer hevig op.

De Terugkeer 3

De fietserstunnel bij het station. Een plek met een niet al te beste reputatie.

Jongeren hingen er rond, overal zie je graffiti en sporen van vandalisme en er hangt een penetrante geur van urine. Vooral 's avonds mijden mensen deze plek als de pest. Je fiets stallen in de fietsenstalling in de tunnel doe je echt wel op eigen risico. Want de kans dat hij gestolen of beschadigt wordt is erg groot. Dit ondanks de camera's die er hangen en de zeer frequente politiebewaking.
De ingang van de tunnel was afgesloten met een scherm, Alain en zijn team werden binnengelaten door een agent die op wacht stond.
In de fietsenstalling lag het lichaam van een jongeman. Donkere huidskleur, lange dreadlocks.
"Kijk hiervoor zou ik spontaan een fles Champagne ontkurken se." zei Bart. "Gesteld dat ik alcohol zou drinken natuurlijk, maar ik drink dat vergif niet want ik heb nog zelfrespect.
Eindelijk heeft die smerige dealer gekregen wat hij verdiende."
"Hou uw mening maar voor uzelf Holvoet," bromde Alain terwijl hij Bart met een striemende blik aankeek."
"Wat?" reageerde Bart. "Dit is toch een schone opkuis zeker. Freddy Yarowa, notoir cannabisdealer die er niet voor terugdeinst om zijn smeerlapperij aan minderjarigen te slijten. Morsdood.
Hier kan je als flik toch alleen maar blij om zijn."
"Ik ben net flik geworden omdat ik niet geloof in 'oog om oog tand om tand' Holvoet," reageerde Alain. "Moord blijft moord, wie het slachtoffer ook was."
"Goed gesproken Alain," reageerde wetsdokter Dirk Dejonghe die het T-shirt van het slachtoffer openknipte om zo een beter zicht te hebben op de mogelijke doodsoorzaak.
"Dag dokter," zei Alain. "Kun je al iets vertellen over de doodsoorzaak."
"Drie ferme meppen op het aangezicht en een welgemikte karatetrap op de bovenrug. Resultaat, gebroken nek. Hij had geen schijn van kans.
Het moet heel snel gegaan zijn."
"Is hij hier gestorven of is het lichaam verplaatst?" vroeg Alain.
"Afgaande hoe hij werd aangetroffen is hij na de stamp tegen zijn bovenrug gevallen en hebben ze hem zo achtergelaten."
"Zijn er getuigen?"
"Ja, een vrouw hoorde geroep en getier in de fietsenstalling maar durfde niet naar binnen gaan. Dan zag ze twee mannen weglopen, ze zit in de combi te wachten om een verklaring af te nemen.

In de combi zat inderdaad een jonge vrouw. Alain schatte haar vooraan in de dertig. Sluik blond haar, doffe ogen, trillende handen, dikke grijze wollen trui, blauwe jeans, gympen.
Alain ging tegenover haar zitten. "Wilt ge iets drinken? Een koffie?" vroeg hij.
De jonge vrouw keek op en knikte van ja.
"Bart, haal eens twee koffie?" riep Alain uit de openstaande deur.
Vijf minuten later nam Alain twee dampende kartonnen bekers koffie aan en reikte er één naar de jonge vrouw.
"Vertel maar rustig wat er gebeurd is," zei Alain op rustige toon.
"Ik kwam van mijn werk met de trein en wilde mijne velo halen in die fietsenstalling. Maar ik hoorde daar kabaal. Een hoop getier en dan geluid alsof er klappen vielen.
En dan gekraak, luid gekraak.
Ik versteef van angst, durfde gene stap meer te zetten. Dan zag ik twee gasten uit de fietsenstalling komen. Die blik in hun ogen inspecteur... Eén en al agressie."
"Hoe zagen ze eruit?" vroeg Alain.
"Ruige kerels," zei de jonge vrouw.
"Geen vreemdelingen, het waren gasten van hier. Ze waren met twee, de ene had de capuchon van zijn hoodie over zijn hoofd getrokken en de andere was kaal en droeg een bomberjack en hij was groter, struiser en ook een stuk ouder.
Ik heb daar zeker een kwartier gestaan, bevend als een riet. Toen kwam er een andere man de stalling in en dan hoorde ik hem roepen 'verdomme een dooie'. Toen wist ik genoeg. Ik ben door mijn benen gezakt en zo hebben uw collega's mij gevonden toen ze aankwamen nadat de man die het lichaam vond jullie belde."
"Ik heb genoeg gehoord," zei Alain. Bedankt voor de informatie."
Voor hij de combi verliet liet hij zijn blik over de jonge vrouw glijden. Ze mocht best gezien worden. En dat maakte wel wat los bij Alain bij wie het toch lichtjes begon te klagen dat hij nergens terecht kon met zijn sluimerende seksuele behoeften."

Terwijl het team aan de slag ging met de opgevraagde videobeelden en persoonsbeschrijvingen die de getuigen hen gaven zat Commissaris Wim Van Marcke achter zijn bureau toen er op de deur geklopt werd.
"Binnen," zei hij.
De deur ging open en Marcel Leliaert stapte met kordate stap het bureau binnen.
"Mijn goede vriend Wim, hoe gaat het ermee."
"Druk Marcel," zei Wim. "We hebben een moord op te lossen." antwoordde Wim amper opkijkend van het scherm van zijn laptop.
"Ach, daders onbekend, waarschijnlijk afrekening in het milieu. Gewoon de moeite niet om daar het zuurverdiende belastinggeld van de hardwerkende burger aan weg te gooien."
"Heb zonet Alain Donck gesproken, en die heeft toch al enkele verdachten in het vizier," ging Commissaris Van Marcke verder.
"Ge luistert slecht Wim," zei Marcel.
"De publieke opinie zal er niet mee opgezet zijn dat men zoveel tijd en moeite steekt in het opsporen van een individu dat iets te hard op een illegaal stuk gemeen in stampte waardoor zijn nek brak. Een illegaal die menig ouders zorgen baarde met zijn activiteiten zijnde het sjacheren met drugs in de buurt van scholen het jeugdhuis en andere plaatsen waar jonge mensen samen kwamen."
"Het appeasen van de publieke opinie is uw werk Marcel, Het onze is de wet handhaven en de misdaad bestrijden en daders van misdrijven opsporen." zei Wim Van Marcke onverstoorbaar.
"Je doet het weer Wim," zei Marcel terwijl hij zijn zonnebril over zijn voorhoofd stak en Commissaris Van Marcke recht in de ogen keek.
"Uit de hand gelopen ruzie in het drugsmilieu, geen spoor van de daders.
Ondanks de broodnodige tegenreactie die vrijdagavond zal plaatsvinden en die -dat weet ik zeker - zeer zeker zal gesmaakt worden door de publieke opinie.
De mensen en dan vooral ouders van opgroeiende kinderen, zullen zeer opgelucht zijn als ze zien dat de drugsproblematiek aangepakt wordt zoals ze hoort aangepakt te worden.
Krachtdadig en met harde hand.
Ik, en velen met mij zien liever dat dealend gespuis achter de tralies dan iemand die een illegale dealende uitvreter de doodsmak gaf die hij verdiende.
Volgt ge mij Wim?" vroeg Marcel terwijl hij ging zitten op de stoel tegenover de Commissaris.
"Doodsmak? Dit was een moord met voorbedachte rade, en Alain Donck is de daders al op het spoor. Het is maar een kwestie van uren voor het aanhoudingsbevel op tafel ligt."
"Dat weet ik, en de procureur weet dat, en gij weet dat ook.
Maar dat hoeft het grote publiek niet te weten.
We houden het gewoon bij 'daders onbekend' en laten dat rusten. Ik ga zo meteen even langs bij de procureur en vanavond heb ik een goed gesprek met een bevriende journalist die bereid is om het een en ander in het juiste perspectief te zetten."
"Ge wilt die zaak in de doofpot steken?"
"Doofpot, doofpot. Weer zo'n geladen woord. Er valt hier niets in de doofpot te steken, die Freddie Yarowa hoorde hier niet eens te zijn. Uitgeprocedeerd en dus illegaal in het land weet je wel. Wie hier niet officieel woont kan ook niet officieel doodverklaart worden. Al dat geld dat we steken in dat invasieve soort, dat kan zoveel beter besteedt worden. Eigenlijk is de beste besteding van de overheid deze die niet plaatsvind. We hebben nu al de hoogste belastingdruk van de wereld. Nee, laten we het er gewoon op houden dat we ons wat strikter toeleggen op de voornaamste en wat mij betreft de enige overheidstaak die er echt toe doet. Zorgen voor orde en veiligheid. Ik kan ervoor zorgen dat deze politiezone hiervoor ruimere budgetten kan krijgen. Maar ik doe dat natuurlijk niet zomaar.
Ik kan zelfs regelen dat ge twee extra man kunt aanwerven voor uw rechercheteam."
"Twee extra man. Ik heb er maar één van doen hoor. Sarah Van Beiren was niet van de minste dus haar vervanger zal van goede huize moeten komen."
"En Alain Donck," zei Marcel.
"Hoe lang zal het duren eer die weer in de lappenmand ligt"
"Die is vandaag met verse moed begonnen. En hij is vitaler dan ooit. Ik heb hem nooit eerder zo gezien. Hij blaakt van gezondheid en zelfvertrouwen."
"En hoe lang zal dat duren?" herhaalde Marcel met iets meer nadruk.
"Gij weet evengoed als ik dat als hij zich gaat vergalloperen en alles verloopt niet naar zijn goesting, dat hij weer in zijn oude gewoontes zal vervallen. Om over zijn eigengereide gedoe nog maar te zwijgen.
Zijn manier van werken is niet meer van deze tijd Wim. Het lijkt me beter dat hij gewoon met vervroegd pensioen zou gaan."
"Dat krijg ik nooit aan hem verkocht," reageerde Wim Van Marcke. "Alain is er te erg op gebrand om aan de slag te gaan en ik ben eigenlijk blij dat hij terug is."
"Waarom? Uw team heeft bewezen dat het ook zonder die eigengereide dwarsligger kan functioneren. Meer nog, uw mensen werken veel efficiënter zonder hem.
Neem nu de het dossier rond wijlen Yoshi Dobbelaere. Had Alain dat onderzoek geleid dan zouden we tijd en geld hebben verknoeid aan het volgen van nutteloze pistes op basis van compleet nutteloze getuigenissen van een compleet sufgeblowde rapster en een langzaam dementerende psychiater op rust.
Terwijl onze goede vriend Bart Holvoet het al vanaf het begin bij het rechte eind had.
Je weet dat ik wil dat van zodra dit mogelijk is, dat hij de leiding krijgt over uw team. Hij heeft talent, ambitie en vooral een goede kijk op de zaken. Zijn gedrevenheid om te voldoen aan de fysieke eisen is voor mij echt een voorbeeld, en dit voor elke politieman en vrouw Nee, wat mij betreft mag het hoofdstuk Alain Donck vandaag al afgesloten worden. Zodat dit team eindelijk de 21ste eeuw kan in stappen.
Stuur hem gewoon met vervroegd pensioen Wim.
Want het Comité P zal zal het ditmaal niet door de vingers zien als hij weer zijn boekje te buiten gaat. En ik weet niet of ik een verhoging van het budget en meer middelen dan nog verkocht krijg aan de politieraad.
Nog een prettige dag verder."

Alain trok zijn jas aan en liep de gang in. Op de trap stond hij oog in oog met Marcel Leliaert.
"Dag Alain, fijn u hier terug te zien," zei Marcel.
Alain keek weg en liep terug naar zijn bureau, zijn gezicht stond op onweer. Maar dan hoorde hij de commissaris roepen. Alain kom eens even, ik zou u graag willen spreken."
Alain liep naar boven waar hij de deur van het bureau van de commissaris achter zich dichttrok."
"Goed," zei de commissaris. Hoe staat het met het onderzoek naar de dood van Freddie Yarowa?"
"We hebben twee potentiële verdachten in het vizier," zei Alain.
"Kevin Courtois, 24 jaar: notoir vechtersbaas, hooligan, meermaals veroordeeld voor slagen en verwondingen.
En dan is er nog Thibault De Bruyne, 38 jaar: ex-paracommando. Uit het leger gezet vanwege zijn extreemrechtse sympathieën en zijn lidmaatschap van de onlangs verboden organisatie Arische Jeugd Vlaanderen. Ze zijn beide lid van 'The Proud Fighters', een lokale boks en vechtsportclub. Destijds opgericht door Marco De Vuyst - what's in a name - en nu gerund door zijn broer Rico
Toch raar dat we voor de zoveelste keer bij dezelfde ranzige figuren uitkomen hé.
Altijd weer die links met de Arische Jeugd Vlaanderen en de knokploegjes van de broertjes De Vuyst." merkte Alain op.
Net op dat moment ging de telefoon.
"Met Commissaris Van Marcke," klonk het nadat de commissaris afnam.
"Wat? Ok, ik waarschuw de mensen van de recherche die zullen het nodige doen."
"Wat is er vroeg Alain."
"Die twee gasten die je daarnet noemde, ze staan hier beneden aan de balie.
Ze willen zichzelf aangeven voor het toebrengen van de fatale slagen aan Freddie Yarowa."
"Goed, ik ga direct naar beneden. Ik popel om die twee eens goed aan de tand te voelen."
"Nee Alain dat ga je niet. Laat Bart Holvoet dit maar afhandelen. Ik ik heb je hier nodig. Ik wil dat jij me helpt met de voorbereiding van de razzia van komende vrijdag."
"Zo doorzichtig allemaal," foeterde Alain tussen zijn tanden.
"Wat wil je daarmee zeggen Alain Donck?" vroeg de commissaris?
"Gij denkt echt dat ge met een uil te doen hebt hé Commissaris Wim Van Marcke.
"Eerst kom ik hier op de gang die ploert van een Marcel Leliaert tegen. Dan terwijl ik hier boven zit komen de twee hoofdverdachten van de moord op Freddie Yarowa zich spontaan aanmelden en jij verwacht dat ik hier wat ga opzitten en pootjes geven.
En voor een plaatsvervangend lid van de politieraad heeft die Leliaert wel veel pretentie me dunkt. Denkt ie nu echt dat hij hier zomaar in en uit kan lopen als het hem uitkomt?"
"Het zou wel eens kunnen Alain, dat Marcel Leliaert Jef Moenaerts definitief opvolgt.
Hij heeft zonet van de dokters te horen gekregen dat hij terminaal is en wil de resterende tijd met zijn gezin en zijn kleinkinderen doorbrengen."
"Godverdomme!!!!" Vloekte Alain waarna hij de deur van het bureau van de commissaris achter zich dichttrok.

 

De Terugkeer 2

 

Kwart voor vier in de namiddag.

De rechercheurs hadden postgevat in de straat van het Atheneum. Bart en Patrick zaten in een anoniem voertuig te wachten tot hun lokaas een jonge snaak die net iets te veel met de politie in aanraking kwam wegens drugsbezit en in ruil voor opschorting van straf met politie en gerecht meewerkte.
Hij had een deal gesloten met Freddy Yarowa alias Rasta-Fred bij wie hij een paar grammen weed zou aankopen vlak na schooltijd.
Niet meer of Freddy zou er van de gelegenheid gebruik maken om nog meer jonge klanten te ronselen voor zijn illegale handeltje.
Verderop liep Alain met zijn handen op zijn rug te ijsberen. Kauwend op een tandenstoker welks hij vaker deed sinds hij gestopt was met roken. Het was koud en er stond een strakke wind. Alain trok zijn jas wat  meer dicht en staarde naar de overdrijvende wolken.
Vijf voor vier. De school was bijna uit. De spanning was te snijden.
De eerste te vroege buitenglippers verlieten de schoolpoort en fietsten zo snel ze konden weg. "De jeugd is na al die jaren nog niets veranderd," bedacht Alain zich.
Vier uur, de bel gaat. Scholieren zwermen uit de schoolpoort, fietsers flitsen voorbij en overal weerklinkt het geluid van optrekkende brommertjes. Leerlingen stappen in de klaarstaande schoolbussen of trekken naar het station waar ofwel de lijnbus ofwel de trein op hun wacht.
Alain kijkt rond.
Zoekt tussen de menigte naar Freddie Yarowa met zijn opzichtige dreadlocks.
Thijs Vlaeminck de jongen die als lokaas dienst doet staat zenuwachtig bij de schoolpoort.

"Hij daagt niet op," foeterde Bart. Ik zou haast gaat denken dat hij getipt werd. Ondanks we alles zo zorgvuldig mogelijk verborgen hielden."
"Kom nu Bart. Buiten de commissaris en de korpschef wist er niemand van deze actie af."
"Echt niemand Patrick?" vroeg Bart?
"Hoe wilt ge zeggen?" vroeg Patrick.
"Gij gaat toch af en toe op bezoek bij je oude moedertje die wat verderop in dat sociale woonblok woont. Echt niets gezegd in de trant van 'we gaan deze week actie ondernemen tegen verkoop van drugs aan minderjarigen?"
"Komaan Bart, voor wie hou je mij eigenlijk?"
"Voor een weliswaar uitmuntende rechercheur, begaan met zijn vak. Maar met een best wel groot gebrek.
Gij vergeet vaak dat ge flik zijt.
Snapt ge?
En in de woonblok naast deze waar je lieve moedertje in een sociaal appartement woont woont ook dat loeder met haar gemene rapmuziek die je godbetert overal op de radio begint te horen. Je lieve moedertje die Daniella toch zo'n lieve vindt hé. Omdat ze oudere mensen al eens hun boodschappen naar boven draagt. Maar intussen zingt ze wel de lofzang voor die smerige cannabis die al zoveel ellende heeft aangericht.
Zie je hoe snel het kan gaan Patrick.
Zie je wat er gebeurt als mensen met een eerbaar beroep en hun familie te los omgaan met 'ondervolk'?"
"Gast sorry, maar ge zijt erg!" reageerde Patrick.
"Is dat je sterkste argument Patrick?" Vroeg Bart op kalme toon terwijl hij Patrick recht in de ogen keek.
"Waarom vind je wat ik zeg erg Patrick. Kan je me dat uitleggen? Met argumenten graag?"
"Moet ge wat weten betweter? Daniella woont daar niet meer. Ze is eind vorige maand verhuist. Ze gaat in Brussel wonen en zich voor honderd procent concentreren op haar carrière.
Nu gij weer. Irritant stuk vreten."
"Beste nieuws in jaren," zei Bart terwijl hij achterover leunde.

Dan tikte Alain tegen het raam.
"Ik denk niet dat hij nog komt jongens, laten we gewoon ermee kappen voor vandaag."
"Zou hij getipt zijn?" vroeg Bart?
Alain haalde zijn schouders op.
"Door wie?
Misschien rook hij onraad, misschien ligt hij nog apestoned in zijn nest te stinken. Wie zal het zeggen?"
Terug op het bureau nam Alain Patrick apart.
"Patrick, ik hoorde daarnet die ietwat luide conversatie tussen u en Bart.
Je zei iets over Daniella, dat ze verhuist zou zijn."
"Mag de deur even dicht chef?" vroeg Patrick.
"Zeker," zei Alain.
"Chef, wat ik u nu ga zeggen vertel ik alleen tegen u. Ik wil zeker niet dat dit aan Bart zijn oren komt.
Daniella heeft een relatie met Sarah," zei Patrick.
"Ze is in afwachting tot ze een appertementje vond ingetrokken bij Daniella op haar kamertje boven de opnamestudio waar ze aan haar nieuwe album werkte die sinds kort uit is.
Sinds vorige maand wonen ze samen in een eigen appartementje en kwamen ze met een gehuurde bestelwagen. Daniella heeft geen rijbewijs dus ik wilde weten wie haar vergezelde. Toen zag ik hoe Sarah uitstapte. Ik zag hoe Sarah en Daniella met elkaar omgingen, hoe ze in elkaars ogen keken. Een knuffel tussendoor, een kus.
Een lieve kus.
Ik wist meteen genoeg."
"Heb je haar gesproken?" vroeg Alain.
"Even," antwoordde Patrick.
"Ze zei dat ze goed haar draai vindt daar in Brussel en dat ze het verleden achter zich wil laten en voluit wil gaan voor haar nieuwe leven aan de zijde van Daniella.
Ik moest u wel de groeten doen chef, en ze zei dat ge goed op uzelf moest passen."
Alain glimlachte en nam een slok van zijn koffie.
"Ge kunt gaan Patrick," zei hij.
Dan nam hij een nieuwe kop koffie en zette zich terug achter zijn bureau waar hij voor zich uit staarde.
"Sarah," dacht hij.
"Ik ben u kwijt.
Voorgoed.
Gelukkig niet aan het betweterke, al had ik dat even wel gewild.
Maar wat zou ik mezelf vervloekt hebben moest je omwille van mijn dwaze plan voor de rest van je leven in de greep zitten van de oerconservatieve familie Holvoet.
Toen ik hoorde dat je relatie met hem onverbiddelijk stuksprong vroeg ik aan de dokters of ik terug aan de slag kon.
Ik drong erop aan, maar nog voor ik toestemming kreeg was je weg.
Ik hoopte je nog terug te winnen.
Ach nee.
Wordt jij maar gelukkig met Daniella, jullie waren voor elkaar bestemd.
Wist ik al meteen.
Ken haar verhaal even goed als jij."
Dan ging de telefoon, Alain haakte af. "Donck," zei hij kortaf.
"Wat?
Een dode in de fietstunnel bij het station.
OK, we komen eraan!

De Terugkeer.

Alain Donck fietste door de stad. Met stevige tred en recht op zijn doel af.
Ook al kostte het hem heel wat moeite, hij zette door. Dit zou hij anders nooit gedaan hebben. Voor zijn zware hartinfarct deed hij haast alle verplaatsingen met de auto, zelfs het ritje naar het werk van amper 500 meter. Om dan meteen de straat over te steken om een kop koffie te drinken in 't Croissantje, koffie heet en straf. Zowat de enige verslaving die Alain zichzelf nog toestond. Alcohol had hij al afgezworen na de zware val die zijn echtgenote Carine maakte toen ze van pure zattigheid over haar eigen voeten struikelde met als gevolg dat ze voor het leven invalide en bedlegerig is. Wat maakte dat Alain met een joekel van een schuldgevoel rondloopt.
Alleen getrouwd met zijn werk en zelden thuis. De nacht bracht hij door in een dure cocktail en loungebar waar hij de ene whisky na de andere naar binnen werkte en er afleiding vond bij de daar aanwezige vrouwen die naar zijn aandacht (lees geld) hengelden. Om dan de volgende dag met een joekel van een kater en een rothumeur op het werk te verschijnen. Sinds het dramatische ongeval met Carine raakte Alain geen druppel alcohol meer aan, meer nog hij er heeft sindsdien een gloeiende afkeer voor. Ook de sigaret heeft hij na zijn zware hartinfarct uit zijn leven gebannen. Welks hem makkelijker meeviel dan verwacht. Maar dat komt vooral omdat de dokters, verplegers en kinesisten in het hersteloord waar hij verbleef er stevig de pees oplegden met de bedoeling om zijn miserabele fysieke conditie een stevige boost te geven. Dat laatste wierp zijn vruchten af, Alain voelt zich fitter dan ooit en is meer dan gemotiveerd om zich te houden aan het strikte trainingsschema dat hij meekreeg, samen met een al even strikt dieet waar hij zich aan houden moet.

"Dag Alain ge ziet er goed uit," zei Els de baliebediende wanneer Alain met een kamerbrede glimlach het bureau binnenwandelde.
"Dank u, dank u," zei Alain. "Ik ben helemaal klaar om er tegenaan te gaan. En dat gaan er hier een paar geweten hebben."
"De commissaris verwacht u boven," zei Els. En de korpschef en burgemeester ook."
"Werd ik zo hard gemist?" vroeg Alain?"
"Denk het," zei Els. "Ze zitten op iets te broeden. Er wordt van alles besproken binnenskamers en iedereen houdt de lippen stijf op elkaar."
"Dat begint hier al goed," bromde Alain terwijl hij de trap op liep. De deur van de vergaderruimte stond open en Alain zag er inderdaad de korpschef, de burgemeester en zelfs de procureur staan. Alsook zijn plaatsvervangster Hilde Tabbaert en zo goed als iedereen van zijn team.
"Wat is dat hier allemaal?" bromde Alain terwijl hij de ruimte in stapte.
"Dag Alain," zei commissaris Van Marcke. "Blij dat ge terug in ons midden zijt. Laat ons nu maar meteen ter zake komen. Ik geef hiervoor graag het woord aan onze korpschef."
Alain's ogen vernauwden zich tot kleine spleetjes van waaruit hij met scherpe arendsblik de zowel de korpschef als de burgemeester die hem flankeerde gadesloeg.
"Mijne dames en heren," begon de korpschef. "Zoals u wel weet kampt onze stad met een groot drugsprobleem. Dealers hangen rond op het stationsplein alsof het van hen is. Drugs circuleren onder de schoolgaande jeugd met alle gevolgen van dien voor de jongeren en hun families.
Te lang waande het drugsmilieu zich heer en meester in onze straten. Met als dramatisch dieptepunt de dood van Yoshi Dobbelaere, zoon van onze burgemeester.
De man en vrouw in de straat zal terecht stellen dat het eerst met het kind van een politieker moet gebeuren eer er ingegrepen wordt.
Maar als we nu niet ingrijpen. Als we nu niet krachtig reageren.
Wanneer dan wel?
De mensen van de recherche, en dan in het bijzonder de heren Bart Holvoet en Geert Calcaert hebben met uitmuntend speur en schaduwwerk voldoende bewijzen verzameld die ons toelaten om krachtig te reageren tegen een groot aantal gekende drugsdealers hier in onze stad. Deze namiddag om 16 uur als de school uit is zullen we notoir drugsdealer Freddy Yarowa bijgenaamd 'Rasta-Fred' in de val lokken en in de boeien slaan. Kwestie van duidelijk te maken aan de op dat moment aanwezige jeugd dat we niet meer lachen met drugs en drugs gerelateerde feiten. Drugs zijn geen spelletje, dat is de boodschap die we moeten overbrengen aan onze jongeren.
Daarna zal er op vrijdagavond een grote razzia plaatsvinden op het stationsplein en in alle cafés.
De tijd van laksheid is voorbij. We gaan voor een nultolerantie en voor een krachtig signaal. Er is geen plaats meer voor drugs en drugsdelinquenten in deze stad!

"Mooi afleidingsmanoeuvre," foeterde Alain tussen zijn tanden terwijl hij de trap afliep.
"Hoe bedoel je chef?" vroeg Bart die naast hem liep.
"Alles inzetten op nultolerantie van drugsoverlast zogezegd omdat de ogen van de burgemeester opengegaan zijn en hij aldus actie wil ondernemen zogezegd om andere ouders dergelijk verdriet te besparen.
En niemand die het nog heeft over hetgeen hij allemaal uitvrat achter gesloten deuren."
"Hazo, en wat was dat dan chef?" vroeg Bart terwijl hij Alain strak aankeek.
"Zijn bloedeigen zoon uitlenen aan stinkend rijke perverten in ruil voor vette contracten, een mooi overnamebod en een plaats als lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen van vijftien jaar geleden. Waarna hij de burgemeesterssjerp mocht omgorden en braafjes de projecten van zijn beschermheer Marcel Leliaert mocht ondersteunen en er zijn goedkeurende handtekening onder zetten."
"Chef!" reageerde Bart terwijl hij de deur achter zich dichttrok.
"Ik had u toch stukken intelligenter ingeschat dan dat hoor.
Dat ge oproerkraaiers als die Daniella Onraedt dat soort shit kunt wijsmaken. Of die compleet geflipte Joodse psychiater die het zeer binnenkort zal mogen uitleggen waarom hij cannabis toediende aan mensen met zware pyschoses zoals wijlen Yoshi Dobbelaere, goed wetende dat die smeerlapperij psychosen juist erger maakt.
Maar dat gij die aanteigingen die intussen al lang weerlegd zijn gelooft.
Dat valt me van u tegen chef.
Echt wel."
"Ik geloof niets Bart.
Maar weet zeer goed waarover ik spreek."
"Oh ja chef?
Myriam Decabooter, de ex-vrouw van Erwin Dobbelaere leed aan het syndroom Von Munchhausen by proxy.
Ik denk dat ge wel weet wat voor syndroom dat is hé chef.
Ze propte haar eigen zoon met pillen. Verwondde hem, en maakte hem op heel wat andere manieren doodziek om dan met hem naar de dokter of dienst spoedgevallen te gaan. Toen Erwin erop uit kwam ging ze helemaal in overdrive.
Ze penetreerde haar zoontje anaal met stompe voorwerpen als de steel van een vliegenmepper, of een houten lepel. Tot bloedens toe. Om Yoshi dan te dwingen aan de politie te getuigen dat hij door zijn vader misbruikt werd.
Wat ze niet wist... Is dat Erwin camera's plaatste in huis.
En zo zijn echtgenote op heterdaad betrapte.
Daarna bleef ze maar doorgaan. Bleef ze haar zoon tegen zijn eigen vader opzetten.
Maar haar geloofwaardigheid speelde haar parten.
Helaas, het kwaad was al geschied. Yoshi was al compleet getraumatiseerd en door foute vrienden ook nog eens verslaafd geraakt aan cannabis, de favoriete pretdrug voor linkse nietsnutten en leeghoofdige nihilisten.
Niet alleen terroriseerde hij zijn vader en diens nieuwe vrouw en zijn jongere broer. Hij ging de leugens die hij van zijn moeder moest vertellen ook echt geloven en vond daarin een bondgenoot in die geflipte rapster die niets liever doet dan lasteren over al wie ondernemend is en echt begaan is met onze maatschappij. Wat voelde hij zich groot. En nog meer toen hij ook in de psychiatrische instelling nog twee bondgenoten vond.
Een compleet gefrustreerde ex-opvoeder die eveneens psychoses kreeg als gevolg van overmatig cannabisgebruik. Psychoses die ertoe hebben geleid dat hij zich onder een trein wierp. En natuurlijk Dr Silberstein die maar bleef orakelen over de door hem zelf verzonnen weldaden van cannabis op het brein. Hij beweerde dat hij met het toedienen van wietolie en door zijn patiënten lekker aan de waterpijp te laten lurken inzicht in hun probleem deed krijgen. En vond dat Yoshi niet thuishoorde in de psychiatrie.
En beweerde zonder enig tastbaar bewijs dat sufgeblowde Yoshi hoogbegaafd was.
Wat een grap.
Tuurlijk dat hij zijn psychoses nog meer voor waarheid ging aannemen. En maar er op los lasteren.
Ja niet te verwonderen dat bij iemand als Marco De Vuyst de stoppen doorslaan hé.
Keur zeker niet goed wat hij deed.
Maar er zijn er die meer schuld hieraan hebben hoor. En wat mij betreft mogen die ook voor de rechter komen.
Soit, die smerige dreadaap komt spoedig aan de beurt en ik zal hem zeker niet sparen straks in de ondervragingskamer.
Feit is, alles wat ik vertel staat zwart op wit in het dossier. Met de nodige BEWIJZEN!!!
Waar zijn uw bewijzen chef?" vroeg Bart terwijl hij Alain strak in de ogen keek.
Alain zei niets en liep naar het koffie automaat.
"Koffie, heet en straf," mompelde hij waarna hij zich met een warme kop koffie in zijn bureau terugtrok. Om het dossier betreffende het onderzoek naar drugshandel en het aandeel van Freddie Yarowa door te nemen.

Een bloemlezing vol liefde 2.

                                            

Als twee mensen elkaar vinden in de liefde dan verandert dat hun hele leven.
Liefde is mooi, liefde verrijkt je leven. Maar het kan je leven ook grondig overhoop halen.
Je weet niet wat je overkomt, je kan niet meer helder denken. Je lichaam en geest raken in de ban van die ene en je zou er je leven voor geven. Je hunkert tot in het diepste van je lichaam en ziel naar die ene persoon. Je wil hem/haar in je hart, in je ziel en ook in je lichaam, of jij in dat van je haar/hem. En ja dan heb ik het over seks. Niet zomaar seks om de seks maar seks die voortkomt uit liefde en die blijft duren blijft duren. En zelfs al is je lichaam moe, je geest smeekt gewoon om meer. Je raakt in de ban van die ene persoon en wanneer het moment daar is dat je jezelf voor hem/haar blootgeeft en jullie lichamen één worden, dan is de wereld gewoon even heel ver weg.
En dat is dan LIEFDE!

De Klaverhoeve(Deel 4)

“De band speelde een traag liedje.
Joyce nam Willems hand.
"ga de mee dansen maatse?" Vroeg ze.
Ze dansten.
Joyce keek hem diep in de ogen.
"Da's toch een schoon koppel eh", zei Gitte een meisje uit het dorp waarmee Joyce het goed vinden kon.
"Joyce is een meiske met een hart van goud.
De Willem is met zijn gat in de boter gevallen," zei Wannes zijn broer.
Ineens fluisterde ze in zijn oor: "Maatse 't jeukt een beetje. Als ge versta wa 'k wil zeggen?"
Willem verstond het maar al te goed.
"Laten we naar huis gaan?"
"Neeje zot! Zo ne schuune zwoele zomeravond.
Dat vraagt toch om het gewoon buiten te doen.
Ik zijn der gereed veure, veur onzen eerste keer.
Lot ons der ietske speciaals van make.
Kom schattebol, ik verlang hier zo hard naar".

Dit was helaas één van mijn verhalen die tragisch afliep.
Maar voor dat gebeurde beleefde Joyce nog dat ene speciale moment. Er ging sinds ze in De Klaverhoeve verbleef al vaker een wereld voor haar open. Ze ervaarde er nestwarmte, saamhorigheid, bezorgdheid en op het laatste… WARE LIEFDE!

    

Passionele Fout.

Ja, dat gevoel dat die ene persoon die je al dan niet toevallig best wel aantrekkelijk vindt iets voor je voelt, en het is wederzijds. Ja dat is mooi toch.
Maar soms, dan komt het behoorlijk ongelegen. Omdat je in een relatie zit bijvoorbeeld.
Maar dan ben je met hem (in dit geval haar) alleen en ze zoekt toenadering tot je. Ze wil je. Ze heeft haar zinnen gezet op je. Ze strikt je in haar net en je hapt toe. Je verliest je in haar warme blik, haar koele handen en haar kussen vol pure passie…

- “Buiten zat Wouter naar de sterrenhemel te staren. Annemiek sloeg haar armen om zijn middel.
“Waarom was je ineens weg Wouter?” Vroeg ze.
“Ach." Zei hij. “Ik ergerde me aan Bert. Bert is een toffe gast met een gouden hart en een goeie kameraad. Maar ja.. Het is een Antwerpenaar hé. Groot bakkes, klein hartje. En als hij iets tegen zijn goesting moet doen dan is hij niet te genieten. En dan vit hij op alles en iedereen.
Ik kan me daar zo in ergeren."
“Is toch nergens voor nodig Wouter.
Jij bent een schat van een man, weet je dat. Een luisterend oor, open geest, een gezonde levensstijl. Dat vind ik belangrijk, echt wel hoor.”
Bij die woorden wreef ze hem over zijn rug en zo nog eens langs zijn buik.
Hij liet het zich welgevallen…
“Gij zijt een tof meiske Annemiek. Een beetje speciaal maar dat vind ik wel interessant”.
Bij die woorden draaide hij zich om en keek haar in de ogen.
Toen gaf ze hem een zoen op de mond en woelde door zijn haren.
“Knapperd." Zei ze zachtjes.
“Ik vind jou echt een knapperd.”
Ze zoende hem nogmaals op de mond en likte zachtjes met haar tong over zijn lippen.
Hij liet zijn tong over de hare glijden. Voorzichtig begonnen ze elkaar te kussen.
Eerst heel voorzichtig maar daarna zocht Annemiek met steeds meer passie naar de tong van Wouter.
Ze nam hem stevig beet en ging met haar handen onder zijn T-shirt. Met haar kruis wreef ze over het zijne. Ze was gewaar dat hij een erectie kreeg en liet daarna meteen haar handen over zijn kont glijden.
Toen werden ze opgeschrikt door een rinkelende gsm…
“Verdomme ons Ilse." Zei Wouter verschrikt.” -

Zeg jij het, of ik? (Deel 4)

- “Dan ineens stond hij recht en verliet het bureau.
Hij wandelde de woonkamer binnen waar Sophie in de grote leren zetel naar Sturm Der Liebe zat te kijken.
Hij naderde de zetel met kleine stapjes.
Sophie keek op.
"Ziet hem daar staan.... Onnozeloare, zei ze giftig.
"Je hebt gelijk." Zei Kurt.
"Ik ben een onnozelaar."
Sophie zweeg.
Nipte van haar wijnglas.
"Is dat al wat je te zeggen hebt?
Seksmaniak."
"Wat valt er te zeggen?
Dat het me spijt.
Ik weet ook wel dat dit niet volstaat."
Sophie zweeg.
Staarde uit het raam naar het schemerdonker buiten.
"Dacht ge nu echt dat ik het niet door had Kurt?" Vroeg ze.
"Zo ineens naar buiten gaan als de telefoon gaat.
U altijd terugtrekken op uw bureau.
Altijd laat thuis, vergaderingen, etentjes met uw vriendjes van de beleggingsclub.
Om dan later van hun echtgenotes te horen dat ze die avond gewoon thuis waren.
Weet je wat erger is dan uw bedrog Kurt?
Dat ge denkt da 'k een onnozele trezebeze ben.
Die ge van alles wijs kunt maken."
Kurt stond bij de zetel met gebogen hoofd.
"Zet je nere!" Beval Sophie.
Kurt zette zich naast haar in de zetel.
"Zegt nekeer eerlijk.
Komde gij zoveel tekort?" vroeg ze.
Kurt wist niet wat zeggen.
"Ik zou wel wat meer seks willen ja," zei hij.
"En eerlijk gezegd.
Monogamie.
Soms lijkt het me zo saai."
Sophie lachte.
"Venten hé," zei ze.
"Volwassen worden is toch echt jullie sterkste kant niet hé.
Moen kik joen ekeje etwat zeggen Kurt?" Zei ze in het West-Vlaams.
Sophie Watteeuw was afkomstig van Brugge en stak haar afkomst niet onder stoelen of banken.
"Het leven! Dat is saai!
Dat is maken dat den boel aan de kant is, dat er eten op tafel staat, dat er geld in 't baksje komt en dat joen kleren proper zien.
Dat is 't leven.
Voor mij toch.
Jij verwacht toch ook van je werknemers dat hun job op de eerste plaats komt.
Jij hebt dat toch ook niet graag dat ze zich 'teveel gaan verbeelden'.
Het leven is geen film Kurt Smets.
Jij verweet je broer dat hij een onrealistische kijk had op het leven.
Maar eigenlijk hé.
Ben je geen haar beter.
Op professioneel vlak ben je een kei, dat is waar.
Je hebt een neus voor zaken en je werkt hard om je doel te bereiken.
Je bent net zo veeleisend voor jezelf als voor je medewerkers.
Maar privé, is het een heel ander verhaal.
Jij denkt dat het leven één groot feest is.
Tot laat in de nacht blijven hangen, feestjes, recepties, veel blablabla en tralala.
Flirten met de dames.
Zakenreizen met veel grote sier.
Dure hotels en etentjes, veel dikdoenerij.
De patser uithangen in je dure wagens.
Indruk maken op het vrouwelijk schoon.
Mij maakte je echt niet wijs dat je daar in Engeland of op het autosalon van Frankfurt of Geneve alleen sliep in je dure hotelkamer.” –

Ja dat heb je dan als je het op een ander gaat zoeken.
Overspel… DAT KOMT ALTIJD UIT!
En dan heb jij wat uit te leggen.
Vertrouwen is iets fragiel, breekbaar. Eens het stuk is, dan krijg je het niet meer gelijmd.
Of misschien toch. Maar de littekens zijn altijd zichtbaar en vroeg of laat lost de lijm toch en gaat de vaas – in dit geval de relatie – alsnog stuk.

                    

 De liefde kwam met kerst (Deel 4).

– “Eindelijk reed de trein het magistrale Centraal Station van Antwerpen in.
Maar dan wel op het onderste niveau waar je weinig ziet van hoe prachtig dat station wel is, iets wat mensen die vanuit Nederland naar Antwerpen sporen vast wel zullen weten.
Kerwin stapte uit en met haastige tred liep hij naar de bushalte.
De bus die hem naar het Universitair Ziekenhuis moest brengen reed net voor zijn neus weg.
Daar stond hij dan in de ijzige wind die de sneeuw die onophoudelijk leek te vallen in zijn gezicht blies.
Maar gelukkig wist een jonge Chassidische Jood hem te vertellen dat de volgende bus ook die richting uit ging. Snel maakte dat Kerwin deze keer mee was.
De bus zette zich in beweging.
Baande zich een weg door het drukke stadsverkeer.
Vlot ging het niet, want de brutale winterinval zorgde voor veel verkeerschaos.
Eindelijk bereikte hij het ziekenhuis.
Yenka zat recht op de stoel naast haar bed.
Keek  naar de sneeuw die maar uit de lucht bleef vallen.
Met een dromerige, gelukzalige blik.
Kerwin klopte zacht tegen de deur en liep naar binnen. Yenka draaide zich om.
Haar ogen straalden.
Ze lachte haar tanden bloot.
"Kerwin," riep ze verrukt uit.
"Je bent terug."
"Ja liefje," zij hij.
Yenka wilde rechtstaan, maar Kerwin gebaarde haar te blijven zitten.
"Rustig aan doen meissie," zei hij.
Hij zakte door zijn knieën en sloeg zijn handen rond haar hals.
Keek haar in de ogen.
Haar ogen die straalden en vol leven zaten.
Ze raakte hem aan, omhelsde hem.
Ze lachte.
Met speelse kirretjes.
"Kerwin," zei ze met gelukzaligheid in haar stem.
Dan gaf ze hem een kus.
Kuste hem met lange halen.
Haar handen gleden over zijn borst.
Ritste zijn jas los.
Dan gleden haar handen onder zijn trui.
"Lekker warm," kirde ze ondeugend.
"Ondeugende meid," zei Kerwin terwijl hij haar hoofd tegen zijn borst drukte.
"Oh lieve Kerwin.
Ik ben zo gelukkig.
Echt.
Ik leef Kerwin.
IK LEEF!!!" -

Dit was één van mijn kerstverhalen. Het verhaal over een zwaar ziek meisje dat aan lager wal geraakte. Het leven had haar geraakt en gekraakt. Ze zag geen uitweg meer, ze had geen hoop meer. Maar de hoop op gezondheid, een warme plek en vooral een nieuw leven, kwam toch.
En dat maakte Yenka zo zielsgelukkig. 

Verboden hartstocht 5

 – “Drie dagen later.

Het was een zaterdagmorgen.
Brecht stond op het perron.
Met zijn rugzak op zijn rug met wat kleren, zijn toiletzak en scheerapparaat.
Al het geld van zijn spaarrekening zat in zijn portefeuille.
Hafna was er nog niet.
Hij keek op zijn gsm, een berichtje.
"Ben buitengeraakt schatke, nu op weg naar station."
Tien minuten geleden gepost.
Hij liep al de trein op en zocht een plaatsje uit in een tweede klasserijtuig in het midden van de trein.
Hij wachtte.
Hij zag een meisje met een hoofddoek, was dat Hafna?
Nee, het was een ander meisje.
Hij zou haar gezicht immers meteen herkennen, vooral dan haar ogen vielen meteen op.
Haar donkere sprekende ogen.
De zenuwen gierden door zijn keel.
Hij hield de almaar groter wordende stroom reizigers die de roltrap naar het perron namen goed in het oog.
Het beloofde goed vol te zitten op de trein, want het was een mooie lentedag en het was het begin van de Paasvakantie.
Ineens voelde hij iemand tikken op zijn schouder.
Het was Hafna.
Ze ging naast hem zitten, sloeg haar arm rond zijn schouder.
"Schatke," zei ze.
"Dees is ons moment schatke."
Haar ogen twinkelden en schitterden.
Dan hoorden ze de conducteur het fluitsignaal geven.
De deuren klapten toe.
De trein vertrok.
Reed het station uit.
"Ooooooh!" kirde Hafna.
"Schatke."
Ze kuste hem.
Ze kuste hem vol passie.
Het liefdesvuur diep in haar hart flakkerde op.” –

Brecht en Hafna liepen in dit fragment weg van huis. Want Hafna haar familie waren strenggelovige moslims voor wie de familie eer heilig is. En dat zou later in dit hoofdstuk nog blijken ook. 

Onblusbare Passie (Deel 2)

 -  “Het was nacht.
Jessica sliep, ik was klaarwakker.
De hele avond en het grootste deel van de nacht hebben Jessica en ik gevreeën.
We hebben vol passie de lust gevierd en de liefde bedreven, zodanig dat geen van ons nog maar aan eten dacht.
Ik zag haar lichaam in het schemerdonker en voel opnieuw dat vuur van liefde en passie diep in me oplaaien. Ik zag haar volle borsten, haar afgetrainde buik, Haar hoofd lag naar links gedraaid op het hoofdkussen en ze ademde traag en ontspannen. Ik leg me naast haar en kijk haar aan, ik voel mijn ogen loom worden en val in slaap.
Dan wordt ik opnieuw wakker, ik voel scherp licht prikken in mijn ogen. Ik zie Jessica staan bij het raam, ze droeg een kamerjas en draaide haar hoofd.
“Goeiemorgen… LIEVELING!” zei ze met een hese stem die veel liefde verraadde.
Dan zetten ze een plateau die op de dressoir bij de spiegel stond op het bed. Wanneer ik naar rechts kijk zie ik een ijsemmer met daarin een Magnumfles Champagne.
“Wat moet dit voorstellen?” vraag ik.
“Ontbijt op bed lieve schat,” zei Jessica waarna ze me teder zoende.
Ze deed haar kamerjas uit en kroop bij me in bed. Er volgde weer een kus, een lange liefdevolle kus.
Ze sneed een broodje open, boterde het en smeerde het met confituur. Ze reikte het naar mijn mond. “Ge hebt hard gewerkt gisterenavond en nacht, tijd om wat kracht op te doen,” zei Jessica.
“Ge hebt genoten hé,” zei ik.
Jessica’s ogen begonnen te blinken en te twinkelen. Ze lachte en sloeg haar armen om mijn hals.
“Tom, lieverd. Schatje.”
Anderhalf jaar geleden zwoer ik dat ik nooit nog een man in mijn leven zou toestaan, behalve dan voor een snelle wip. Datgene waarin ik al een poosje zin had toen je mijn pad kruiste en ik je daar zag staan kijken naar mij met die boner die zo hard opviel. Gelukkig was er niet veel volk, ik denk dat ik de enige was die het zag. Die boner in combinatie met je lichaam dat langzaam maar zeker zijn vorm terugkrijgt. Ik was meteen opgewonden. Ik heb in mijn kleedhokje even de hand aan mezelf geslagen voor ik me aankleedde, mag je gerust weten.
Had je niet zo opzichtig geprobeerd mij te verleiden, dan was ik alsnog op je afgestapt. Maar ik was het toen wel zeker, jij had een al even harde crush op mij als ik op u.
En toen ik je zag, naakt. Je eikel afgestroopt. Je heerlijke gigantische pik.
Ik wilde hem in me, hoe sneller hoe liever. En verdorie het voelde zo goed.

Tom, liefje… schatje.
Seks met jou is het einde.
Het was zo onwezenlijk Tom, zo onaards.”
Jessica’s adem stokte.
Het idee dat je straks dit appartement zal verlaten om te gaan werken doet mijn hart schreeuwen.
Ik wil je bij me hebben liefje, snap je dat.
Ik wil jou aan mijn zijde, ik wil jou in mijn leven. Ik wil jou in mijn hart.
Ik wil jou diep in mijn lichaam!!!!

“Weet je wat?” zei ik.
“Ik meldt me ziek en blijf de hele dag bij jou.
Want ik voel op elk vlak hetzelfde als wat jij daarnet beschreef lieve schat!”
Nadat  ik mijn werkgever had gebeld schoof ik de plateau met daarin de resten van het ontbijt weg, kroop opnieuw op Jessica en gaf haar datgene waarnaar ze met haar hele hart zo hard naar verlangde. Passie, seks, penetratie, passionele kussen en vooral… AL MIJN LIEFDE!" -

Dit was mijn recentste liefdesverhaal.
Het verhaal van een ietwat doodgewone man en een verdomd knappe, zeg maar bloedmooie vrouw.
Hij ziet haar voor het eerst in het zwembad waar ze met haar prachtige lichaam gehuld in een sexy zwart badpak alle aandacht naar zich toe trekt. Hij raakt in de ban van haar, wil seks met haar. En hij gaat ver om zijn zin te krijgen ook. Hij verleid haar op een weinig subtiele manier, en het lukt hem nog ook. Na een korte maar stevige beurt in het kleedhokje spreken ze af bij haar thuis. Daar vinden de harten van Tommy en Jessica elkaar. Lust gaat over in passie en de passie gaat over in liefde. En die liefde wordt sterker en sterker. En Jessica zegt haar goedbetaalde baan op en besluit om een heel nieuw leven te beginnen met Tommy aan haar zijde.
Maar het lot is wreed en ongenadig en helaas is hun prille maar o zo diepe geluk…
VAN VEEL TE KORTE DUUR!

 

Een bloemlezing vol liefde!

 

Dag lieve mensen.

DE DAG VAN DE LIEFDE!
Dat is toch echt wel de naam die ik prefereer voor wat we echt vieren op 14 februari.
En ik zou echt veel liever zien dat we die dag aandacht besteden aan liefde in al zijn facetten.
Wie mijn verhalen leest weet dat liefde een van de meest voorkomende thema's is. Liefde tussen twee mensen - soms met een compleet verschillende achtergrond - die ineens en soms zelfs heel onverwacht oplaait. Vriendschap die overgaat in liefde en zelfs in pure PASSIE!

Soms moeten koppeltjes vechten voor hun liefde. Soms gaat hun liefde in tegen het wereldbeeld van hun familie. Dit gaat dan vaak over dingen als godsdienst, ideologie maar ook zaken als de zogenoemde 'familie eer'. En helaas, liefde voelen voor iemand van je eigen geslacht wordt nog altijd niet getolereerd. Ook niet in onze zogenaamde vrije samenleving. Maar wie echt van zijn geliefde houdt gaat voor hem/haar door een vuur en zet haar op de eerste plaats. 
Maar liefde, passie en lust doen rare dingen met een mens. Zo kan je echt wel zielsveel van iemand houden en toch ineens kan de passie voor iemand anders ineens heel hard oplaaien. Nu ja, is het passie? Of is het gewoon lust? Goesting? Goesting om eens met die ene knappe meid of stoere hunk tussen de lakens te kruipen. Om dan later met veel spijt en schuldgevoelens alles te moeten opbiechten. 

Ja, wij zijn ook maar mensen hé. Wij allemaal, jij die dit leest ook.
We hebben allemaal onze zwaktes en de ene kan daar beter mee omgaan dan de andere. En nee daarmee wil ik niet zeggen dat alle mensen (M/V) overspelige scheefpoepers zijn. Voor deze die het niet zijn en wel het karakter en de principes hebben om hun partner bewust en met woord en daad trouw te blijven. Ik doe zeer nederig mijn klak af voor jullie! 

Nee echt. Ik vind dat mensen die er in deze tijden waarin elkaar trouw blijven tot de dood niet meer zo heel vanzelfsprekend is, er toch in slagen om een heel leven samen te blijven en dat dan ook nog doen in diepe harmonie... Dat die mensen alle respect en hulde verdienen. 
Dit artikel draag ik op aan jullie.
Maar ik wil ook mijn steun betuigen aan alle eenzame harten op deze wereld. Aan zij die hunkeren naar liefde, naar een tedere knuffel, een passionele kus... Naar INTIMITEIT!
Want ik weet waar jullie zo hard naar hunkeren. Ik was zelf ooit zo iemand, ooit. Ik was al over de twintig toen ik mijn maagdelijkheid verloor, en ja het heeft in mijn hoofd gespeeld dat ik nooit iemand zou vinden. Dat ik 'te raar', 'te veel een eenzaat' of zelfs 'te lelijk' was om enige interesse te kunnen opwekken van het andere geslacht. Maar nu weet ik dat dat helemaal niet zo is en ook nooit geweest is.

Wat ik hier ga neerzetten?
Een bondige bloemlezing van de mooiste liefdesmomenten uit mijn verhalen. 
Ik blog nu al tien jaar op dit platform en voordien al schreef ik verhalen die ik op mijn vorige blog (die helaas tussen de plooien van het internet is verdwenen) neerzette. Die verhalen heb ik kunnen copy/pasten en op mijn huidige blog neergezet. Maar ik weet dat ze nog niet bij iedereen bekend zijn. 
Maar dat is wel wat ik wil.
Daarom is de titel van elk verhaal een link naar de desbetreffende pagina.

Toen die ene zomer! 

Enkele weken later, op een avond.
Gracienne ontving Lou op haar kamer.
Ze wilde hem de teksten laten zien die ze door de jaren heen geschreven had.
Rake teksten.
Felle maatschappijkritische teksten.
Die ze schreef toen ze nog bij haar ouders woonde.
Teksten waarmee ze haar gevoelens van rebellie en onmacht probeerde te verwoorden.
Lou was er van onder de voet.
"Man, dat is straf spul", zei hij.
"Gij hebt verdomme talent om te schrijven.
Ik verschiet ervan meiske, echt".
Gracienne keek hem aan.
"Ach maatje", zei ze.
Terwijl ze Lou vol liefde aankeek.
"Zo bijzonder is dat toch niet.
Toch niet niet voor u.
Gij zijt zoveel wijzer.
Gij denkt zoveel dieper.
Echt waar".
Ze sloeg haar handen om zijn hals.
"Ik trek mij zo keihard op aan u Lou.
Weet ge dat.
Maatje.
Venteke".
Ze drukte haar lippen tegen de zijne.
Hij liet eerst begaan.
Haar kussen werden feller en hartstochtelijker.
Toen probeerde hij haar weg te duwen.
"Grace, meiske.
Gij zijt twee jaar jonger dan ik.
Ge zijt amper 15."
"Dat weet ik", antwoordde ze.
"Maar ik heb mijn gevoelens al lang genoeg weggestoken voor u Lou.
Maatje".
"Kijk", zei hij ineens.
"Ik heb u heel graag, als vriendin.
Ik trek geiren met u op.
Ik had al langer door dat ge meer wilt dan alleen maar vrienden zijn.
Da's normaal.
Ge zijt jong.
Er gaat van alles door u heen.
Door uw koppeke.
Door uw lichaam.
En ja, ge zijt een verdomd schoon meiske.
Ge hebt een prachtig lijf ja.
Niet te verwonderen, als ge weet wat gij allemaal doet van sport.
God weet dat ik er verdomme al van gefantaseerd heb.
Maar... "
Hij zocht twijfelend naar zijn woorden.
"Ik wil nog geen relatie.
Snapt ge.
Ik versta dat ge meer voelt dan alleen maar vriendschap.
Maar mij nu al binden aan één meiske.
Allez ja.
Ik wil nu niet stoefen.
Maar ik heb veel keus.
Als ik op de werf sta op een warme dag.
In mijn ontbloot bovenlijf.
Dan staan zelfs bomma's kwijlend naar mij te kijken".
Gracienne moest erom lachen.
"Pas op", zei ze plagend.
"Want als een ouw schuur in brand staat, dan is er geen blussen meer aan".
Lou lachte mee.
Toen ging hij verder.
"Ik vind die aandacht wel leuk.
Daar kom ik eerlijk voor uit.
God weet dat ik met plezier meeging met al die meiskes.
En zelfs oudere vrouwen.
Ik wil me nu nog niet binden, hoe graag ik u ook zie meiske.
Weet ge.
De liefde dat is schoon, in de boekskes en in de flauwe zemeltrezenfilms.
Maar dat is ook alles.
In de realiteit loopt het zo vaak anders.
Mijn ma die was 18 toen ze in verwachting was van mij.
Ze zat gebonden aan mijne pa.
En nochtans, ze is een verdomd intelligente vrouw.
Ze zou naar de unief gaan, geneeskunde studeren.
Maar ja, ze liet zich inpakken door Pa zijn charmes.
En voor ze het wist zat ze in een krot van een huis, met een bleitende kleine in eur armen.
Weg dromen, weg ambitie.
Welkom OCMW en pure miserie.
Denkt daar eens aan.
Laat u nog niet binden aan de eerste de beste.
Profiteer van uw leven.
Nu ge nog kunt."

Gracienne hoorde dit alles aan.
En slaakte een diepe zucht.
"Ge hebt gelijk maatje," zei ze zacht.
Ik versta u volledig op dat vlak.
Het is echt niet liefde of een relatie waar ik zo naar verlang.
Maar... "
Ze keek hem aan.
Met haar prachtige blauwe ogen.
Ze haalde diep adem....

Haar Laatste Verlangen.

“Tim… Je moet weten. Als mijn ‘Parrain’ dit ooit te weten komt zwaait er wat voor je, en voor mij.”
“Hij zal het niet te weten komen. We doen het gewoon bij mij thuis. Ik woon in de stad niet ver van het Atheneum waar we vroeger naar school gingen.
Is toch ideaal… "
Hij keek haar aan.
“Zeg ja Nathalie, ik verlang hier zo lang naar en jij ook. Ik voel het…. Zeg ja.”
Nathalie haalde diep adem. Keek hem aan.
“Waarom ook niet?” Dacht ze.
Ze keek hem diep in de ogen en woelde zachtjes door zijn warrige krullenbol.
“Ik schenk je mijn lichaam maatje. Ik zal helemaal van jou zijn.”
Met die woorden gaf ze hem een lange sensuele kus.
Even later wandelden ze samen het domein uit. Op de parking stond een kleine muisgrijze Citroën C2.
Nathalie stapte in en klikte de veiligheidsgordel vast, terwijl ze naar Tim keek.
Hij woelde even door haar haren, ze glimlachte verlegen.
Tim hield er een vinnige en sportieve rijstijl op na.
“Aardig karretje." Zei Nathalie.
“Is van mijn maat met wie ik een appartement deel. Hij is nu aan het werk, en ik vroeg of ik zijn auto even mocht lenen. Zijn auto en ons appartement voor ons alleen. Dit wordt een heerlijk moment Nathalie.”
Ze hielden halt in een zijstraat naast het Atheneum waar ze ooit samen school liepen.
Ze betraden een klein ietwat rommelig appartementje op de zolderverdieping van ietwat verouderd aandoend appartementsgebouw.
Hij opende de deur van één van de kamers, het bed was halvelings opgemaakt en aan de muur hingen posters met ‘Manga’ en ‘Anime’ figuren. Naast het bed lag een laptop en slingerden er vuile kleren rond..
“Zo hier zijn we dan, let maar niet op de rommel schat."
Door het open raam zag Nathalie het schoolplein waar ze zo vaak rondslenterde, babbelde, giechelde met haar vriendinnen, enzovoort.
“We kunnen rustig het raam open laten. Het is vakantie, er loopt hierachter geen hond rond.”
Tim trok zijn short naar beneden. Nathalie draaide zich om en keek verlekkerd naar zijn naakte lichaam.
Traag gleden haar ogen naar beneden.
Haar handen voelden klam aan en ze voelde de zenuwen gieren door haar lichaam.
Tim omhelsde haar en keek haar in de ogen, trok haar T-shirt zachtjes omhoog.
“Je bent zenuwachtig hé lieverd”, zei hij.
“Het is mijn eerste keer Tim. Er gaat van alles door me heen nu.
Maar ik wil dit zo hard, ik verlang zo hard naar seks nu. En blijkbaar staat het in de sterren geschreven dat jij de uitverkorene bent.
Je hebt me Tim, neem me maar”.

Lentebriesje.

Charles zuchtte…
“Rosalie. Ge weet toch hoe gevaarlijk het is.
Die Duitsers dat zijn smeerlappen, vooral die gasten van de ‘Gestapo’ en de SS.
Als ge in hun handen valt, dan zijn de gevolgen niet te overzien.
Weet ge dan niet aan welke vreselijke martelingen, aan welke verschrikkelijke ‘tortuur’ ze mensen die ze van verzetspraktijken verdachten blootstellen”?
Rosalie boog het hoofd.
“Charles.” Zei ze met een snik in haar stem.
“Mijn ouders, broers en zusje zijn gestorven daar in Frankrijk in die verschrikkelijke brand.
Hun geschreeuw en dat van de andere vluchtelingen, dat gaat me door merg en been.
Ik hoor nog elke nacht als ik in mijn ‘beddeke’ lig die vreselijke kreten.
Nog altijd heb ik de verschrikkelijkste nachtmerries.
Dat is een ‘tortuur’ Charles.
Ik zou het mezelf nooit vergeven, machteloos te staan toekijken hoe die ‘worstenfretters’ hier hun gang maar gaan, mensen arresteren of in koelen bloede doodschieten.
Heelder families uit elkander rukken. Enzovoort.
Ik heb niets meer te verliezen Charles.
Ik ben een eenvoudig meiske dat overdag stikt en naait tot haar vingers ervan bloeden. En ’s avonds dronkenlappen en zeveraars van slap fluitjesbier en aangelengde jenever voorzie.
En dat allemaal voor een schamel loontje en wat rantsoenzegeltes.
Welke toekomst heb ik?
Geen!!!
Niet zolang die smerige nazibende hier in onze straten loopt te marcheren en paraderen met een air van hier tot in Berlijn.”
Ineens knoopte ze haar blouse open. Haar decolleté was goed zichtbaar.
Ze nam Charles zijn handen vast en legde die op haar borsten.
“Schoon hé, Charelke.... " Zei ze met een kirrend stemmetje.
“Ik weet wel dat ge meer wilt dan alleen maar kuskes geven en mij dicht tegen uw ‘gilet’ trekken hier in ’t steegske in de duisternis van de nacht.
Maar ik weet dat ge dat nooit durft vragen, want ge zijt ‘nen deftige jongen’. En deftige jongens doen zo geen voorstellen.
Ge denkt, ‘ik zal maar braaf zijn en wachten met dat soort dingen tot we getrouwd zijn’. Maar intussen denkt ge, ‘waarom niet? Waarom niet er eens van profiteren als niemand het ziet’.
Da’s geen schande hé Charelke.
Ik denk dat ook.
Dat had ge niet verwacht van mij hé.
Van het lieve, brave Rosalieke.”
Charles kreeg een kleur. Hij moest er ook even mee lachen.
“Gij zijt een deugnietje hé.” Zei hij.
“Gij niet dan?” Zei Rosalie schalks. Om hem dan lekker lang en vol passie te kussen.
“Gij meent dat hé, gij wilt echt bij het verzet hé.”
“Ja.” Zei Rosalie zelfzeker.
“Ik wil bij het verzet, ik weet dat ze daar niet happig zijn om vrouwen toe te laten.
Hoewel die er zijn, en in Frankrijk en Holland nog veel meer.”
Rosalie slaakte een diepe hartstochtelijke zucht.
“Ik wil echt meedoen Charles. Wat de prijs ook moge zijn die ik zal betalen voor die ene wens die ik heb. Namelijk die Duitsers laten weten dat ze niet ongestraft kunnen doen wat ze met mijn familie en al die andere onschuldige mensen deden.”
Charles peinsde.
“Ik zal mijn best doen om voor u een goed woordje te doen Rosalie.” Zei hij.
En gaf  haar een zoen op haar mond.
“Beloofd? Vroeg Rosalie.
Beloofd!" Antwoordde hij. "Op mijn erewoord."
Rosalie beantwoorde dat met een speelse kus, terwijl ze zijn kt vastgreep en haar onderlichaam tegen het zijne wreef.
“Als ge ervoor kunt zorgen dat ik erbij mag Charles…
Dan schenk ik u MIJN LICHAAM!!!!!”

Als je wil weten hoe het verder afloopt dan klik je gewoon op de titel van het verhaal, en dan kom je vanzelf op de bewuste pagina.
Maar ondanks het feit dat deze pagina al behoorlijk lang is ga ik het niet hierbij laten want er zijn zo nog veel meer mooie liefdesmomenten die ik met jullie wil delen. Dus komt er al snel een tweede deel. En weet je waarom ik dit doe?
Uit LIEFDE voor jullie!