Cecieleke en Celientje.

Ik heb het in mijn vorige blog al gezegd dat er zeker nieuwe verhalen zullen komen.
En daar ben ik al mee bezig.
Maar zoals ik toen ook al zei, zal ik eerst eens over iets heel anders zou hebben.
Iets dat mij ook heel nauw aan het hart ligt.
En dat zijn mijn twee lieve, grappige, ondeugende maar o zo schattige keeshondjes.

CECIELEKE EN CELIENTJE!

Mijn lieve vriendin Christiane maakte er al van in het begin geen geheim van dat ze van keeshondjes hield. Zelf had ik het toen meer voor grote honden.
We hadden toen ik nog thuis (bij mijn ouders) woonde een hele lieve Duitse Herder.
Sina heette hij.
Dat was echt een hele lieve hond.
En ja, ook een goeie waker.
Gelukkig werd er toen Sina er nog was nooit bij ons ingebroken.
Gelukkig voor de inbreker(s) dan.
Want diegene die het zou gewaagd hebben om bij ons in te breken zou er zeker niet zonder kleerscheuren uitgekomen zijn.
Misschien zelfs eerder zonder ledematen.
Nee, nu overdrijf ik.
Maar het was een goede waker.
En als tiener mijn allerbeste vriend.

Geef toe, was dat geen prachtige hond?
Veel complimentjes gehad van voorbijgangers die zeiden dat het een hele mooie en goed verzorgde hond was.
Die complimentjes krijg ik nu ook hoor.
En dat is omdat onze keesjes zeer goed verzorgd worden door Christiane en door mijzelf.
Maar goed: sta me toe om die twee lieve deugnietjes eens aan jullie voor te stellen.

Cecieleke.

Hallo lieve mensen, ik ben dus Cecieleke.
Ik ben een dwergkeesje van vijf jaar oud.
Toen mijn baasjes op zoek waren naar een keeshondje vond mijn toen nog toekomstige vrouwke dat witte sikje onder mijn neus zo schattig dat ze mij hebben gekozen.
Ik mocht met hen mee naar Nieuwpoort, en dat was een heel eind rijden vanaf het adres waar ik toen woonde.
Rijden met een auto was voor mij nog iets heel nieuw, want we waren nog maar net vertrokken of ik gaf al over op 't vrouwke haar bloes.

Thuisgekomen begon het baasje al meteen foto's te nemen van mij.

En die zette hij op Facebook.
Kijk eens wat voor een schattig pluizenbolleke ik toen nog was.

Maar kleine hondjes worden groot en ondertussen ben ik ook al uitgegroeid tot een heuse dame.

Ik ben een speelvogel en vooral zot van balletjes.
In het park of op het strand speel ik met balletjes.
Thuisgekomen is het eerste wat ik doe, mijn balletje zoeken en dan bij mijn baasje gaan zitten wanneer die in de zetel gaat zitten met zijn laptop op schoot.
Dan wil ik aandacht
Dan wil ik spelen.
Ik wil niet dat mijn baasje verslaafd wordt aan die computer en aan dat social media gedoe.
Jamoja, ik zie mijn baasje graag en ik meen het zo goed met hem weet je.
Ik zie hem liever samen met mij en mijn zusje op het strand of het park of eender waar het veilig is om te rennen en te spelen.
Daar is hij buiten en krijgt hij een gezond kleurtje en bewegen is goed om zijn buikje onder controle te houden.
Maar veel helpt dat niet, want baasje drinkt graag een pintje, liefst op een zonnig terrasje.... Tsss.

Allez baasje, gooi dat balletje

Maar soms dan ben ik zelf ook wel eens moe en dan lig ik languit op de leuning van de zetel.
En dan denk je, kon dat baasje mij maar eens met rust laten, ook al is het maar voor heel even.
Maar néé hoor....

Allez baaje doe dat eens van mijn kopje, ik ben geen kertmannetje hé zeg!

Bon, als jullie mij nu willen excuseren, ik ga even een uiltje knappen.
Intussen kan mijn lieve huisvriendinnetje zich even aan jullie voorstellen.
ZZZZZzzzzzzZZZZZZZzzzzz... Even dutten nu!

Celientje.

Hallo iedereen!
Ik ben Celientje.
En zo zag ik eruit toen ik nog een pupje was.
Geef toe, toch veel schattiger dan die zus van mij hé....
Baasje maakte ooit een video van mij, maar die heeft hij niet meer op zijn computer of gsm staan.
Wel op Facebook.
Klik hier maar eens.En zie wat voor een schattig pupje ik wel was.

Nog wat onwennig aan de leiband.

Zalig dutten in het mandje.

Of gewoon buiten in het zonnetje hmmm...

Vier jaar en een half later ben ik ook een grote dame geworden..
Ik ben een echt knuffelmieke en ik lig zo graag languit en gezellig in de zetel.
Binnen ben ik dan ook de rust zelve. Maar owee als ik buiten ben.
Dan moet ik mij laten horen.
En dan kef ik dat het een lieve lust is, vaak tot ergernis van mijn baasje en vrouwke.
Maar kan ik eraan doen dat ik beleefd ben opgevoed en goeiendag zeg aan alle hondjes die ik zie.
En als het kan dan geef ik ze een kusje.
Ja ik ben een heel sociaal hondje.

Zalig genieten op het strand.

Poseren voor een foto op canvas.

Samen beleven wij heel veel lol en vermaken wij het baasje en ons vrouwke met onze dolle fratsen.
Ja soms maken wij al eens ruzie en Cecieleke durft al eens bezitterig te zijn.
Maar meestal maken wij heel veel lol en laten wij ons door 't baasje en het vrouwke verwennen.

Wij zijn dus Dwergkeeshondjes.
Dat zijn heel slimme en zeer eigenwijze hondjes.
Dwergkeesjes hebben de reputatie 'keffertjes' te zijn.
Celientje is dat wel ja, vooral op straat.
Ze keft naar elk hondje dat ze ziet.
Maar wat dat betreft is ze toch veel kalmer geworden met de jaren.
Als de deurbel gaat dan keffen ze allebei. Het zit in de natuur van dwergkeesjes om alarm te slaan wanneer er onbekenden het domein betreden.

Dwergkeesjes zijn zeer gehecht aan hun baasjes.
Wij kunnen dus niet lang alleen zijn, ook dat gaf af en toe problemen omdat we blaften tot baasje of vrouwke terug waren.
Dit tot groot ergernis van één van onze buren die dan wel eens kwam klagen.
Maar onze baasjes hebben hier heel hard aan gewerkt om ons hieraan te leren wennen en ze hebben hun werkuren zoveel mogelijk op ons proberen af te stemmen voor zover dat mogelijk was.
En ze zijn veel met ons bezig.































Zoals eerder gezegd. Dwergkeesjes zijn heel eigenwijze hondjes.
Maar dan op een zodanige manier dat het best wel grappig is.
Je kan ze dingen leren, maar je moet veel geduld hebben.
En je moet hun dolle fratsen, hun koppigheid, hun eigen willetje en hun neiging om de dingen het liefst van al op hun manier te doen echt wel voor lief nemen.

Zoals ik al zei, verdomd eigenwijs. Probeer maar eens een foto te maken van twee schattige Keesjes met de Ourthe op de achtergrond. Bloed zweet en tranen zullen je deel zijn.

Maar zoals je op de hier boven staande foto's kan zien.
We kunnen overal komen met onze lieve Keesjes.
De foto's hierboven zijn onder andere genomen in Spa, aan de oevers van de Ourthe en in het veel bezongen Zeeuwse badstadje Zoutelande. 
Maar de meesten gewoon in mijn appartement in Nieuwpoort en in de onmiddellijke omgeving ervan.
Want wij houden van een uitje of een korte vakantie op zijn tijd.
En onze Keesjes ook.

Mijn favoriete hobby, rollebollen (Cecieleke).

Het vakantiehuisje en bijhorend terras verkennen (Zeeland september 2019).

Bon: Onze pijp is uit.
Dag lieve mensen, hopelijk vonden jullie dit een leuk blogartikel.

Lief likje.
Cecieleke en Celientje!!!

Mijn verhalen.

Wie mij al langer volgt of wie al eens op mijn blog verder keek dan het laatst geposte artikel, die heeft natuurlijk al opgemerkt.
Dat de artikelen, met uitzondering van deze die ik recent en dus na het omvormen van mijn blog bestaan uit verhalen.
Verhalen bestaande uit meerdere episodes.
Dit zijn de restanten van mijn vorige onder een andere naam en titel bestaande blog;
Wat zeg ik?
Dit zijn niet zomaar restanten?
Dit zijn zaken die ik koester en waar ik veel zorg voor draag.
Ik zou kunnen zeggen 'die verhalen zijn mijn kinderen', maar dat lijkt me dan weer iets te overdreven en iets te melig. En die toer ga ik met deze blog niet opgaan.
Maar het is wel iets waar ik zeer aan gehecht ben.
Omdat ik er heel veel van mijn gevoelens in steek.
Ofschoon deze verhalen fictief zijn en er amper autobiografische dingen in verwerkt zitten, geef ik hierin weer wat er op dat moment, maar ook lang daarvoor door mijn hoofd spookte.
Ik zou op bepaalde gebeurtenissen uit de actualiteit die op één of andere manier een heftige impact hebben op de maatschappij - en dus ook op mij omdat ik ook deel uitmaak van deze maatschappij - kunnen reageren zoals de meeste mensen dat doen.
Met veel drama erover schrijven op sociale media en op allerhande fora.
Met heel veel (!!!!!!!!!!!!) uitroeptekens en de nodige HOOFDLETTERS.
En ik geef toe.
Dat heb ik soms gedaan ook, en ja dan ook het deksel op mijn neus gekregen.
Vrienden die zich verwijderden, af en toe een boze scheldmail.
Niets menselijks is mij vreemd.
Ik zou me kunnen kwaad maken en zo mijn huisgenoten ergeren, en ja ik geef toe.
Ook dat heb ik vaak genoeg gedaan, zeker toen ik nog thuis woonde, en dit tot ergernis van mijn ouders en oudere zus.

Maar het was toen dat ik eigenlijk ontdekte dat ik mijn gevoelens op andere manieren kon uiten.
Ik heb ooit nog strips getekend.
Ach, eigenlijk waren ze niet zo goed, en eigenlijk vond ik dat bij momenten behoorlijk tijdrovend.
Een scenario in je hoofd hebben, of al hebben opgeschreven  - destijds nog met de hand op papier - en dan gefrustreerd zijn omdat je nog maar de helft hebt getekend.
En dan ontdek je nog een joekel van een fout of stel je vast dat je tekentalenten net niet goed genoeg zijn om een bepaalde situatie uit te werken.
Dan ben ik maar gewoon beginnen schrijven.
Toen ook nog met de hand.
Maar ondertussen was ik van school af en begon ik vast te werken.
In de horeca.
En na het werk al eens een pintje gaan drinken, ik was op vlak van uitgaan eigenlijk een laatbloeier.
Dan alleen gaan wonen, en bij de verhuis vast stellen dat er veel ontbrak en alles zo goed als incompleet was.
En het feit dat ik als alleen wonende met een vaste job nog minder tijd had.
En die tijd besteedde ik vooral online op allerhande discussiefora (lees zeverfora).
En op een bepaald moment gewoon op Facebook.
Behalve in de zomer dan.
Dan vertoefde ik op mijn schaarse vrije dagen het liefste buiten.
Fietsen, dat was wat ik toen het liefste deed.
Ik was toen nog niet in een relatie, dus ik had ook naar niks te kijken.
Dus fietste ik zolang mijn hartje lustte, dronk onderweg een pintje en keerde dan 's avonds naar huis terug waar ik dan alweer online aan het discussiëren en aan het zeveren was, met een frisse pint of een glaasje wijn binnen handbereik.

En het was toen, tijdens zo'n namiddagje fietsen....
Het was toen dat ik ineens een inval kreeg.
Ik geef toe.
Ik had al eerder bij wijze van experiment een Word-document geopend en een kort verhaal op papier gezet.
Maar dat verzeilde dan ergens in mijn harde schijf, om dan voorgoed te verdwijnen wanneer mijn computer eens crashte.
Of ik vond het na een poosje toch maar klef gedoe en ik verwijderde het.
Maar op een dag.
Ik was aan het fietsen.
Het was een zonnige dag.
Ik zag jonge gasten op een skate-ramp.
Ze hadden lol.
Het was vakantie en ze hadden naar niks te kijken.
Ze hadden een radio, er klonk muziek.
De betere rockmuziek, zoals je die tot voor een jaar of vijftien terug nog op Studio Brussel hoorde.
Ik stond een poosje vanop afstand gefascineerd te kijken.
Vooral hun 'laid-back' mentaliteit viel me op.
Dan fietste ik verder, maar dat beeld van die jonge gasten was in mijn netvlies gebrand en de muziek zinderde nog na in mijn hoofd, te meer omdat sommige van die liedjes op mijn eigen favorietenlijst staan.
Ik reed verder en passeerde het kerkhof van Veurne.
Dat wekte enkele gevoelens bij me op.
Eerst die jonge gasten die zorgeloos van het leven genoten, alsof niets hen overkomen kon.
Dan dat kerkhof, waar ongetwijfeld jonge mensen begraven liggen die waarschijnlijk ook van het leven genoten tot het noodlot genadeloos en keihard toesloeg.
Gedurende die rit begonnen mijn gedachten te tollen.
Ik reed langs een rustige weg door de polders, ik zag het rijpe graan en de heerlijke vergezichten.
Het was hoogzomer.
Ik kruiste een jonge meid van zo ongeveer twintig jaar.
Ze was aan het joggen.
Gestroomlijnd lichaam.
Strak figuur.
Ja, ik keek even om.
Vooral omdat die jonge meid enorm veel karakter uitstraalde.
Enfin dat is wat ik mij daar nog van herinner, wat er toen door me heen ging.
Intussen was ik toe aan wat rust, en aan een frisse pint.
Ik installeerde mij op het terras van de cafetaria van het zwembad van Koksijde.
Waar we destijds gingen zwemmen met de school, ik en mijn klasgenoten.
Ja daar moest ik ook aan denken.
Het begon me te dagen dat die jonge meid mij aan een vroegere klasgenote deed denken, ook een pittige meid met heel wat karakter.

En dan begon het mij ineens te dagen.
Ik kreeg ineens een golf van inspiratie, verdomd veel inspiratie.
Een mijmering over vroeger gaf me inspiratie voor een verhaal dat oorspronkelijk begon me een mijmering over vroeger.
Een herinnering aan een jonge meid die door velen erg geliefd was en wiens aanwezigheid nog altijd heel wat herinneringen en emoties losmaakte.
Dat zette me aan het denken.
Waarom zou zo iemand na al die jaren nog altijd zovele herinneringen losmaken?
Ja, omdat dat een heel tof persoon was.
Omdat je met die persoon heel veel toffe dingen meemaakte, en heel veel leuke momenten hebt gehad, zoals die jonge gasten aan de skate-ramp bijvoorbeeld.
Of misschien wel...
Zo kwam het verhaal tot stand dat nu in deze blog staat onder de titel Toen... Die ene zomer tot stand.
Na een tweede pintje en al een vorm in mijn hoofd reed ik naar huis waar ik hongerig als een paard snel iets te eten maakte en me aan de computer zette om te gaan schrijven.
Een eerste versie verscheen op mijn eerste blog die in alle stilte door de mazen van het wereldwijde web verdween omdat het bedrijf dat de oorspronkelijke server beheerde ermee ophield.
Die eerste versie was heel anders van opbouw dan het huidige, geschreven vanuit het ik standpunt van een persoon die het hoofdpersonage Lou Selleslaghs toevallig ontmoette in een café en zo aan de praat geraakte, waarna het eigenlijk en ook huidige verhaal tot stand kwam.
Maar dat vond ik maar zo zo, dus heb ik het hele verhaal gewoon herschreven zoals het er nu staat.
Maar waarin ik veel meer de emoties van het verlies van een jong iemand die zoveel dromen en plannen had en wiens dood compleet onverwacht en abrupt kwam en iedereen die haar liefhad met verstomming sloeg.
En waarvan de wonden na al die jaren nog altijd niet geheeld waren.

Dit verhaal smaakte naar meer.
Niet zozeer omwille van de respons.
Maar....
Het leek me wel wat om alle emoties die diep in mij vertoeven en amper kwijt kan op te diepen en tot inspiratie te dienen voor een levensecht verhaal met levensechte mensen.
Verhalen van verdriet, verlies en pijn.
Verhalen, vaak met een alles behalve 'happy end'.
Maar ergens toch ook met een sprankeltje hoop.
Een nieuw begin.
Verhalen over mensen, jonge mensen.
Die op de drempel van het leven staan.
Hartverscheurende keuze's moeten maken.
Over harde confrontaties met lieden die het alles behalve goed menen.
Over ontmoetingen die het leven een heel andere wending geven.
Over fouten, levensfouten en dramatische beslissingen.
Over gebrek aan karakter en het zich teveel laten leiden door lust en begeerte.
Maar ook over vergeving en verzoening.
Over herwonnen liefdes en verenigde harten.
Over oplaaiende passie, diepe hartstocht en al dan niet hernieuwde beloftes van eeuwige trouw.
Kortom... Over HET LEVEN!!!!

Mijn verhalen gaan over HET LEVEN!
En het leven lieve mensen.
Dat heeft helaas niet altijd een happy end.
Het leven dat gaat voorbij.
Dat is de enigste zekerheid die we hebben.
Die we echt hebben.
Dat dit leven ooit voorbij gaat.
De onzekere kant van die zekerheid is dat we helaas niet weten wanneer dat gebeuren zal.
Soms komt dit op een compleet onverwacht moment.
Soms toont de dood zich van zijn grimmigste en meest brutale kant.
En soms slaat hij ook eens toe bij iemand die eigenlijk niet beter verdient!
Moogt ge dat eigenlijk wel zeggen?
Ach, klik gewoon op die tekst hierboven, het is een link.
En oordeel zelf.
Zo'n asociaal iemand zoals in dit verhaal beschreven.
Die iedereen tot last is, en dan nog werkloos ook.
Die al meer kansen heeft gekregen van ons veel te softe gerecht (niet zelden voor de verkeerden) dan hij eigenlijk waard was.
Die anderen tot last is gewoon omdat hij het kan!
Omdat het beleid gewoon te laks is.
Ergert u zich daar niet aan?
Eerlijk!
Ik wel.
Zoals eerder gezegd.
Ik zou als ik zoiets lees een vlammend commentaar kunnen geven op de fanpagina van een van onze o zo goed informerend en van alle vormen van sensatie en stemmingmakerij ontdane kranten.
Met heel veel uitroeptekens en zo.
Maar als ik die ergernis verwerk in een verhaal en daar dan een vervolg aan brei.
Of nog beter.
Het is - zoals u als u op de link klikte al kon vaststellen - het begin van een verhaal dat behoort tot een specifiek genre.
Een politieverhaal - je zou kunnen zeggen een politieroman - met zo'n humeurige rechercheur in de hoofdrol.
Een Witse of Morse, maar dan met van die trekjes die ik zelf verzon.
Maar die je ook in de originele verhalen terugvindt.
Cliché.
Ach nee, noem het een eerbetoon.

Zo heb ik ook aan het andere aspect van 'krimi' verhalen een hele eigen schwung gegeven.
Het detectiveverhaal! Met in de hoofdrol een dame.
Pittig, van geen kleintje vervaart, eigenwijs en bij momenten behoorlijk furieus.
En ze komt uit West-Vlaanderen, en dat kan je vaak horen.
Nu ja, lezen.
Want ik hou van mijn dialect ja, en zo kan ik de niet West-Vlaamse lezer laten kennismaken met woorden en uitdrukkingen die wij West-Vlamingen af en toe hanteren, maar die men in het binnenland amper kent.
Sheila Verdoolaeghe is een naast een detective met behoorlijk veel vakkennis die er een eigengereide werkwijze op nahoudt, ook een dame met heel veel temperament en nog veel meer goesting!
Goesting in het leven, goesting in een goed glas bier of whisky.
Maar ook goesting, in die zin waaraan u beste lezer, het eerste dacht.
Ze heeft af en toe behoefte aan een stevige pot seks.
Het woord is er uit.
Er komen af en toe wel behoorlijk heftige liefdesmomenten voor in mijn blog ja.
Maar zoals ik al eerder ga.
Mijn verhalen gaan over HET LEVEN!
En verliefdheid, liefde, kussen, strelen, aanrakingen.
Seks!
Dat hoort ook bij het leven.
Waarom daar verkrampt over doen?
Waarom die dingen verbloemen?
Ik schrijf daarover zoals het is.
Net zoals bepaalde zwaktes bij het leven horen.
Een hoofdpersonages uit de andere verhalenlijn, Alain Donck houdt er dan weer een zeer ongezonde levensstijl op na.
Zwaar verslaafd aan koffie en sigaretten, en doet amper aan lichaamsbeweging.
En is niet bepaald van zin om daar iets aan te veranderen, ondanks het aandringen van de cardiologe die hem waarschuwt voor de eventuele zware en zelfs fatale gevolgen.
Zijn jongere collega Bart Holvoet daarentegen is een ware gezondheidsfreak, maar tevens ook een enorme betweter die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt.
Dat hij in deze passage zijn eigen overste de les leest deert hem totaal niet, integendeel dit is zelfs een onderdeel van zijn karakter en zijn houding tegenover zijn collega's.
Maar voor mij ook een manier om zelf over die dingen na te denken.
Gezond leven en al die dingen.
Het feit dat die dingen die ik het liefste eet of drink niet de gezondste zijn, en dat dit gevolgen heeft voor mijn lichaamsgewicht.
Dit heeft mij dan ook veel doen inzien wanneer ik dit en andere verhalen uit deze verhalenlijn herlas.

Maar er is nog iets waar ik het tot slot wil over hebben.
Een zin die ik mijn vader vaak hoorde zeggen.
"Bomen komen elkaar niet tegen, mensen wel!"
Dat is dan ook waarom bepaalde personages in andere verhalen of in andere van mijn twee verhaallijnen opduiken.
Daarom ook dat Sheila Verdoolaeghe en Lou Selleslaghs het zo goed met elkaar kunnen vinden, zeker wanneer Sheila een huis koopt, een huis dat voor Lou enorm veel betekenis heeft.
En zo zijn er nog veel voorbeelden en komen er nog veel meer.
Maar of het ooit iets zal worden tussen Sheila en Lou....
Om dat te achterhalen moet je hier maar eens regelmatig terug komen.
Want er komen zeker nieuwe verhalen.
Maar voor ik aan een nieuwe publicatie daarvan overga.
Wil ik het eerst nog even over iets heel anders hebben.
Iets dat mij ook zeer nauw aan het hart ligt.

Tot dan.
Miguel!

Door de lens gezien - intro.

Ik ben een buitenmens.
Ik hou van open ruimte, van stilte, van de natuur.
En wat dat betreft denk ik dat ik wel een bofkont ben, daar ik aan de zee woon.

Ok, ik hoor je nu al zeggen: "de kust, daar heb je buiten het strand toch geen open ruimte meer. Ze hebben alles volgebouwd met foeilelijke betonblokken."
Wel ja, je hebt een punt.
Het bouwen van grote appartementsblokken op zowat elke zeedijk van zo goed als elke badplaats is ook naar mijn mening één van de grootste bouwkundige blunders van de HELE BELGISCHE GESCHIEDENIS!
En wetende dat België bij veel mensen geboekstaafd staat als een 'lelijk land' waar ruimtelijke ordening jarenlang zo goed als onbestaande was, wil dat toch wel wat zeggen.

Ik denk wel dat bovenstaande foto wel degelijk boekdelen spreekt nietwaar.
Maar goed, laten we eens wat voorbeelden plaatsen van plekjes waar je wel nog rust en ruimte kan vinden en waar de zilte zeelucht nooit ver weg is.

Golfbrekers, of in het Frans 'brise-lames' die de kustlijn beschermen tegen al te hoge vloedgolven.
Soms is het uitkijken geblazen op deze gladde met zeewier overdekte stenen.
Maar daar hebben mijn trouwe metgezellen Cecieleke en Celientje geen last van.
                                                                                 

                                                                             
Zo'n duinenweggetje dat naar het strand loopt.
En je hart in vervoering brengt omwille van het vooruitzicht van een deugddoende strandwandeling.

Helaas: Onze vrienden de dieren zijn niet altijd en overal welkom op het strand.
Dit omwille van de hygiëne.
Nee, zo'n dikke hondendrol is niet proper..
En helaas ligt het aan de onopgevoede baasjes als zo iets blijft liggen.
Maar dit geldt ook voor al het andere dat mensen achterlaten.

Heerlijk toch die weidse ruimte die je hebt als het eb is.
De 'kalletjes' die de verschillende zandbanken en zandophopingen van elkaar scheiden en waar je als de zee pas is weggetrokken vaak alleen met goede botten kan door waden.
In de zomer ga je gewoon op je blote voeten natuurlijk.
Oh die ribbels in het zand zijn in in combinatie met het frisse zeewater de beste voetmassage die je kan hebben, en het kost je niks.

Het strand tussen Nieuwpoort en Lombardsijde.
Geen hoogbouw, geen protserige appartementsgebouwen.
Maar open ruimte, prachtige duinen en op winterse weekdagen amper volk te bekennen.
Geen beter moment om de batterijen op te laden dan een rustige ochtend van een doordeweekse dag.
Jij alleen met je gedachten en het eeuwige geruis van de zee.

Een zonsondergang.

Mooi toch.

Niets dat een mens meer doet dromen dan dat prachtige spel tussen licht en water.

Ja: ook dit is onze Belgische kust.
Hier vindt je wel degelijk stilte en rust.
Als je goed zoekt.

Liefs.
Miguel.

Wie ben ik (echt)?

Update: Augustus 2025

Dag lieve lezers.
Als u op deze blog terechtkomt dan is dat waarschijnlijk via één van mijn 'socials' zoals dat tegenwoordig zo schoon heet.
Maar wat ik daar niet kwijt kan post ik gewoon hier, op mijn blog. Dit omdat ik daar veel uitgebreider dingen kan uitleggen en verwoorden. En omdat veel platformen - en vooral die van Meta - nogal sterk zijn in (zelf)censuur en met algoritmes werken die niet altijd dingen als dubbele bodems of inside jokes begrijpen. 
Ik zal mij hieronder in het kort voorstellen en jullie een inleiding geven in mijn leefwereld. 
Wees vrij om u te abonneren, zo ben je als eerste op de hoogte als hier een nieuwe post geplaatst wordt. En wees niet te beroerd om hier een commentaar achter te laten. Positief of negatief, zolang je beleefd bent en het schelden achterwege laat is mij dat allemaal om het even. Ik probeer om uit kritiek te leren.
Maar goed, laat ik mezelf even voorstellen. 

Wie ben ik?
-Mijn naam is Miguel.
Mijn familienaam doet er niet toe, wie via Facebook dit artikel leest weet deze al, en de anderen moeten het mij anders maar vragen.
Ik woon in Nieuwpoort en daar woon ik graag.
Het is geen echte stad, maar ook geen dorp.
Nieuwpoort heeft een stadskern en geschiedenis die teruggaat tot in 1163.
Hier werden beslissende veldslagen geleverd in de 80 jarige oorlog, en ook in de Eerste Wereldoorlog. Toen de dappere helden Karel Cogge en Hendrik Geeraert de sluizen hebben opengezet zodat de Duitse soldaten met hun 'stiefeln' in het water en de modder stonden.
Ik ga het hier in deze blog zeker over hebben, want ik woon graag in Nieuwpoort.     
Ik heb een relatie met een lieve schat van een vriendin, ze heet Christiane
En samen hebben we twee schattige keeshondjes.
Cecieleke en Celientje!   
En ja, die twee lieverdjes gaan hier in deze blog zeker de revue passeren.
Hier alvast een leuke foto van mijn twee olijke vriendinnetjes.

                                                                                                                                                                  

En verder.
Ik heb natuurlijk ook een 'day-time job' (and i'm doing allright).
Ik werk in Ter Duinen in Nieuwpoort.
Ter Duinen is een hersteloord van de CM (Christelijke Mutualiteiten) en daar werk ik in de horeca afdeling.
Ik sta daar voornamelijk in voor de afwas.
Daar bestaat de taak van mij en van mijn collega's erin om de vele vuile borden, bestek, potten pannen en andere benodigdheden proper gewassen af te leveren zodat deze kunnen terug gebruikt worden om de gasten en hun familie van een lekkere en gezonde maaltijd te voorzien.

Ik ben gedoopt maar absoluut niet praktiserend. Ik geloof niet in God, maar ook niet in de wetenschap. ?Maar ik VERTROUW op de wetenschap. Moest de medische wetenschap niet staan waar ze nu staat dan zou ik nu waarschijnlijk bezweken zijn ten gevolge van een lekkende hartklep. Ik draag de waarden van het Humanisme hoog in het vaandel. Humanisme betekent dat je de wereld met een kritische blik bekijkt en dat je niet zomaar gelooft wat er wordt vertelt. De bekende Britse natuurkundige Stephen Hawking verwoorde dat ooit heel treffend, zie hieronder.

Ik hou van de natuur en ik ben bezorgd om de biodiversiteit van onze ecosystemen en ook de opwarming van de Aarde baart mij zorgen. Ik verfoei het scepsis waarmee mensen op deze zaken en berichtgeving errond reageren. Nee, de media praat u geen angst aan, de opwarming van de Aarde en het verdwijnen van de biodiversiteit zijn wel degelijk een bedreiging voor onze toekomst en die van de generaties na ons. 
Over politiek ga ik het hier niet hebben, al zal u wel merken dat ik op dat vlak eerder links georiënteerd ben. Nee; dat betekent hoegenaamd niet dat ik voor open grenzen ben, elke moslim knuffel die mijn pad kruist of dat ik criminaliteit zou vergoelijken of alle gevangenissen zou willen sluiten. Ik sta even sceptisch tegen 'open grenzen' als tegen 'Eigen Volk Eerst'. Maar ik wil mij niet verliezen in oeverloze discussies over dergelijke thema's. 

Nee, ik schrijf liever over HET LEVEN!
Ook mijn verhalen gaan over het leven en de hoofdpersonages zijn mensen van vlees en bloed en met hun eigen karakters en hun eigen zwaktes, net zoals u en ik. Ik was destijds op mijn blog - die toen een andere naam had - begonnen met verhalen te schrijven. Er stonden in het begin andere dingen op maar die heb ik verwijderd wegens niet meer relevant voor de nieuwe richting die ik met mijn blog wilde inslaan en die ik nu nog altijd volg. 
Als ik zeg dat ik schrijf over het leven, dan bedoel ik ook alle facetten van het leven. Ja sommige scenes zijn behoorlijk expliciet, maar ja ook dat hoort bij het leven. 
Seks hoort bij het leven, of we dat nu graag lezen of niet. En ik vind dat je daar taboeloos en zonder franjes moet over kunnen spreken en schrijven. 
En ja, ook doodgaan hoort helaas bij het leven. Ik heb zelf ook een paar goede vrienden en familieleden verloren in de afgelopen jaren. En ja erover schrijven hielp mij en helpt mij nog steeds om dit te verwerken. 

Dit is een update.
Ik schreef een eerste versie van dit artikel op 26 januari 2020. Maar nu zijn we intussen al vijf jaar verder en wat ik toen in mijn inleiding schreef beschouw ik niet langer als relevant. Vandaar deze opfrissing.

Tot snel wederziens.

Miguel!

Een nieuwe start!

Dag lieve mensen!

U hebt deze blog misschien al bezocht.
Misschien bent u hier nu toevallig.
Of misschien bent u hier omdat u een link zag op mijn persoonlijke Facebook pagina.
Maar indien u denkt van 'hé, die posts heb ik toch al eerder gezien'.
Ja, dat is zo.
Deze blog had tot deze avond (zondag 26 januari 2020) een andere naam.
En ook de naam van de beheerder was anders.
Welnu.
Die beheerder is tot nader order nog altijd dezelfde.
Maar hij post nu onder zijn eigen naam.
ZONDER pseudo-intellectuele poespas.
ZONDER pseudo-mysterieus gedoe.
ZONDER dikdoenerij.
Ik ga weer bloggen zoals ik dat tot zo'n tien jaar geleden deed.
In mijn eigen naam.
En recht uit het hart!

Nu ja.
Ik deed dat tot voor kort ook.
Maar dan onder een pseudoniem.
En met veel te veel dikdoenerij.
En waarom?
Tja.
Weet je?
Ik weet zelf niet waarom.
Wat ik wel weet.
Dat dit eigenlijk tot niets dient.
Daarom neem ik...

EEN NIEUWE START!!!!!

Bittere kerst, zoete liefde.

Kerstavond.
Mensen op pad om nog snel de laatste boodschappen te doen.
Mensen op weg naar het kerstfeest waarop ze zijn uitgenodigd.
Straten gevuld met sfeervolle verlichting en feestelijke muziek en gezellige drukte.
Ondanks de snerpend koude wind die genadeloos door merg en been ging.
Alle huizen waren sfeervol aangekleed en vanuit elk raam zag je de verlichte kerstbomen en de lampjes aan de vensters.
Overal waar de mensen thuis waren werd de tafel feestelijk gedekt en was men druk in de weer in de keuken.
Behalve in één appartement in een flatgebouw in een drukke straat.
Daar brandde niets meer dan een kleine schemerlamp.
Er speelde zelfs geen TV.
De bewoner, een man van achterin de vijftig zat in zijn fauteuil star voor zich uit te kijken.
Voor hem kon deze eindejaarstijd niet snel genoeg voorbij zijn.
"Allemaal rotte hypocrisie en godverdomse totentrekkerij," zei hij terwijl hij rechtsstond.
Hij liep naar het raam en keek naar buiten.
"Zie ze daar lopen, die achterlijke schapenkudde.
Gepakt en gezakt met veel te dure spullen en veel te duur vreten.
Ineens hebben ze geen geld tekort, hebben ze geen problemen om het einde van de maand te halen.
Lullen over vrede op aarde, maar intussen tafelen met kreeft, kaviaar en foie-gras.
En waarom?
Om indruk te maken.
Indruk te maken op mensen die ze niet mogen.
Mensen wiens kop ze niet kunnen rieken of zien.
Maar waar ze wel naast gaan zitten aan een kitcherig gedekte tafel.
Niet met mij," zei de man.
"Zowaar ik Gust Biezemans heet!"
Gust schoof de gordijnen dicht en liep weer naar zijn fauteuil.
Om naar bed te gaan was het veel te vroeg.
In TV had hij geen zin.
"Het is toch allemaal troep op een avond als deze.
Dwaze films vol vals sentiment dat de mensen hun kop zot maakt," foeterde hij.
Hij nam het boek dat naast hem lag en begon te lezen.
Al wist hij nu al dat de uren traag zouden voorbij kruipen.
Gust Biezemans was ooit een succesrijk zakenman die de wereld rondreisde, fortuinen vergaarde en contact had met al wat op welke manier ook enige macht en invloed had.
Hij werd ontvangen door koningen en presidenten, dineerde met hooggeplaatste zakenlui en CEO's van zowat de grootste bedrijven van deze planeet.
Hij bezat villa's in Knokke, Brasschaat, Saint-Tropez en Malibu. Penthouses in de duurste wijken van Londen, Parijs en New-York.
En hij deelde het bed met vrouwen die zodanig knap waren dat menig man alleen maar jaloers kon zijn op 'gelukzak' Gust.
Maar één van die vrouwen zou er de oorzaak van zijn dat hij al zijn rijkdom, macht en invloed in één klap verloor.
Een vrouw met een lief gezicht, een goddelijk lichaam maar een door en door vals karakter gaf zijn carrière een fatale nekslag.
Ach da's ook niet waar.
Eigenlijk had hij het toch ook aan zichzelf te danken.
Terwijl hij met al dat vrouwelijk schoon het bed deelde, zat thuis in Brasschaat nog zijn echtgenote.
Wat had ze zich toch vergist.
Wat dreef haar toch om met Gust in het huwelijksbootje te stappen?
Ach ja, u kan het al raden.
Zijn geld, zijn villa's, zijn privéjet waarmee ze naar Milaan vloog om te shoppen of naar Saint-Tropez om er  van de zon te genieten.
Al dan niet met Francisco, haar Colombiaanse minnaar die ze in Saint-Tropez had leren kennen, en die de baas is van een berucht drugskartel.
Die vrouw, ene Jessica Clarkson kreeg het voor elkaar dat hij zijn functie als CEO bij een grote zakenbank moest neerleggen en hij na een lang en slopend proces een monsterboete moest betalen die zo hoog was dat hij al zijn vastgoed moest verkopen om deze te kunnen betalen, plus de hoge rekeningen van zijn advocaten die zeiden dat hij zich nog gelukkig mocht prijzen dat hij niet tot een jarenlange gevangenisstraf werd veroordeeld.
U raadt het al beste lezer, dit was een #metoo verhaal.
Had Gust nu echt losse handjes of is Jessica niets meer dan een ordinaire golddigger? Ach, dat doet hier niets ter zake.
Feit is wel dat zowat iedereen hem liet vallen.
Zijn huwelijk lag aan diggelen en zelfs zijn kinderen willen niets meer met hun eigen vader te maken hebben
Sindsdien woont Gust in zijn appartementje ergens in een Vlaamse provinciestad.
Hij leeft erg teruggetrokken en komt amper buiten
Dankzij het geld dat hij nog op een bankrekening op de Kaaimaneilanden had staan en kon vrijwaren voor de fiscus en het nest gehaaide advocaten dat hem achtervolgde heeft hij amper financiële zorgen en is hij ook van niets of niemand afhankelijk.
Voorts schrijft hij artikelen voor Engelstalige zakelijke tijdschriften en houdt hij er ook een eigen blog op na waar je tegen betalingen diezelfde artikelen - die voornamelijk bestaan uit financieel advies - kan lezen. Maar dan vertaald in het Nederlands.


Gust stond weer recht.
God, nu had hij echt wel zin in een borrel.
Ondanks het feit dat hij pas twee maanden terug ontslagen werd uit de ontwenningskliniek.
Waar hij verbleef om af te kicken van zijn zware alcoholverslaving die hij van al die problemen rond Jessica Clarkson had overgehouden.
Zijn handen trilden.
De afgekoelde koffie konden hem niet bekoren, noch het water uit de flessen in de voorraadkamer.
En de uren kropen tergend traag voorbij.
Dan liep hij naar de hall en trok er zijn jas en schoenen aan.
Nam zijn sleutels en trok de deur achter hem dicht.
De stad was inmiddels zo goed als uitgestorven.
Iedereen zat aan de feestdis.
Gust liep door de straten.
Zijn hoofd diep weggedoken in de kraag van zijn jas, want het was koud.
Bitter koud.
Hij rilde.
Hij stapte een nachtwinkel binnen, keek naar het rekken gevuld met allerlei sterke drank.
Nam een fles whisky.
Glenmorangie.
"Dat gaat mij godverdomme smaken se," dacht hij bij zichzelf.
Hij liep naar de toonbank, voor hem stond een jonge vrouw.
Lang zwart haar, rode jas, blauwe jeansbroek, gympen, lange magere vingers.
"Een pakske Marlboro alstublieft?" vroeg ze.
Gust wachtte zijn beurt af.
In gedachten verzonken.
Dacht aan het moment wanneer hij thuis zichzelf een glas whisky zou inschenken.
En nog een.
En nog een.
Dan zag hij zichzelf boven de WC-pot hangen.
Voelde hij weer die barstende koppijn.
Zag zijn appartement hoe het eruitzag vlak voor hij naar de ontwenningskliniek ging.
Een stort, een vuile boel.
Dan zette hij de fles terug en liep terug naar buiten.
Gust leunde tegen de gevel van het pand waar de nachtwinkel gevestigd was en keek naar de heldere sterrenhemel.
"Gust, Gust, Gust. Wat doede toch jongen?" zei hij vermanend tegen zichzelf.
"Wilt ge dat die vuiligheid uw leven helegans naar de kloten helpt
Doeme toch."
Hij ademde snel en onregelmatig terwijl hij zich wat liet uitzakken.
"Gaat het meneer?" hoorde hij plots.
Gust schrok op.
Het was de jonge vrouw die voor hem stond.
Ze keek hem aan.
Haar aangezicht verraadde dat ze erg mager was, haar jukbeenderen waren goed te zien en ook haar scherpe spitse neus viel op. Maar ondanks dit was het best wel een knappe jongedame.
Gust trilde op zijn benen.
"Ja en nee," zei hij.
"Ik stond daarnet op het punt mijn leven te verkloten, meer niet," zei hij.
"Drankverslaving?" vroeg ze.
Gust knikte.
"Ben net twee maanden terug van een ontwenningskliniek," zei hij.
Twee maanden clean.
Na jaren zuipen als een tempelier.
Eerst toen ik nog een hoge functie had bij een grote internationale bank en dacht dat de wereld aan mijn voeten lag.
Daarna als het wrak dat ik nadien was, toen ik door iedereen die me liefhad werd verstoten.
Die laatste jaren zoop ik nog het meest.
Ik stond op en het eerste wat ik deed was mij een glas 'Scotch' uitschenken.
Ik viel 's avonds in slaap in mijn eigen kots en stront.
Ik wil dit gewoon niet meer," zei Gust.
"Ja gast, clean worden is één ding.
Maar clean blijven, dat is iets anders nietwaar?
Zeker in deze tijden waarin ge maar beter geen eenzame ex-junk kunt zijn.
By the way, mijn naam is Gitte, hoe heette gij?"
"Gust," zei hij.
Gust keek Gitte aan
"Hebde gij een thuis?" vroeg hij ineens.
"Ja. 't Daklozencentrum," antwoordde Gitte.
Maar niet vanavond.
Want ik heb geen goesting in dat kleffe kerstgedoe, snapte?
Stel u voor, de TV komt langs.
Dan ineens zien ze ons staan, omdat het kerst is.
De rest van 't jaar zijn wij daklozen uitschot en crapuul.
Snapte?"
Gust keek Gitte aan.
"Ik snap u volledig," zei hij zelfzeker.
"Zij maar zeker dat ik u snap meiske.
Want ik heb het godverdomme allemaal zelf meegemaakt!"
Een hele tijd lang keek hij Gitte recht in de ogen.
"Waarom blijft ge niet bij mij slapen?" vroeg hij.
"Slapen? Of iets anders?" vroeg Gitte schalks.
"Ach nee, laat maar," zei Gust en draaide zich om.
Stapte weg met gebogen hoofd.

Gitte liep achter hem aan, hield hem tegen.
"Gust wacht," zei ze.
"Dat was zo niet bedoeld, sorry.
Ik wilde u niet beledigen Gust. Sorry, sorry, sorry.
Gho waarom verkloot ik het ook altijd voor mezelf?" zei Gitte.
Gust sloeg zijn arm rond Gitte's magere schouder.
"Ge hebt me niet beledigd kinneke.
Het is gewoon.
Ik wil gewoon niet nog nekeer heel die miserie," zei hij.
"Ik denk dat ik het snap," zei Gitte.
"Gij zijt één van die mensen die onterecht vals beschuldigd werden van seksueel misbruik, is het niet?
Een momentje plezier met een golddigger, en heel uw leven naar de kloten.
Terwijl die smeerlap die mijn eigen leven heeft kapot gemaakt door mij te bepotelen en te misbruiken de dans wist te ontspringen.
Hij leeft nog altijd vrolijk zijn eigen liederlijke leven.
En ik.
Ik dool hier rond op straat, met mijn kop vol trauma's en met kapot gestoken armen, van al die spuiten waarmee ik mijn trauma's probeerde te verdringen.
Allez ja, dat spuiten is verleden tijd ze. Ben nu toch al een jaar of vier clean.
Die trauma's daarentegen.
Ach wat?
Wie wil mij nu nog geloven?
Wie gelooft er iemand die haar benen spreidde voor wat geld of een shot heroïne als ze vertelt dat ze van haar twaalfde tot haar zestiende werd verkracht door de nieuwe vriend van haar moeder.
Wie?"
"Ik," zei Gust.
"Echt?" vroeg Gitte.
"Tuurlijk.
Ik zie zo dat je veel hebt meegemaakt.
Je ogen zijn dof, maar toch spreken ze.
Ze spreken de waarheid als ze zeggen dat je verlangt naar liefde.
Oprechte liefde.
Gitte!
Ik zie meer oprechtheid in jouw ogen meisje, dan in deze van al die mensen waarmee ik de helft van mijn leven mee optrok.
En dan nog het minst in die van mijn ex-vrouw.
Die alleen maar trouwde voor mijn geld.
Ik hoop dat ze nu gelukkig is met haar Colombiaanse drugbaron, de vorte teef!"
"Ik heb kou," zei Gitte.
"Ik woon hier verderop," zei Gust.

Nadat hij de deur van zijn appartement dichtdeed nam hij galant Gitte's jas aan en hing deze aan de kapstok.
Eronder droeg ze alleen een zwarte t-shirt.
"Ik kan geloven dat je koud hebt," zei hij.
"Zal ik het bad voor je laten vollopen?" vroeg hij.
"Dat moet ge echt niet doen hoor," zei Gitte.
"Ik sta erop," zei Gust.
"OK," zei Gitte terwijl ze haar t-shirt uittrok.
"Als gij dan  samen met mij in bad kruipt."
"Gitte, ik."
"Zijde beschaamd ofwa?" vroeg Gitte. Terwijl knoopte ze ook haar jeans los en liet ze die zakken, samen met haar slipje.
"Ge hebt toch wel meer naakte vrouwen gezien in uw leven. Toch?
En vast nog meer dan dat."
Ze keek Gust aan.
"Ik wil de warmte van een mens voelen snapt ge?
Da's zoveel zaliger dan de warmte van een bad."
Gust trok Gitte dicht tegen zich aan en woelde door haar lange vettige haren.
"Ik snap je helemaal Gitte," zei hij terwijl hij haar hoofd op zijn borst liet rusten.
Even later zaten ze in bad.
Gitte zat op zijn schoot en liet haar hoofd rusten op zijn schouders.
"Waarom neuk je me niet?" vroeg ze terwijl ze hem aankeek.
"Ge hebt een boner en ge doet er niks mee."
Zonder een antwoord af te wachten nam ze Gust zijn stijve geslachtsorgaan vast en duwde het tussen haar benen en begon haar bekken sensueel te bewegen.
Dan begon ze hem te kussen.
Gust liet haar begaan.
Streelde haar frêle schouders en haar rug.
De liefde vlamde op.
Traag maag zeker.
Maar opvlammen deed het.
Twee verloren harten smachtend naar liefde.
Echte liefde.
Vonden elkaar op een koude kerstnacht.
Nadat het badwater was afgekoeld lagen Gitte en Gust in bed.
Gitte klampte zich aan hem vast.
"Dees is toch beter dan drank, of niet soms?" zei ze.
Gust zei niets en streelde haar nog ietwat vochtige haren die nu niet meer vettig maar eerder zacht aanvoelden.
Nadat ze eindelijk eens waren gewassen met shampoo.
"Wilt ge nog nekeer Gustje?" vroeg Gitte.
Ze keek hem glimlachend aan.
Kuiltjes in haar wangen.
Een twinkeling in haar ogen die veel en veel levendiger waren dan op het moment dat hij haar voor het eerst ontmoette.
"Ja ik wil nog nekeer," zei hij.
"Maar eerst moet gij mij één ding beloven?"
"En dat is?" vroeg Gitte.
"Dat ge hier blijft wonen."
Gitte gaf hem een heftige en vooral passionele tongzoen.
"Da's beloofd," zei ze.
"Kom Gustje... Pak me maar nog nekeer."
Sneller dan hen lief was ging deze kerstnacht voorbij.
Zelfs toen er al licht door het raam kwam lagen Gust en Gitte nog heerlijk te vrijen.
Weerklonk er geen kerstmuziek, maar weinig meer dan het zachte gekreun van Gitte die intens genoot.
Van datgene dat niets kost, maar zo intens en vooral zalig kan zijn.
Passionele liefde!

Dit verhaal lieve mensen kwam ineens bij mij op.
Toen ik op deze kerstavond op weg was om mijn lieve vriendin op te halen van haar werk.
De straten uitgestorven.
Iedereen aan de feestdis.
Licht dat brandde in een nachtwinkel.
Dan denk je, hoe moet het zijn op een avond als deze?
Als je eenzaam bent?
Door God en iedereen verlaten.
Dan wist ik het.
Ik had eerst geen inspiratie, maar nu wist ik het.
Ik ga nog eens een kerstverhaal schrijven.
Over eenzame mensen die elkaar vinden op een nacht waarop je denkt dat niemand op jou zit te wachten.
Gitte en Gust hadden geen kater op de ochtend van kerstdag.
Ook niet op Nieuwjaarsochtend.
Ze hadden ook geen behoefte aan champagne, kaviaar, foie-gras.
Hoefden geen maatpak of cocktailjurk
Want... Ze hadden elkaar.

Overdosis (slot)

Bart en Sarah waren op weg naar het bureau.
In zeven haasten.
Er werden arrestaties verricht.
De gezochte verdachten Marco De Vuyst en Christophe Theunissen konden worden ingerekend en werden opgesloten in afwachting van hun verhoring.
"Saved by the bell," zei Bart terwijl hij met een pittige vaart naar het bureau reed.
"Hoe bedoel je?" vroeg Sarah.
"Dat ik het op mijn heupen kreeg van die belachelijke pseudo-wetenschappelijke nonsens die die uitgerangeerde, terecht met pensioen gestuurde zielenknijper allemaal uitkraamde.
Die man is de bevestiging van het aloude cliché dat psychiaters vaak even gek, of zelfs nog gekker zijn dan hun patiënten."
"Overdrijf je nu niet een beetje?" reageerde Sarah.
"Wat?
Je hoorde toch zelf wat die ouwe allemaal uitkraamde.
Receptoren in het brein die reageren op cannabis.
Komaan.
Geen wonder dat hij op elke universiteit werd buiten gesmeten en buiten gekeken.
Geen wonder dat ze hem op vervroegd pensioen wilden."
"Eerst vroeg die directeur hem om te blijven," merkte Sarah op.
Bart legde de motor stil en haalde de sleutel uit het contact, ze waren immers bij het bureau aangekomen.
"Sarah!
Wat ben jij toch naïef meisje.
Geloof je dat?
Nee echt.
Geloof je dat?
Nee toch, mag ik hopen.
Psychiaters en psychologen zijn geboren manipulators.
Net omdat ze vanuit hun vakgebied een zeer goede kennis hebben van de menselijke geest en de menselijke gedragingen.
Ze weten hun gesprekspartner in te schatten door te letten op zijn of haar lichaamstaal, houding, stemtimbre.
Alles.
Die directie wilde hem niet langer laten blijven.
Ze lieten zich ompraten.
Niets meer en niets minder."
Dan stapte Bart uit en liep naar binnen. Sarah volgde hem.
"Ha daar zijn jullie," zei Hilde.
"De heren De Vuyst en Theunissen zijn klaar voor het verhoor. Geert en Patrick gaan Christophe Theunissen verhoren, jullie voelen Marco De Vuyst eens goed aan de tand.

Bart en Sarah liepen de ondervragingsruimte in.
Daar zat een man van van begin de dertig.
Groot, breedgeschouderd, kaal hoofd, grimmig gezicht, tatoeages over het hele lichaam, t-shirt van een obscure Death-Metal groep waar noch Bart noch Sarah ooit van hebben gehoord en daarover een jasje in camouflagekleuren.
Hij trommelde met zijn vuist op de tafel en keek amper op toen Bart en Sarah binnen kwamen.
"Wel wel wel," zei Bart terwijl hij zich neerzette.
"Wie we hier hebben.
Marco De Vuyst.
Bijgenaamd Marco IJzeren Vuyst.
Ook wel eens Marco-met-de-losse-handjes genoemd.
Ja toch?"
Marco keek op.
Begon opzichtig op de kauwgom die hij in zijn mond had te kauwen.
"Ochot, 't zijde gij." zei Marco terwijl hij Bart spottend aankeek.
"Spuiterke."
Hij lachte Bart in het gezicht uit terwijl hij met zijn linkerhand deed alsof hij zichzelf een injectie toediende.
"Nu heb ik schrik zulle...
Not!"
Hij nam een arrogante houding aan en bewoog zijn kauwgom naar de andere kant van zijn mond terwijl hij nog opzichtiger en luidruchtiger begon te kauwen.
"Goesting in een potje armworstelen? Spuiterke.
Altijd fun.
Armworstelen met een bodybuilding jeanet!
Denken dat ze sterk zijn omdat ze een beetje met gewichtjes trainen."
"Ik denk niet dat gij beseft wat er boven uwe kop hangt hé maat." reageerde Bart fel.
"Ge weet toch waarom ge hier zit?"
"Tuurlijk weet ik dat.
Omdat ik gezien ben terwijl ik Yoshi Dobbelaere achtervolgde in 't station.
't Zal me nie verwonderen dat diene 'zwetten oap' met zijn vieze dreadlocks was die mij verlinkt heeft.
't Grootste viswijf van heel de stationsbuurt."
"Denk niet dat dit ter zake doet," zei Bart.
"Vertel op.
Waarom zat jij achter Yoshi aan?"
"Om hem e leske te leren," zei Marco zonder op te kijken.
"In wiens opdracht?" vroeg Sarah.
"Niemands opdracht," antwoordde Marco.
"Dat was iets tussen Yoshi en mij.
Wat denkt diene geflipte psychoot wel?
Dat hij ongestraft over mij kan roddelen?
Mij zwartmaken?"
"Wat heeft Yoshi dan over jou gezegd?"
"Dat ik samen met Christophe Theunissen dienen andere psychoot die samen met hem in 't zothuis zat voor de trein heb gesmeten."
"Steph Janssens," zei Sarah.
"Ja, den dienen ja.
"Nog zo ne fantast.
Die beweerde dat wij daar in de instelling waar hij werkte kinderen kwamen halen die dan misbruikt werden.
Dat wij dat deden in opdracht van Marcel Leliaert.
Ja wat dat wij dan wel deden, de Christophe en ik, was hem een beetje intimideren.
De venster van zijne living ingeslagen.
Hem es een paar goei lappen gegeven toen dat hem buitenkwam van de Dinky Toys.
Kortom, hem nekeer goe duidelijk gemaakt dat er met Marco IJzeren Vuyst niet te spotten valt."
"Dus die aanvallen waren niet in opdracht uitgevoerd?" reageerde Sarah.
"Zottin," siste Marco.
"Wie heeft u dat wijsgemaakt?
Laat me raden, gulder hebt een klapke gedaan met dienen ouwe zielenknijper dat ze met pensioen gestuurd hebben.
Dieje geloofde ook wat simpele Yoshi hem allemaal wijsmaakte.
Weet ge wat dieje Yoshi zijn probleem was?
Alsook dat van Stephke het sociale sector watje?
Die mannen smoorden gewoon teveel weed.
Weet ge wat er gebeurd met mensen die teveel weed smoren?
Die verliezen de grip met de werkelijkheid.
Die worden paranoïde.
Beginnen hun eigen leugens te geloven.
Kinderen die uitgeleend worden aan netwerken, ne burgemeester die zijn eigen zoon uitleende.
Welk verstandig mens gelooft dat?
Yoshi dat was ne triestige weedpaffer die de leugens die zijn moeder hem inprentte om haar ex-man te beschadigen ook echt ging geloven.
Ja.
Dieje geloofde echt dat hij was misbruikt.
En daardoor is dieje beginnen flippen.
Ik weet begot goed waarom da 'k altijd van die smeerlapperij gebleven ben zulle.
Doe mij mor een paar goei pinten of een fleske booze.
Doar krijgde alleen mor wa koppijn van 's morgens."

"Wat hebben jullie met Yoshi gedaan?" vroeg Sarah.
"Alleszins niet in elkaar geslagen, want hij vertoonde tekenen van slagen of andere verwondingen die door geweld zijn toegebracht."
"Spuitje gegeven," zei Marco grinnikend.
"Een spuitje waarvan hij zou slapen.
Heel lang slapen.
Want ne leugenaar die slaapt.
Die vertelt geen leugens.
En ach.
Iedereen zou denken, diejen had nen overdosis gedaan.
Denkte gijle nu echt dat Yoshi 't alleen bij weed hield?
Vergeet het.
Ge weet best dat dealers nooit het achterste van hun tong laten zien.
Yoshi zat aan de heroïne.
En goed zelfs.
Hij was toe aan een shot.
Eerst een paar goeie joints en dan een shot.
Da waren zijn woorden hé.
Wel.
Hij heeft een goe shotje gekregen.
En nu gaat Yoshi nooit meer kwaad klappen van mensen die hij niet kent."
"Bullshit!" zei Sarah.
"Gij en Christophe werken altijd in opdracht.
Waarom zou dat nu anders zijn?"
"Truttebelleke!" zei Marco.
"Gij hebt chance dat ge een wetsdienaar in functie zijt.
Anders had ik u hier al lang op tafel gelegd, die broek van uw lijf getrokken en u en een goei beurt gegeven.
Want ge hebt het precies van doen denk ik zo.
Gij zijt eigenlijk geen misse.
Ik zou u wel nekeer willen muile weet ge dat?
Nog nekeer.
Dees deed ik gewoon voor mezelf.
Omdat ik het beu was dat mijne goeie naam door 't slijk werd gesleurd.
Ik handel niet in kinderen.
Ik doe dat niet.
Ik vind dat ge van kinderen met uw poten af moet blijven.
En Marcel Leliaert, dieje doet dat ook niet.
Dat is gene pedofiel.
Waar dat ze die fantasiekes vandaan halen dat weet ik nie zulle.
OK.
Hij gaat al nekeer graag naar 'de maskes'.
Maar ja, welke vent doet dat nu niet?
Komaan, echt.
Als ge in 't prostitutiemilieu hebt gezeten dan weet ge wel 't één en 't ander zulle.
Mor dat is allemaal verleden tijd.
Nee echt.
Ik heb besloten om ermee te stoppen.
Ik wil niet eindigen met een stuk of twintig kogels in mijn lijf afgevuurd door een bende Albanezen of Tsjetsjenen.
't Is zo goe of kemmet g'had. zoals ze in de Seefhoek zouwe zegge."
"Ge gaat wel opdraaien voor de dood van Yoshi Dobbelaere, dat beseft ge toch?" zei Sarah.
"Ik wilde die niet dood," zei Marco.
"Ah nee, ge wilde hem laten slapen," merkte Sarah op.
"Dat was wat wij hem zeiden ja
Voor hem een injectie toedienden met een mengsel van rattevergif, WC-ontstopper en andere rommel.
Eigenlijk vooral om hem een beetje bang te maken.
We wilden hem nekeer goed laten afzien.
Hem een beetje laten kermen van de pijn.
En hem nekeer de ziel uit zijn lijf laten kotsen.
Ja dat was wel plezant om te zien ja, hoe Yoshi'ke daar lag te kronkelen gelijk een vis op het droge.
Gillend gelijk een speenvarken dat geslacht werd.
Ge had erbij moeten zijn, echt. Het was gewoon kostelijk.
Maar dan ineens bleef hem liggen.
Hij bewoog niet meer.
Yoshi'ke was dood.
Ocharme...
Morsdood.
Amen en uit!!
Ach... spijtig hé."
Marco barstte het uit van het lachen.

Het werd Sarah te veel.
"Ik kan dit niet meer aanhoren  Bart, sorry!" zei ze.
Ze liep naar buiten, in de gang leunde ze tegen de muur.
Hapte naar adem.
"Gaat het?" vroeg Hilde.
Sarah schudde het hoofd.
"Die gast is een ziekelijke sadist.
En Bart die blijft daar allemaal zo koel onder hé.
Leek er zelf wel van te genieten.
Kijk hé, dat is nu één van de redenen waarom ik zo graag werkte met Alain.
Als die Marco De Vuyst met Alain in de ondervragingsruimte zat, dan had die niet zo moeten lachen en spotten.
Alain had die kerel rap op zijn plaats gezet.
Bart daarentegen."
Hilde nam Sarah mee naar het bureau en schonk een kopje koffie voor haar in.
Intussen ging de ondervraging verder.
Marco keek Bart aan.
"Beetje een teergevoelig 'wefke' hé, die partner van u.
Maar gij gelooft mij toch hé Bart." zei Marco terwijl hij zijn hand met veel kracht op Barts schouder zette.
"Ja hé.
Gij weet even goe als als ik dat dat het beste is voor u allemaal.
Hé spuiterke!!"
"Zolang dat gij maar beseft Marco.
Dat ge een tijdje zult mogen brommen."
"Dat valt nog te bezien hé 'Spuiterke'," zei Marco.
"Ja dat is toch waar hé
Voor wat hoort wat, weet ge wel?
Moet er geen tekeningske bij maken hé...
Spuiterke!"
Dan hulde Marco zich in stilzwijgen.
Bart wist.
Hij had niets meer te zeggen.
Hij riep enkele agenten.
"Breng hem maar naar zijn cel," zei hij.
"Ik heb wat ik moet hebben.
Een bekentenis."

Enkele uren later, de processen verbaal waren geschreven en overgedragen aan het parket.
De commissaris kwam in het bureau.
"Mijn complimenten," zei hij.
"Jullie hebben deze zeer tragische zaak goed en vooral discreet afgehandeld.
En dit op een manier waarop de pers zelfs geen reden ziet om nog verdere vragen te stellen.
Ik heb nooit eerder zo weinig vragen gehad van die persmuskieten.
Zelfs de ergste van het stel, Francisco Debal had weinig verhaal op mijn betoog dat ik vooral baseerde op het proces verbaal van Bart over de ondervraging van Marco De Vuyst."
"En toch blijf ik een beetje op mijn honger zitten," zei Sarah.
"Er werd namelijk niets gedaan met de aanwijzingen over het seksueel misbruik waaraan Yoshi werd blootgesteld.
En dat aan de oorzaak lag van Yoshi's psychische problemen.
En de betrokkenheid van Marco en Christophe bij dat gesjacher met kinderen, welks toch een enorm schandaal was destijds, daar wordt ook niets mee gedaan.
Komaan, dat kan toch niet.
Sorry Sarah, hier moet ik je zelfs als je partner zijnde in tegenspreken," reageerde Bart.
"We hebben van dat misbruik heel veel aanwijzingen, zoals je zelf zegt.
Maar geen enkel bewijs.
Je begint geen onderzoek naar een burgemeester in functie op basis van op los zand gestoeide getuigenissen.
Echt niet Sarah.
Wij zijn rechercheurs.
Wij houden ons aan feiten.
Als je je wil bezig houden met op los zand gebaseerde getuigenissen en beweringen.
Dan had je journaliste moeten worden.
Bij de sensatiepers zijn ze constant op zoek naar mensen van jou profiel."
"Gij godverdomse," sneerde Sarah.
Ze wilde rechtstaan.
"Geen ruzie mensen," zei Hilde.
"Ik snap Sarah wel hoor," zei ze.
"Maar ja, zoals je zelf zegt Bart.
We moeten ons aan feiten houden.
En ons soms neerleggen dat de dingen niet altijd zo lopen als ze willen.
Misschien was de uithaal van Yoshi op Radio Express inderdaad een reden om Yoshi het zwijgen op te leggen.
Maar we zullen dat nooit weten.
Types als Marco De Vuyst laten nooit het achterste van hun tong zien als het over hun opdrachtgevers gaat.
Hoe hard we ook doorvragen.
Zelfs Alain Donck zou hen nooit zover gekregen hebben.
Ook al zou hij, moest hij hier aanwezig zijn bij hoog en bij laag beweren van wel.
Hij weet  net zo goed als wij dat dit de harde waarheid is.
Bart en Sarah verlieten het bureau.
Ineens hield Sarah hem tegen.
"Waar zijt gij eigenlijk mee bezig Bart?" vroeg Sarah.
"Hoe bedoel je?" vroeg Bart.
"Heb je aanmerkingen over hoe ik die ondervraging heb aangepakt?"
"Eigenlijk wel ja.
Het leek je helemaal niet te kunnen deren wat die twee smeerlappen met Yoshi hebben aangericht.
Meer nog.
Je leek er wel je lol in te hebben."
"Sarah.
Soms moet je je een beetje inleven in de leefwereld van de mensen die je verhoort.
Zeker bij types als Marco De Vuyst.
Met gaan preken en moraallessen geven zoals onze chef Alain Donck doet krijg je die mannen niet aan het praten hoor.
Echt niet."
"Belachelijk!" sneerde Sarah.
"Jij die anders de eerste bent om anderen de les te lezen en moraliseren.
JIj praat nu zo.
Je bent een slechte leugenaar Bart.
Kom vertel op.
Wat heb je daar zitten te bedisselen?
Heb je het op een akkoordje gegooid met die crimineel of niet?"
"Pardon?" vroeg Bart.
"Sorry maar jij bent echt wel de laatste van wie ik zoiets verwacht Sarah.
Jij bent echt wel de laatste van wie ik verwacht te gaan twijfelen aan mijn integriteit.
Ik heb niets, ik herhaal.... Niets ondernomen dat ingaat tegen de deontologische codes van de politie.
En ik eis dat je je insinuatie NU terugneemt!"
"Vergeet het maar!" zei Sarah.
"En vergeet je mooie dromen maar!!!!
Ik ga niet samenleven met een conservatieve dwaas die eerder geloof hecht aan het verhaal van enkele ordinaire criminelen eerder dan aan het verhaal van een ervaren psychiater, enkel en alleen omdat zijn uitkomsten en hetgeen hij vernam jou niet welgevallig zijn, als protegé van corrupte klootzak Marcel Leliaert.
Nee echt... VERGEET HET MAAR!"
Dan beende Sarah weg.
Boos.
Razend.
De liefde die ze was gaan voelen voor Bart ging over in haat.
Diepe withete haat!!!

Overdosis 7

Briefing.

De spanning was te snijden.

"Bon mensen," zei Hilde.

"Ik heb hier net het rapport van de autopsie op het lichaam van Yoshi Dobbelaere.

Alsook de uitslag van de genomen stalen van wat er nog in de injectiespuit zat.

En daar zat eigenlijk van alles in.

Behalve heroïne."

"Dat is heel makkelijk te verklaren." zei Bart.

"Yoshi liep tegen een crimineel oplichtertje dat hem een klomp met waardeloze shit gaf ipv zuivere heroïne.

Hoogstwaarschijnlijk omdat hij niet genoeg geld kon op tafel leggen.

Een truc die wel meer heroïnedealers toepassen om van lastige junks af te raken die hen maar blijven aanklampen.

Zat er rattengif in?" vroeg Bart.

"Ja," zei Hilde.

En zelfs WC ontstopper.

Ik mag er niet aan denken door welke helse pijnen die jongen ging."

"Rattengif is net het favoriete product in dergelijke gevallen.

Ga maar na, daar is genoeg van bekend.

Moet maar eens vragen aan onze collega's in het Brusselse."

Hilde glimlachte.

"Bart.

Uw collega's Geert en Patrick hebben gisterenavond en vanmorgen een aantal vaste informanten, alsook enkele heroïnedealers aan de tand gevoeld.

En weet je wat?

Niemand kende Yoshi.

Niemand die hem zag in of rond het station, in het stadspark of op éénder welke plaats waar dealers en junks elkaar ontmoeten."

"Hilde.

Zijde gij nu zo achterlijk.

Ik begin me verdomme al af te vragen waarom ze u hoofdinspecteur maakten?

Allez ja, wat denk je nu zelf.

Dat ook maar één dealer zou toegeven dat hij ook maar één gram stuff verkocht aan de zoon van de burgemeester.

Die gasten zijn wel slimmer dan dat hoor.

In dit geval is de omerta strenger dan anders."

"Helemaal niet Bart.

Eén dealer gaf wel toe dat hij aan Yoshi verkocht.

Maar dat was geen heroïnedealer.

Dat was Freddy Yarowa, bijgenaamd Rasta-Fred.

Notoir dealer van cannabis en hasj.

Als er iemand is die ons al meermaals geholpen heeft om een zicht te hebben op de drugsproblematiek in de stad.

Dan is hij het wel."

"Ja dat zal wel.

Daarom dat we een oogje moeten dichtknijpen als dat stuk crimineel weer staat te dealen bij een school of aan het jeugdhuis," zei Bart.

"Waarom sturen ze die dreadaap niet gewoon terug naar Nigeria waar hij thuishoort. Liefst met zijn smerige weed erbij als het even kan."

Hilde negeerde die opmerking.

"Freddy verkocht cannabis aan Yoshi.Op regelmatige basis.

Zo ook vlak nadat Yoshi te horen was op Radio Express.

Freddy vertelde dat Yoshi heel zenuwachtig leek.

Hij wilde de deal zo snel mogelijk afronden, daar waar hij anders heel ontspannen was.

Een praatje maakte en zo.

Eens hij weg holde begreep Freddy waarom.

Enkele mannen liepen achter Yoshi aan.

Freddy herkende ze.

Het waren Marco De Vuyst en Christophe Theunissen.

Zware jongens uit het pooiersmilieu.

Met een ellenlang strafblad.

Allemaal feiten van zeer zwaar geweld.

Er is een arrestatiebevel tegen hen uitgevaardigd en de hele politiezone is nu  naar hen op zoek.

Maar er is nog meer.

Ik heb vanmorgen gebeld met Dr Prinsen, directeur van de psychiatrische instelling.

Die wist me te vertellen dat Yoshi aanvankelijk goed meewerkte.

Tot de arts die hem behandelde, Dr Silberstein met pensioen ging.

Ineens klapte hij dicht, weigerde hij alle medewerking.

Het leek dat Yoshi alles opkropte.

Wat hij in zijn jeugd had meegemaakt.

En alleen aan Dr Silberstein kwijt kon wat er echt was gebeurd.

Er was hoegenaamd geen sprake van dat Yoshi aan iedereen vertelde dat hij door zijn vader werd uitgeleend.

Maar ik denk dat Dr Silberstein daar veel meer kan over vertellen.

Hij is bereid om ons te woord te staan, ik stel voor dat Bart en Sarah hem gaan opzoeken.

Dr Abraham Silberstein woonde in een nabijgelegen dorpje.

In de voormalige pastorie.

Waar de tuin vol stond met allerlei planten en bloemen.

Soorten die ze nooit eerder had gezien?.

"Waarom verzette die zich tegen zijn pensioen?" vroeg Bart zich af.

"Die heeft toch werk genoeg in zijn tuin.

Als die zijn dagen niet gevuld krijgt, dan weet ik het ook niet meer?"

Er klonk gepiep, het poortje dat de achtertuin scheidde van de voortuin ging open.

Een man in blauwe overal liep op Bart en Sarah af.

Een grote man met wit haar en lange baard.

Hij stapte met kranige pas op Bart en Sarah af en stak zijn hand uit.

"Dr Abraham Silberstein om jullie te dienen. Jullie zijn van de recherche neem ik aan."

"Dat klopt, Bart Holvoet en dit is mijn partner Sarah Van Beiren."

"Aangenaam, aangenaam. Kom mee naar achter. zei hij.

"In de veranda praat het makkelijker."

Bart en Sarah volgden de rijzige man in zijn blauwe overal.

Hij opende de deur van zijn veranda die vol stond met allerlei exotische planten.

Waaronder heel veel cactussen.

Er stond een statig antiek bureaumeubel, en daarvoor een best wel gezellige zithoek met een lage tafel en knusse rieten stoelen.

Zet jullie, zet jullie. 

Hebben jullie zin in een kopje muntthee?

Met munt uit mijn eigen kruidentuin."

"Hmm dat wil ik wel eens proeven," zei Sarah.

Ook Bart had daar wel zin in.

De oude liep naar de aanpalende keuken, waar een fluitketel al veel lawaai maakte.

Hij legde enkele muntblaadjes in drie grote tassen en goot dan water over een klein vergietje waarin fijngesnipperde muntblaadjes en zwarte thee zaten.

Terwijl Bart zat te wachten keek hij rond.

Zijn oog viel op twee gigantische cannabisplanten in grote terracotta potten.

Hij stond recht, liep er naartoe en schoof één pot naar voren.

"Mooie plant hé," zei Abraham Silberstein terwijl hij de veranda inliep met de koppen thee.

"Je weet toch dat het strafbaar is om meer dan één vrouwelijke plant te bezitten?" vroeg Bart op de man af."

"Jongeman," zei Dr Silberstein op zelfverzekerde toon.

"Het zal je vast wel opgevallen zijn.

Naast psychiater ben ik ook een gepassioneerd botanicus.

De wondere wereld der planten, dat is echt mijn ding.

En er zijn wel meer planten dan alleen dit mooie wonderplantje die je niet zomaar mag houden. 

Tenzij je de nodige vergunningen heb.

En ja.

Die heb ik.

Maar het was daarvoor niet dat jullie kwamen hé.

Toch?

"Dat klopt zei Sarah.

We hadden enkele vragen over wijle Yoshi Dobbelaere," zei ze.

Dr Silberstein zette zich neer en zuchtte diep.

"Ach, Yoshi," zei hij.

"Ik begrijp het gewoon niet.

Drugs.

Heroïne.

Wijlen Yoshi Dobbelaere had hoegenaamd niet het profiel van een junk.

Nee echt niet hoor."

Dr Silberstein stond recht en liep door de veranda.

Keek uit het raam met zijn handen op zijn rug.

"Yoshi was een heel intelligente knaap.

Hij had een IQ van boven de 120...

Op zijn minst.

Je kon met hem zeer intelligente gesprekken voeren.

Gesprekken die ik zelfs niet kon voeren met mijn eigen confraters psychiaters."

"Wat wij willen weten," onderbrak Sarah

"Waarom werkte Yoshi goed mee met jou.

Kon jij van alles gedaan krijgen van hem en reageerde hij wel op jou therapie.

Maar nadat je met pensioen ging, dan klapte hij volledig dicht.

Hoe komt dat?"

De psychiater plukte van zijn baard en zuchtte diep.

"Jongedame...

Ik ben psychiater ja.

De menselijke geest heeft voor mij veel minder geheimen dan voor de gewone sterveling.

Maar ook ik kan niet in iemands hoofd kijken juffrouw Van Beiren.

Wat ik wel weet.

Is dat Yoshi erg wantrouwig was.

Op het paranoïde af.

En daar had hij alle redenen toe.

Ik slaagde erin om zijn vertrouwen te winnen.

En ook in de therapie wist ik veel los te krijgen van hem.

Meer dan wie voor mij.

En zo wist ik waarom Yoshi zichzelf verminkte.

Waarom hij zichzelf sneed tot bloedens toe.

Waarom hij tot driemaal toe een overdosis medicijnen slikte.

Waarom hij wegliep uit de dure kostschool in Zwitserland waar zijn vader hem heenstuurde.

Om van hem af te zijn.

Omdat hij dacht dat ze daar wel raad zouden weten met zijn opstandigheid.

En omdat eens hij 'te oud' was voor de ranzige zaken waaraan hij zijn eigen zoon blootstelde toch alleen maar in de weg liep.

Krijg het maar eens te horen van je vader hé.

"Je loopt in de weg, ik stuur je op kostschool."

"Hoe was Yoshi in de instelling?" vroeg Sarah.

"Maakte hij makkelijk contact, of was hij eerder teruggetrokken."

Dr Silverstein peinsde lang.

Staarde naar het abstracte schilderij dat aan de muur hing en die fel afstak tussen het vele groen.

"Yoshi trok altijd op met dezelfde twee jongemannen.

De ene verblijft hier nog steeds.

De andere.

Heeft zich afgelopen maand... onder een trein geworpen.

Terwijl uit niets bleek dat die jongen suïcidale gedachten had.

Integendeel.

Nooit eerder had hij zo'n goed uitzicht op een toekomst.

Hij had een vriendin.

En zelfs trouwplannen.

Hij stond sterker in zijn schoenen dan ooit.

Vreemd nietwaar.

Net zo vreemd als mijn verplichte pensionering."

"Vindt je dat?" vroeg Bart.

"Je bent al over de zeventig.

Tijd om plaats te maken voor de jongere generatie.

Toch?"

Dr Silberstein schudde het hoofd.

"Jongen," zei hij.

Toen ik 65 werd.

Smeekte de directie mij zowat om te blijven.

Omdat ik resultaten boekte.

Omdat ik een autoriteit ben in mijn vak.

En men mijn adviezen zeer ten rade nam.

Zie je, ik spuit geen mensen plat.

Ik maak er geen willoze planten van."

"Nee, u behandeld ze met cannabis olie." onderbrak Bart hem.

"Ja dat is waar." zei Abraham terwijl hij Bart aankeek.

"En de resultaten die ik ermee boek zijn werkelijk verbluffend.

Helaas zijn deze resultaten velen niet welgevallig.

Omdat dan hun winstgevende handeltje in gevaar komt.

Een handeltje dat vooral tot doel heeft om de problemen van de patiënt te rekken of indien nodig... nog erger te maken!

Ik heb mensen die hier binnenkwamen als emotionele of neurotische wrakken door mijn therapie de kans gegeven op een heel nieuw leven.

Zonder psychosen.

Zonder waanbeelden.

Zonder trauma's.

Daar waar men nog altijd beweert dat cannabis psychoses veroorzaakt.

Heb ik met mijn therapie het tegendeel bewezen."

Dr Silberstein nam één van de cannabisplanten en zette deze op tafel.

"Mooie plant nietwaar," zei hij.

"Makkelijk te telen.

Weinig onderhoud.

Je kan er zoveel mee doen.

Je kan er olie van maken.

Thee.

Zoveel meer dan gewoon roken om een kortstondige roes te bekomen.

Wist je dat er in ons brein receptoren zitten die reageren op cannabis.

Die qua structuur gelijk zijn aan de receptoren die in deze plant zitten.

Die receptoren stellen het lichaam in staat om zichzelf te genezen.

Dat leren jullie niet op de politieschool hé.

Nee.

Daar leren jullie dat cannabis een verderfelijke drug is die moet bestreden worden.

En wie het teelt moet in de gevangenis.

Terwijl de meest schadelijke drug zomaar te koop is in elke winkel.

Alcohol 1600 per jaar zowel rechtstreeks als onrechtstreeks.

Doodt hersencellen met elke slok en degenereert het menselijke brein.

Veel meer dan dat men tot nu toe dacht.

De eerste dode door cannabisgebruik moet daarentegen nog geregistreerd worden.

"Kunnen we ter zake blijven?" vroeg Bart een beetje korzelig.

"Waarom?" vroeg Abraham.

"Kan je je niet concentreren op een betoog dat langer duurt dan het gemiddelde.

Hoe kan ik iets deftig uitgelegd krijgen als ik daar noch de tijd nog de ruimte voor krijg?

Kan je me dat vertellen?

Ik moest dus ineens met vervroegd pensioen.

Zomaar van de ene dag op de andere.

Weet je waarom?

Omdat ik met mijn therapie het tegenovergestelde bereikte dan wat enkele hooggeplaatsten wilden.

Ze wilden niet dat Yoshi Dobbelaere en Steph Janssens beter werden.

Ze wilden niet dat ze over hun trauma's heen kwamen.

Nee.

We moesten hun trauma's onderdrukken.

Hun geheugen verlammen.

Dat die jongens daardoor ondraaglijk moesten lijden, dat interesseerde hen niet."

"Wie is hen?" onderbrak Bart.

"Kijk, je doet het weer?" reageerde Dr Silberstein

"Hen.

De vader van Yoshi.

Erwin Dobbelaere.

En zijn entourage.

Onder wie de door de media kritiekloos opgehemelde 'super-politicus' Marcel Leliaert.

Dat corrupt stuk ongeluk dat niet terugschrikt voor enig machtsmisbruik.

Hij slaagt er wel vaker in om de bevoegde instanties zover te krijgen dat er een bevel tot internering klaarligt wanneer hij dat nodig vindt.

Zo ook in het geval van Yoshi Dobbelaere.

Die jongen hoefde helemaal niet geïnterneerd te worden.

En Steph Janssens... al helemaal niet!

Of ga je iemand interneren omdat hij zijn tijd steekt in het beheren van alternatieve nieuwswebsite's.

Nee natuurlijk niet.

Tenzij daar dingen instaan die je niet welgevallig zijn.

DDR praktijken weet je wel.

Daar deed men dat ook. Mensen opsluiten in krankzinnigengestichten omdat hun mening of hun kritische houding tegenover de communistische dictatuur niet welgevallig was."

Ga maar eens praten met Luuc Janssens, de broer van Steph.

Die zal je wel meer vertellen over de vele info die zijn broer allemaal verzamelde.

Vaak uit eerste hand.

Van jongens en meisjes die in jeugdhuizen zaten.

Daar misbruikt werden.

Waar Steph die er als opvoeder werkte niet mee om kon gaan.

En vooral niet met de zwijgplicht waaraan hij onder druk van zijn oversten en collega's werd onderworpen.

Alsook aan de druk van buitenaf.

Ruiten ingegooid, auto beschadigd, in elkaar geslagen na een avondje stappen.

Het vrat aan hem.

Hij zocht hulp bij een psychiater.

Bij mijn collega en opvolgster Ilse Vestraete, in haar praktijk in de stad.

Die schreef hem medicatie voor.

Waardoor het van kwaad naar erger ging.

Ik hielp hem met cannabisolie en andere extracten van deze prachtige plant.

En ik praatte met hem.

Ik zag zijn toestand verbeteren.

Meer nog.

Hij was mentaal sterker en weerbaarder dan ooit.

Ja echt wel.

Hij was helemaal klaar voor een keiharde confrontatie met de directie van die instelling waar hij werkte en waar hij als een hond op straat werd gegooid omdat hij uitbracht wat gewoon moest uitgebracht moest worden.

Dan wierp hij zich onder die trein...

Zogezegd.

En ik werd ter verantwoording geroepen.

Mijn therapie werd in vraag gesteld.

"Het is beter dat je gewoon met pensioen gaat, zonder meer," zei de directeur.

"Anders zou onze uitleg over de dood van Steph wel eens in uw nadeel kunnen worden uitgelegd."

Ik wist genoeg.

Voor ik met pensioen ging gaf ik Yoshi nog een goede raad.
En die was klaar en duidelijk...

MAAK DAT JE HIER WEGKOMT!!!"