Bloggen in tijden van corona deel 23: Aan de beleidsmakers van dit land.

Zeer geachte dames en heren.
Ik zal meteen ter zake komen.
En de vraag stellen die moet worden gesteld.

Waar zijn jullie mee bezig?

Sorry dat ik zo grof ben. Maar die beslissing om bezoek toe te laten in de woonzorgcentra, die jullie hebben genomen zonder enige communicatie of overleg met de sector in kwestie.
Die is echt wel van de hond zijn kleurpotloden hé zeg.
Elke dag zoveel sterfgevallen bij de bewoners van rust en verzorgingstehuizen.
Waar het virus nog veel meer dan in ziekenhuizen een ware slachting aanricht.
Jullie bevestigen wat ik en vele andere medeburgers met mij al veel langer vermoeden - meerderen van hen al veel langer openlijk uitspreken.
Jullie zijn gewoon incompetent!
Jullie competenties beperken zich tot grabbelen en graaien, postjes pakken en oeverloos in het ijle lullen.
Dat privé-bedrijven sommigen onder jullie toelaten in hun raad van bestuur waar jullie uw dikke pree nog wat kunnen gaan aanvullen dat is nu eens iets wat ik helemaal niet snap.
Men verwacht verdorie meer competenties van een poetsvrouw of onderhoudsman dan van diegenen die de noodzakelijke beslissingen nemen wat betreft het voortbestaan van het bedrijf in kwestie.

Laat mij gewoon duidelijk stellen dat ik ronduit gedegouteerd ben door jullie beslissing betreffende de meest kwetsbaren onder ons.
De ouderen en de gehandicapten.
Is het toch waar wat ik zoal lees op het grote internet?
Dat jullie hier een opportuniteit in zien om komaf te maken met de kosten van de zogenaamde 'vergrijzing'.
Ik hoop van niet.
Het zou mijn geloof in het beschavingsniveau van ons land definitief ten gronde richten.
Mijn geloof in de politiek zat al op een heel laag pitje en gaat nu echt wel onder het vriespunt.

Ik hoef jullie niet te vertellen dat antipolitiek en populisme diep ingeworteld zijn in het denken van de modale burger.
Alsook dat ontevredenheid en diepe teleurstelling hiervan de oorzaak is.
Mijn vraag is.
Wanneer gaan jullie die gevoelens van ontevredenheid en teleurstelling nu eens eindelijk ERNSTIG NEMEN!!!
Nee echt?
Gaan jullie dat blijven doen?
Gaan jullie het blijven afzetten als 'verzuring' of 'gevoel van onveiligheid'.
Jullie blijven ons burgers maar wegzetten als verwende kleine kinderen waar niet naar geluisterd moet worden.
Jullie blijven maar jullie eigen ding doen, zich niets aantrekkend van wat wij burgers daarvan vinden.
Ook nu weer.
Zonder overleg zadelen jullie de mensen in de zorg wiens dagtaak nu al bemoeilijkt wordt door de om zich heen grijpende coronacrisis nog op met extra taken en extra zorgen door die halfslachtige en compleet idiote beslissing die jullie hebben genomen.
En dit is geen uitzondering hé.
Dit is gewoon jullie dagelijkse routine.
Wat duidelijk aantoont hoe verrekt wereldvreemd jullie wel niet zijn.
Eerst beslissen en dan nadenken.
Hoe de basis het moet oplossen? 'Ach, niet ons probleem'.
Als een stel volgevreten Caligula's laten jullie de boel maar op zijn beloop.
200 dagen leuteren over de vorming van een regering die er maar niet komt.
200 dagen op elkaars kap zitten en elkaar vliegen afvangen, elkaar het licht in de ogen niet gunnend.
Voor de rest het volk bespelen met niets ter zake doende onzin zoals identiteit en het communautaire.
Tussendoor offeren jullie het prachtige stelsel van de sociale zekerheid - het geesteskind van Achiel Van Ackere, aan wiens kleine teen jullie nog niet eens komen 'pauvres esprits' die jullie zijn - op aan de wetmatigheden van de vrije markt en aan de duivel genaamd neoliberalisme waaraan jullie jullie simpele zieltjes hebben verkocht.
Ons gerecht is een negentiende eeuws gedrocht van wereldvreemdheid waarin een kat haar jongen niet meer terugvindt en van de dingen die het volk eiste ten tijde van de Witte Mars is er geen enkele verwezenlijkt.
Ons gerecht is nog altijd even star en wereldvreemd als voor 1996.
Waar of niet?
Elke hervorming van staat, van gewesten of van openbare diensten leidt alleen maar tot nog meer te verdelen postjes, nog ingewikkelder structuren en een onontwarbaar kluwen van administratieve rompslomp en logge starheid.
We hebben 1 Federale Regering en 5 deelregeringen.
-8 Ministers van Volksgezondheid - en onvoldoende mondmaskers.
-4 Klimaatministers aanwezig in Madrid... ZONDER KLIMAATPLAN!!!
En dan zijn jullie verwonderd dat niemand in dit land de politiek nog ernstig neemt.
Dat jullie aanzien worden als een bende nutteloze graaiers.
Wel sorry....
JULLIE ZIJN NUTTELOZE GRAAIERS!!!

Dit land heeft ongeveer evenveel inwoners als de grootste metropolen van deze wereld.
Maar daar doen ze het met een burgemeester, een handvol schepenen en wat districtsraden.
Hoe doen wij het?
Op een ronduit beschamende manier.
Hoe is het zover kunnen komen?
Door jarenlang het volk te verdelen met volslagen onzinnig communautair gekissebis in gang gestoken door lieden zonder gevoel voor leiderschap.
En ja, dit aan beide zijden van de taalgrens.
Zowel de hooghartige arrogantie van Franstalige - veelal Brusselse - politici die weigerden ook maar één toegeving te doen aan de Vlamingen, als de Vlaamse opruiers die weinig meer te vertellen hadden dan 'geen Vlaams geld voor Wallonië' hebben ertoe geleid dat ernstig aan politiek doen in dit land gewoon onmogelijk is.
Een andere oorzaak hiervan is dat jullie zich altijd wegsteken achter jullie ideologische partijlijn.
"Oei... We gaan onze achterban toch niet tegen de haren instrijken zeker?"
Bende platbroeken.
Jullie moeten er zijn voor het algemeen belang!
Niet voor jullie lobbygroepjes zoals ABVV, Boerenbond, VOKA of 'De Duivenbond van Schellebelle en naaste omgeving'.
Algemeen belang voor persoonlijke of groepsbelangen.
Hoe moeilijk is dat te verstaan?
Voor gewone mensen niet moeilijk nee.
Voor wereldvreemde graaiers daarentegen.

Lieve mensen.
Ge hebt het gemerkt.
Ik ben een beetje boos.
Ik moest hier even stoom aflaten.
Na weer de zoveelste dwalingen van onze 'verlichte geesten' aan de top van ons landje.
Ons landje waar ik graag woon en waar het tot nader order best wel goed leven is.
Waar het nog beter leven zou zijn moesten wij geregeerd worden door gewetensvolle en integere mensen die zich laten omringen met en luisteren naar mensen met kennis van zaken.
En als het hier goed leven is in dit landje, dan is dat door de inspanningen van die mensen die ik op mijn blog al meermaals en uitgebreid in de bloemetjes heb gezet.
Maar waarvan ik het gevoel heb dat ik het niet genoeg kan doen.
God, wat zou ik toch graag hebben dat al dat geld dat uitgegeven werd om de lonen en vergoedingen van die compleet overbodige ministers en deelregeringen zou gebruikt worden om de werkmieren en doeners in dit land van een deftig loon en waardig statuut te voorzien.
Om de leef en werkomstandigheden van de mensen onderaan de samenleving te verbeteren.
Hen meer kansen te geven om zich te ontwikkelen en hun situatie te verbeteren.
Om de leef en werkomstandigheden in de woonzorgcentra te verbeteren voor zij die er wonen en zij die er werken.
Om de onderwijzers en opvoeders te ondersteunen die onze jeugd voorbereiden op hun taak in de samenleving te ondersteunen.
Om...
Ach, er is nog zoveel werk aan de winkel.
Nu meer dan ooit.
En ik hoop dat elkeen die dit leest na deze crisis zal nadenken over de impact dit alles heeft op elk en ieder van ons.
Dat elkeen weet wie onze samenleving echt overeind houdt.
En dat we deze mensen de waardering geven die ze verdienen.

En je weet... SAMEN STERK!

Liefs.
Miguel. 

Bloggen in tijden van corona deel 22: Verlengingen.

Dag lieve mensen.
Allez de maatregelen worden verlengt.
Ik had niet anders verwacht.
We hebben grip op het virus.
Maar net daarom worden die maatregelen net verlengd.
We moeten het onder controle houden.
De curve moet naar beneden.
Nee, ik ben hier ook niet gelukkig mee.
Maar het is wat het is.
We moeten doorgaan, doorzetten.
'Nie pluije' zouden ze zeggen in Gent.
Voor de ouderen, voor de chronisch zieken, voor de mensen die behoren tot éénder welke risicogroep.

Het zijn rare tijden, wat u zegt.
Vreemde tijden met vreemde maatregelen.
En de terugkeer naar het normale leven zal stapje voor stapje gebeuren.
En de laatste maatregel die genomen zal worden is het heropenen van de horeca en het toelaten van grote evenementen.
En dat is een harde dobber voor ons, Bourgondiërs die we zijn.
Het zal erop aan komen om te leren om het thuis gezellig te maken.
Terrassen in onze tuin of op ons terras in plaats van op het terras van een gezellig etablissement in de stad of ergens op een mooie locatie.
En zeggen dat ik vorig jaar rond deze tijd met mijn grote liefde en onze hondjes eens naar Westvleteren ben gereden.
Om er van het goddelijke bier te proeven op het terras van de paterkes.
Bier gaan halen bij de paterkes van Westvleteren.
Is dat een essentiële verplaatsing?
De flikken zullen zeggen van niet.
Ik vindt van wel.
Goed bier is van levensbelang.

Maar soit.
Ik zou zeggen, hou de moed erin lieve mensen.
Ik weet dat velen dit nieuws niet graag hoorden.
Ik ook niet.
Maar het is wat het is.
En hier moeten we SAMEN door.
Hand in hand.
Figuurlijk dan, want we moeten afstand houden.
Tja... Meer kan ik eigenlijk niet zeggen.
Ik had langer kunnen nadenken over wat ik hier zou schrijven.
Maar ik was ook aan het nadenken over een nieuw verhaal dat beetje bij beetje vorm krijgt in de harde schijf van mijn computer.
Want daarvoor heb ik deze blog opgezet.
Om mijn verhalen te delen met jullie.
En die komen net zoals hetgeen ik nu schrijf.
Recht uit het hard.
Dit was het dan voor vandaag en je weet...
SAMEN STERK!!!

Liefs.
Miguel.

Bloggen in tijden van corona deel 21: Wat hebben we geleerd.

Dag lieve mensen.
Nee, ge moet geen schrik hebben.
We gaan hier geen 'Piet Huysentruytje' doen.
Maar vanmorgen zag ik bovenstaande tekstje passeren op Facebook.
En daar heb ik de rest van de dag toch wel even over nagedacht.
De meeste van die teksten die ik zie op Facebook gaan aan mij voorbij.
Vaak zijn ze van een meligheid van 'heb ik jou daar'.
Of zijn ze gewoon retesaai.
Of integendeel gewoon opruiend, anti-politiek of gewoon haatdragend (naar vreemdelingen toe bijvoorbeeld).
Maar toen ik deze las dacht ik van 'daarover moet ik het misschien toch even over hebben op mijn blog.
En dat ook zo zijn.

Ok.
Ik ben het niet met al die punten eens, dat zeg ik er wel bij.
Voor jullie gaan denken dat ik dergelijk stukje kritiekloos ga ophemelen.
Maar goed... Hier gaan we.

-1 China won de Derde Wereldoorlog zonder één schot af te vuren.
Dat is al onzin.
Zijn wij in oorlog met China?
En is die oorlog officieel aangekondigd geweest?
Hebben wij of eender ander westers land alle betrekkingen met dat land afgebroken?
Zijn we opgehouden met handel te drijven met China?
Nee toch.
Dit is onzin.
Ja echt.
Diegene die dit schreef heeft geen flauw benul van wat oorlog echt is.
Oorlog is pure ellende, echt wel.
Wat we nu meemaken is ernstig.
En heel erg.
Maar het is geen oorlog.
Dat de machtsverhoudingen op vlak van economie en wereldmacht aan het verschuiven zijn, dat is wel waar.
En dat de gevestigde machten dit niet graag zien gebeuren, dat ook.
Vooral die oranje malloot in Washington DC denkt dat zijn land een wereldmacht zal blijven.
Hij zou beter moeten weten.
Maar die fraudeur weet niet beter, en ik ga daar dan ook niet teveel woorden aan verspillen.

-2 Europeanen en Noord-Amerikanen zijn weinig solidair en niet zo best georganiseerd.
Dit is een trieste waarheid.
Spijtig genoeg.
Wij zijn geen eendrachtig volk.
Maar een verzameling 'individuen.
We zijn veel te veel consument geworden.
We zijn veel te veel met onszelf bezig.
Ik ga zelfs meer zeggen.
Solidariteit is op veertig jaar tijd ineens een vies woord geworden.
En door toedoen van populistische politici is men systemen die bijdragen tot meer solidariteit in vraag gaan stellen.
Werkloosheidsuitkeringen: "Daar wordt alleen maar van geprofiteerd meneer, schaf dat af en die werklozen zullen rap werk vinden."
Kinderbijslag: "Als mensen kinderen willen moeten ze er zelf voor betalen."
Mensen zien er het nut niet meer van in omdat ze het zelf niet nodig hebben.
Maar ze vergeten dat net door het systeem genaamd Sociale Zekerheid er almaar minder mensen zijn die deze zaken nodig hebben.
En zien dus geen reden meer om solidair te zijn.
Ze denken dat ze de overheid en bij uitbreiding de hulp van anderen niet meer nodig hebben.
En zien dan ook niet in waarom ze anderen zouden helpen.
Met dank aan populistische politici met hun opruiende praatjes die aan de toog en op sociale media tot in de treure worden herhaald.
Het wordt tijd voor wat tegengewicht, echt wel.

-3 Rijke mensen zijn niet minder immuun dan arme mensen.
Beetje een dooddoener zoals je die wel meer vindt in dat soort tekstjes.
Nee met geld kan je geen gezondheid kopen.
Maar je hebt wel makkelijker toegang tot betere gezondheidszorg.
Iets waar nog altijd veel te veel mensen van verstoken blijven.
Daarom zou ik dit vervangen door...
Arme mensen hebben evenveel recht op goede gezondheidszorg dan rijke mensen.

-4 Geen god, geen priester, zielzorger, astroloog... Kon ook maar één patiënt genezen.
Ja, dit is waar.
Goden genezen geen mensen, want ze werden door de mens verzonnen om het volk te verbinden, maar ook om het volk angstig te houden.
En om macht over hen te kunnen uitoefenen.
Mensen beginnen geen revolutie als ze bang zijn voor hel en verdoemenis
Wat men hier ook mee wil zeggen.
De klassieke geneeskunde is in deze tijd waarin een pandemie als corona de wereld beheerst toch echt iets waarop we kunnen bouwen.
Wie anders beweert is niet goed snik.
Sorry.

-5 Gezondheidswerkers zijn veel meer waard dan voetbal-legendes.
Volledig mee eens.
Ik heb het al eens gezegd.
Het is gewoon niet meer te verantwoorden dat iemand die tegen een bal kan schoppen meer geld verdient dan iemand die LEVENS REDT!
Het hele voetbal en sportcircus zoals wij het vandaag de dag kennen is zwaar overroepen en zwaar overgewaardeerd.
De enige reden waarom deze mensen zoveel verdienen is omdat de sponsors er veel aan verdienen.
Het is gewoon een groot marketinggebeuren.
Meer niet.
Hoe meer mensen voor de TV gekluisterd zitten om te kijken naar de prestaties van Messi, Ronaldo en co. Hoe vaker de merken van die grote sponsors in beeld komen.
En om in beeld te komen, daar betalen ze heel veel geld voor.
Geld dat ze beter zouden gebruiken om diegenen die hun producten maken een WAARDIG LOON uit te betalen!

6 Dieren in de zoo, in de stal of in de legbatterij voelen zich permanent zoals wij in quarantaine.
Ja dat is waar.
Maar nu bekruipt mij het gevoel dat diegene die dit schreef een veganist is.
Ge moet niet in discussie gaan met veganisten.
Wat ik nu ga schrijven dat schrijf ik met alle respect maar...
Uit ervaring weet ik dat veganisten leven volgens een keuze.
En vaak is dat een zeer weloverwogen keuze.
En dat maakt dat ze zeer goed weten waarom ze veganist zijn en hun keuze hebben gemaakt na het opdoen van heel veel kennis en vooral...
ARGUMENTEN!
En u beste mede-vleeseter. Welk argument hebt u voor het nuttigen van die lekker kotelet of biefstuk daarnet?
Oh, het was lekker.
Sorry, slap argument.
Je gaat er geen veganist mee overtuigen.
Geloof me, ik spreek van ondervinding.

-7 De planeet Aarde herademt snel wanneer de menselijke activiteit stilvalt.
Is het u ook al opgevallen lieve mensen?
Dat de lucht niet gewoon blauw, maar helder blauw is.
Staalblauw zeg maar.
Nu er minder vliegtuigen over ons hoofd vliegen.
Je hoort de vogels fluiten nu er minder auto's rondrijden.
Vooral 's avonds valt de stilte zo hard op.
Maak 's morgens vroeg of bij valavond eens een stevige wandeling.
En je zal merken wat er met punt zeven echt bedoelt wordt.

-8 Olie is waardeloos zonder menselijke consumptie.
Als dat nu eens het begin kon zijn van minder afhankelijk zijn van aardolie.
Welks niet alleen zeer vervuilend is en een constante bedreiging voor ons leefmilieu van bij het oppompen tot bij het verbranden.
Maar welks dan nog vooral geïmporteerd wordt uit landen met dictatoriale regimes die ons ofwel vijandig gezind zijn, ofwel onze manier van leven totaal verwerpen.
Maar ons geld is dan weer wel welkom.

-9 Een meerderheid van de mensen kan comfortabel thuis werken.
Er kunnen inderdaad veel meer mensen thuis werken dan deze die dat voor deze crisis al deden.
Maar 'een meerderheid'?
Het klopt dat als er meer mensen van thuis uit zouden werken er veel minder file's en verkeershinder zou zijn.
Maar ik denk dat de schrijver van dit stuk een denkfout maakt.
Heel veel mensen zitten nu thuis omdat ze technisch werkloos zijn.
Mensen die in de horeca werken, mensen die in andere dan voedingswinkels werken.
Mensen werkzaam in bioscopen, musea en dergelijke.
Ook deze mensen verplaatsen zich met de auto of het openbaar vervoer.
En maken dus deel uit van de dagelijkse verkeersstroom.

-10 Iedereen overleeft zonder junkfood.
Hmmm denk het niet.
Er worden nog altijd pizza's thuis geleverd, er wordt nog altijd Chinees afgehaald en ook McDonalds heeft een drive-in.
Maar ik snap de insteek wel.
Er wordt minder buitenshuis gegeten.
Meer mensen koken zelf.
Mensen kopen lokaal.
En dat is goed.
Maar ik maak me geen illusies wat die junkfood betreft.

-11 Mannen blijken ook te kunnen koken.
Huh?
Kleine reminder...
De meeste sterrenchefs zijn mannen.
BTW: Bij mij thuis ben ik het die kookt, dat is altijd al zo geweest.
Koken is plezant, en een man die niet kan koken, die is maar half.
Punt.

-12 Proper en hygiënisch leven blijkt helemaal niet zo moeilijk.
Waarom zou dat ook moeilijk zijn.
Het is allemaal een kwestie van gewoonte.
Mensen zijn gewoontedieren.
Ja echt wel.
Het komt er op aan van er goede gewoonten op na te houden.
Je handen wassen voor het eten of na een toiletbezoek, eten met je mond dicht, je beurt afwachten, alstublieft en dank je wel zeggen.
Dat zijn goede gewoonten.
Goede ouders brengen deze zo jong mogelijk bij aan hun kinderen.
En verstandige mensen houden deze in ere.
Alleen egocentrische en gemakzuchtige dommekloten laten die goede gewoonten varen, omdat ze lui en gemakzuchtig zijn.
En dus in wezen diep egoïstisch.
Laten we deze mensen op tijd en stond trakteren op een portie SCHAAMROOD!

-13 De media staan vol nonsens.
Valt nog te bezien.
Laat ons de vraag stellen.
Waarom staan de media vol nonsens?
Heel simpel.
Omdat de mensen nonsens willen lezen.
En zonder lezers heb je geen media.
Als mensen liever oppervlakkige artikelen lezen over overspelige TV-vedetten of balorige voetballers, dan zullen ze dat krijgen.
Want dan verdienen de bedrijven achter die media geld.
Een goed onderbouwd artikel waarin een moeilijk thema wordt uitgelegd maar waar slechts een handvol mensen interesse in hebben.
Dat wordt niet gepubliceerd.
Tenzij in een gespecialiseerd tijdschrift op website.
En trouwens.
Wie bepaald er wat je te lezen of te horen krijgt in de media?
Wel, niet jij.
Zeker niet als je online nieuwsberichten volgt, half slaperig op je smartphone.
En al helemaal niet als je het houdt bij de artikelen die niet achter een betaalmuur zitten.
Vaak zijn dat artikelen waarin dingen worden geduid en uitgelegd.
Maar je leest ze niet, want je moet ervoor betalen.
Je hebt geen zin om dat te activeren.
Of je bent gewoon gierig.
Ach ja, Ik begrijp het wel.
Niets menselijk is ons vreemd nietwaar.
Maar als jij er niet voor betaalt.
Dan moten de centen van iemand anders komen.
De adverteerders dus.
En die zullen niet vragen, welke zaken zijn het meest relevant of welke dingen zijn het meest nuttig om te weten.
Maar die vragen zich af... Welke artikelen lezen de mensen het meest.
Welke zaken klikken de mensen het eerste aan.
Zelfs de website's van de veelgelezen Vlaamse kranten bulken van de clickbait.
Van de artikelen met ronkende titels die in het oog springen.
Maar die gewoon nergens over gaan.
Waar je pas achter komt... Als je erop hebt geklikt.
U stopt na drie zinnen verder met lezen.
Maar u hebt erop geklikt.
En dat wordt meegeteld. 
Dus morgen krijg je nog veel meer van dergelijke artikelen onder je neus.
Want dat brengt op voor de adverteerder die betaalde voor de ruimte om er een joekel van een advertentie te laten inbouwen.
En die hebt u gezien.
En daar betaalt ie voor.
Dat dit nefast is voor de kwaliteit van je dagelijkse nieuwsbron.
Dat interesseert die adverteerder (pardon my French) geen kloten hé!
Ik ga het hier zeker nog eens over hebben in mijn blog.
De kwaliteit van de media en de nonsens die ze schrijven.
Maar nu even niet.

-14 acteurs zijn enkel entertainers, geen helden.
Er is niets mis mee met een entertainer te zijn natuurlijk.
De mens heeft verstrooiing nodig.
Het aantal Netflix abonnementen maakt in deze tijden van lockdown niet voor niets hoge pieken.
Maar het punt in deze is dat acteurs in feite veel te veel worden aanzien als lui wiens mening er toe doet.
En dat is niet.
De mening van een acteur kan toch nooit gelijkgesteld worden met die van een professor of een politiek analyst.
Laat ze gewoon films maken en de boekjes vullen met hun amoureuze uitspattingen.
En stop ermee om ze zoveel te betalen.

-15 Het leven is breekbaar, handel met zorg.
En dat probeer ik jullie al 21 artikels lang bij te brengen.
En is ook de rode draad in mijn verhalen.
Stay strong lieve mensen.

Liefs.
Miguel.

Bloggen in tijden van corona deel 20:

Dag lieve mensen.
Hier alweer een berichtje vanuit 'mijn kot'.
Terwijl ik dit schrijf ben ik aan het kijken naar Helden van Hier: Corona.
Welks toch wel een heel goed beeld geeft van wat de mensen in de zorg, maar ook de politiediensten zoal moeten doorstaan.
Hoe de mensen met corona zich erdoor slepen, in afzondering.
Gescheiden van hun geliefden die hen niet kunnen bezoeken.

Het  blijft gewoon onwezenlijk.
De straten waren vandaag leger dan anders.
Het leek wel of de oproepen en smeekbedes op TV en in sociale media eindelijk hun effect hadden.
Dat ze begrepen hebben dat er u echt wel andere zaken prioriteit hebben dan 'een middagje gaan wandelen of fietsen'.
Op mijn  Facebook profiel heb ik een post gedeeld van een Limburgse politie ambtenaar.
En ja, ge moet dat echt eens lezen.
Al was het maar om die hardnekkige ontkenners met slaande argumenten te kunnen bestoken.
De tijd van negationisme is nu echt wel voorbij.
Wie nu niet beseft dat het bittere ernst is, die is gewoon Oost-Indisch doof en stekeblind.
Mensen moeten ook ophouden met te doen alsof de wereld rond hun eigen persoontje gaat.
Ophouden met te doen alsof die maatregelen genomen worden om ons in het algemeen en henzelf in het bijzonder te pesten.
We zitten in een crisis.
Een vijand houdt lelijk huis en treft de zwaksten en de meest kwetsbaren onder ons.
Als het beschermen van de zwakken en kwetsbaren voor u geen reden is om uw levensstijl aan te passen.
Wel ja sorry...
Maar echt sorry hé!!!

Maar dan ben je gewoon een onbeschaafd wezen!

Als na alles wat je hoorde of zag op zowel traditionele als sociale media u er niet toe aanzet om uw gedrag en mentaliteit te veranderen.
Dan ben je gewoon verstoken van elke vorm van ethiek en moraal.
Voor mij is het simpel.
De graad van beschaving kan je afmeten van hoe een samenleving met haar zwakste en kwetsbaarste individuen omgaat.
En dan gaat het wel degelijk over je gedrag aanpassen.
Leren begrijpen dat de wereld niet rond je eigen kleine persoontje gaat.
Leren de anderen op de eerste plaats te zetten.
Als er iets is wat deze crisis ons leert is het wel hoe diep het individualisme in onze cultuur zit ingebakken.
Misschien zelfs een beetje te veel.
Allez ja, wat gaan wij doen als het hier echt oorlog wordt.
Als leven of dood nog veel meer dan nu afhangt van hoe we ons gedragen.
Dingen waar wij - ja ook ik - geen enkel flauw benul meer van hebben.
Omdat we ze nooit hebben meegemaakt.
Sociale drill.
Daar zijn wij toch echt wel heel slecht in.
Dat zette ik deze middag op mijn status.
En daar blijf ik bij.

Ach weet je je wat?
Ik ga het voor vandaag hierbij laten en eens goed nadenken over deze dingen.
Om hier later dieper op in gaan.
Liefs.
Miguel.

Bloggen in tijden van corona deel 19: Speciaal voor mijn vele lezers (2)

Het vervolg van mijn kortverhaal.

Beter dan waardering!

Jana lag in het ziekenhuis.
Verslagen staarde ze naar het plafond.
Verslagen door corona.
Ze werd aan en infuus gelegd, die zorgde ervoor dat de pijn die haar lichaam teisterde milder werd.
Maar ze bleef hoesten en ook de kortademigheid bleef.
En putte haar uit.
Iemand betrad de kamer waar ze lag.
Helemaal ingepakt een scherm voor het gezicht.
"Dag Jana, gaat het een beetje meisje?" hoorde ze een jong klinkende mannenstem zeggen.
De jongeman keek haar recht in de ogen.
Jana zag... Voelde.
Dat de jonge verpleger in het pak met haar meeleefde.
"Ik ben bang... " Stamelde Jana met haperende stem.
"Bang... Om te... Sterven."
"We zullen er alles aan doen om dat te voorkomen Jana," zei de jongeman.
Hij nam haar koorts, voelde haar pols en noteerde alles op het blad.
Dan keek hij haar opnieuw aan.
Nam haar handen vast, zijn blauwe plastieken handschoenen voelde koud aan.
Maar hij kneep stevig in haar hand terwijl hij haar bleef aankijken.
Hij keek recht in haar ziel.
"Je moet vechten Jana," zei hij.
"Er zijn mensen die u graag zien.
Rosita.
Inge, de hoofdverpleegster.
Je ouders.
En ik."
"Wie ben je?" vroeg Jana.
Hij nam haar hand met beide handen vast.
"Ssssjt...
Spaar je krachten Jana.
Je moet vooral rusten nu.
De dokter komt zo bij je."

Jana ging door een diep dal.
Ze lag in afzondering.
Ademen werd alsmaar lastiger, zodanig dat ze zelfs beademd moest worden.
Waarvoor ze eerst moet worden verdooft.
Dat maakte haar bang.
De jonge verpleger stond naast haar.
"Ik wil dit niet," prevelde ze zachtjes.
"Rustig maar." zei de verpleger.
"Als ik niet meer wakker wordt.
Zeg aan mijn ouders dat ik hen graag zag.
Ondanks alles.
En aan iedereen die ik... Liefhad."
De jonge verpleger keek Jana aan.
"Jij komt hierdoor Jana.
Dat beloof ik je... Muisje."
Toen het verdovende middel werd toegediend begon het Jana te dagen.
'Muisje'.
"Nee... Dat kan toch niet." dacht ze.
"Of toch."
Jana verzonk in een diepe slaap.
Met een glimlach op haar lippen.

De jonge verpleger ontdeed zich van zijn beschermende pak en waste grondig zijn handen.
"Jij hebt te doen met dat meisje hé," zei Dr Adriaensens het diensthoofd van de dienst Intensieve Zorgen.
"Ik hoop echt dat ze het haalt dokter," zei de jonge verpleger.
"Fuck, het zou echt oneerlijk zijn moest Jana op zo'n ellendige manier aan haar einde komen.
Na alles wat die heeft doorstaan."
Dr Adriaensens zweeg en keek de jonge verpleger Michiel Stalpaert met een diepe vaderlijke blik aan.
"Je kent haar?" vroeg hij.
Michiel knikte.

"Zat bij haar in klas," zei Michiel.
"Ik werd gepest.
Hoorde er niet bij.
Even had ik het gevoel dat ik niet gewenst was.
Alleen Jana zag naar me om.
Ik was stiekem verliefd op haar ja.
Durfde het haar nooit vertellen of zelfs maar kenbaar te maken.
Maar hoe vaak ik al over haar heb gefantaseerd.
Dan twee jaar terug, ik liep stage.
En wie werkte er daar op mijn stageplaats?
Jana.
Zij liep met me mee.
Maakte me wegwijs.
Maar dan was er die onverwachte overname.
Ik moest op zoek naar een andere stageplaats en Jana vloeide af.
Ik zag haar nooit meer weer.
Maar ik had intussen wel haar verhaal gehoord.
We hebben veel gebabbeld, Jana en ik.
Je voelde echt, die meid deed zoveel voor anderen.
Had een hart voor de bewoners.
Meer dan andere zorgkundigen.
Die profiteerden van haar.
Echt niet normaal.
Jana leek het niet te raken, ze werkte maar door.
Onvermoeibaar.
Ze was er voor 'haar bewoners'."

Dr Adriaensens hoorde het verhaal van Michiel.
"Ja jongen. De zorg is een harde stiel.
Weinig waardering.
Matige verloning.
Vaak ben je weinig meer dan meid voor alle werk.
Ik heb er altijd al een punt van gemaakt om iedereen die voor mij of op mijn dienst werkt te waarderen.
Van poetshulp tot assistent.
Dat zou gewoon de standaard redenering moeten zijn.
Ik zal ervoor zorgen dat je er zoveel mogelijk kan zijn voor Jana." zei Dr Adriaensens.
En de dokter hield woord.
En Jana... 
Die werd snel beter.
Beademing was na enkele dagen niet meer nodig.
Michiel kwam bij haar bed en nam haar temperatuur op.
En onderwierp haar aan een vluchtig onderzoek.
"Dag Michiel," zei Jana.
Ze glimlachte.
Haar ogen straalden.
Michiel zette zich op de rand van het bed.
"Dag Jana.
Voel je je al wat beter?"
Jana knikte.
"Dank je," zei ze.
"Dank je dat je er was.
Dat ik dankzij u niet eenzaam was."
Ze voelde hoe hij haar hand vastnam.
Draaide haar hoofd en lachte haar tanden bloot.

"Ik was bang Michiel," zei Jana.
"Ik was bang om te sterven.
Om eenzaam te sterven.
Zoals zoveel van de bewoners bij ons in het woonzorgcentrum.
Gescheiden van hun familie.
De enigen die bij hen komen lopen erbij zoals jij.
Helemaal ingepakt in beschermende kledij.
Alles steriel.
Zo steriel."
Jana slikte.
"Die mensen verdienden dat niet Michiel.
Om zo te sterven.
Eenzaam.
Door iedereen verlaten."
Michiel hapte naar adem.
"Zeg het dan," zei hij tegen zichzelf.
Maar hij kreeg de woorden niet over zijn lippen.
Hij wilde opstaan.
"Nee.
Ga nog niet weg Michiel," zei Jana.
"Ik heb je zo graag bij me."
"Noem me nog eens 'Muisje'.
Zoals toen ik verdoofd werd.
Weet je.
Het werd toen zo warm in mijn hart Michiel.
Zo warm."
Michiel keek Jana recht in de ogen.
"Muisje," zei hij zacht.
"Klein muisje."

Een week later.
Jana lag in een gewone kamer.
Op een andere afdeling.
Werd snel beter.
De dokter die haar behandelde had goed nieuws.
"Morgen mag je naar huis.
Maar je zal thuis nog verder moeten herstellen.
Werken zal er de komende twee weken nog niet inzitten.
Jana was opgelucht.
Maar ook bang.
Hoe moest het nu verder.
Ze woonde alleen.
Kon op niemand rekenen.
Haar ouders hadden al een zekere leeftijd en ze had liever niet dat ze haar zouden opzoeken.
Dan kwam Michiel de kamer in.
"Hey Jana." zei hij.
"Ik heb vrijaf gekregen voor morgen.
Dan breng ik je naar huis en help ik je waar ik maar kan."
Jana keek Michiel aan.
"Merci," zei ze.
Ze wenkte naar hem, gebaarde dat hij bij haar op bed moest zitten.
Nam zijn hand vast.
Voor het eerst zonder koude handschoenen.
"Bedankt om er voor je te zijn lieverd...
Ik hou van je."
"Ik ook van u Muisje," zei Michiel.
"Ge moogt me kussen ze," zei Jana.
"Het gevaar is nu toch geweken."
Michiel kreeg een kleur.
Aarzelde.
Maar dan drukte hij toch zijn lippen op die van Jana.
Die haar ogen sloot en haar armen rond zijn lichaam sloeg.
"Dit is zo mooi," zei ze met een lichte snik in haar stem.
"Zoveel BETER DAN WAARDERING!!"

Bloggen in tijden van corona deel 18: Speciaal voor mijn vele lezers.

Dag lieve mensen.
Bedankt voor de reacties die ik krijg, vooral dan op Facebook.
Ja, dit doet me deugd.
Daarom schrijf ik nu los uit de pols een kort verhaal.
Voor jullie!
De titel van mijn kortverhaal is.

Beter dan waardering.

Het was ochtend.
Jana zat aan de keukentafel en nam een flinke slok koffie.
Zwart en sterk.
Haar handen trilden.
Haar benen voelden vermoeid aan.
Ze had wallen onder de ogen en een nerveuze trek om haar lippen.
Wat niemand hoeft te verwonderen, want Jana had een zware tijd achter de rug.
Ze is zorgkundige.
Werkt in een woon zorgcentrum aan de andere kant van de stad.
Over een half uur wordt ze op haar werk verwacht.
Ze peutert een sigaret uit het pakje en stak die op.
Nam een stevige trek.
Het is niet gezond, ze weet het wel.
Maar het helpt om haar zenuwen te bedwingen.
En de koffie om wakker te blijven na weer een veel te korte nacht.
Na weer een veel te lange dag.
Het is april 2020.
Het coronavirus houdt overal lelijk huis.
Zeker in Rusthuis De Linde waar Jana Volckaert nu al anderhalf jaar werkt.
Naast veel bewoners zijn nu ook al enkele collega's geveld door het virus.
En zitten ze nu ziek thuis.
De vele buitenlandse werkneemsters waren naar hun thuisland vertrokken, omdat ze bij hun familie wilden zijn.
Waardoor er meer druk valt op de schouders van Jana en haar collega's.
En ja dat begint te wegen.
De dubbele shift neemt ze er graag bij, want ze kan elke cent wel gebruiken om de hoge huur van haar schamele studio te betalen.

Jana heeft geen gemakkelijk leven gehad.
Een ellendige jeugd met een alcoholische vader en een emotioneel labiele moeder.
De enige die er echt voor haar was, was haar oma.
Bij wie ze uiteindelijk ging inwonen en voor wie ze zorgde toen oma zowel lichamelijk en geestelijk achteruit ging.
Dat zorgen voor haar oma heeft haar doen besluiten om iets in de zorg te gaan doen.
Er zijn voor anderen, zorgen voor anderen.
Voor hulpbehoevenden.
Daar haalde ze zoveel voldoening uit.
Weinigen begrepen dat.
Weinigen begrepen dat een knap en intelligent meisje als Jana koos voor de zorg.
"Gij hebt het in u om model te worden," zeiden mensen.
"Waarom doet ge daar niks mee?
Ge gaat toch niet tot aan uw pensioen 'ouw peekes' wassen zeker?"
Maar Jana was Oost-Indisch doof voor die praatjes van haar vriendinnen die droomden van een carrière als model en die alleen oog hadden voor jongens met een 'dikke bak' onder hun kont en dure merkkledij.
Haar oma had haar gewoon andere waarden bijgebracht dan deze die voor haar vriendinnen belangrijk waren.
Maar al snel besefte Jana dat zorgkundigen een heel ondankbare job hebben.
Speelbal tussen de directie, de familie van de ouderen.
En solidariteit onderling was ver te zoeken.
Zeker in het tehuis waar ze nu werkte.
Dat was toch heel anders op haar vorige job, waar ze destijds begon als stagaire.
Iedereen hing er aan elkaar.
Het was een hecht team.
En ze maakte er zelfs vrienden voor het leven.
Maar dan werd het rusthuis door een andere groep overgenomen en er moest bespaard worden op personeel.
De helft van het personeel moest afvloeien en Jana was daarbij.

Jana startte haar scooter en reed naar het werk.
Het was koud.
Een laagje rijp op de auto's.
Het was stil.
Al drie weken lang is het op straat stiller dan anders.
Wanneer ze haar scooter parkeerde en op slot zette voelde ze de spanning al tot in de diepste vezels van haar lichaam.
Vanaf het moment nadat ze haar koorts had genomen, haar handen ontsmette en haar beschermende kledij had aangetrokken moest ze meteen met een collega mee naar de afgesloten afdeling.
Ze hoorde het gehoest en gekerm vanuit de kamers.
Van bewoners die zwaar te leiden hadden van het virus.
Ze ging mee met Rosita, een Spaanse verpleegster.
De enige buitenlandse zorgkundige die nog aanwezig was.
En nu liever niet terug wilde naar Spanje waar het virus al veel levens had geëist.
Jana kon het goed vinden met Rosita.
Ze was eigenlijk de enige met wie ze het goed vinden kon.
Rosita deed tenminste niet mee met het geroddel en de kliekjesvorming die hier schering en inslag was.
Samen met Rosita verzorgde ze de bewoners zo goed ze kon.

Maar dan.
Tijdens de koffiepauze rond tien uur voelde Jana zich grieperig en koortsig.
"Shit, ik ben echt niet goed." zei ze terwijl ze een slok koffie nam.
"Goed geprobeerd," reageerde Chelsey, terwijl ze Jana met een giftige blik aankeek.
"Dat wij hier alles alleen gaan doen, ziet ge van hier ja. Karottentrekker."
"Gij moet veel zeggen!" sneerde Rosita. 
"Hebt ge te klagen ja? Spaanse trut!
Ga terug naar uw land als het u hier niet aanstaat, bitch!"
"Als het echt niet gaat, ga naar de hoofdverpleegster en zeg dat ge u niet goed voelt.
Luister zeker niet naar die Chelsey."
"Ach," zei Jana.
"Is misschien gewoon de vermoeidheid."
"Ga naar Inge, de hoofdverpleegster." Herhaalde Rosita.
"Doe uzelf niet sterker voor dan ge zijt.
We redden het heus wel hoor."
Jana brak.
"Ik ben bang," zei ze.
Ze hoestte met lange diepe kuchen.
Keek Rosita met angstige blik aan.
"Ik ben bang om te sterven!"

Rosita keek Jana aan.
Haar ogen zaten diep in hun kassen.
Haar gezicht was getekend door de extreme vermoeidheid.
Ze legde haar hand op het voorhoofd van Jana en voelde dat haar lichaam gloeide.
Jana trilde over haar hele lichaam en werd kortademig.
Dan drong ook de ernst van de situatie tot Chelsey door.
Ze liep naar het bureau van hoofdverpleegster Inge Parmentier die meteen ter plekke kwam.
"Hey Jana, wat is er meid?
Is die zo komen werken?" vroeg ze.
"Nee," zei Rosita. Ze leek gezond en had nog geen koorts.
36.2, niets abnormaals.
Maar dan ineens begon ze te hoesten en tijdens de koffiepauze werd ze ineens niet goed."
"Ik bel een ambulance," zei Inge.

(Wordt vervolgd)

Bloggen in tijden van corona deel 17: Paasweekend.

Dag lieve mensen.
Het is Pasen.
Enfin, terwijl ik dit schrijf nog niet.
Maar velen onder u zullen dit stukje misschien pas lezen nadat ze het paasontbijt met de nodige chocolade eitjes achter de kiezen hebben.
Lekker hé.
Chocolade eitjes.
Nee, ik ga ze niet zoeken, daar ben ik te oud voor denk ik.
Moest ik kinderen hebben, dan.
Maar ik heb er geen.
Tja.
Het leven hé.
Maar goed.
Het is Pasen.
Normaal zou het  hier aan zee moeten barsten van de toeristen.
Ben naar 't strand geweest met mijn grote liefde en de hondjes.
En hoe het erbij lag, dat kunt u zien op de inleidende foto.
Leeg dus.
Geen zonnekloppers, geen vliegeraars, geen kinderen die zandkastelen bouwen.
De dijk van 't zelfde.
Geen wandelaars, geen 'crémetjeslekkers', geen 'billekarren', geen terrasjes...
Ik blijf het bizar vinden.

Maar nu ik jullie aandacht heb.
Ik dropte zonet het woord 'billekarren'.
Elkeen die aan zee heeft gewoond en daar kind was weet wat een 'billekarre' is.
Het zijn die typische kustrijwielen waar je met vieren of zelfs met zessen in kunt gaan zitten en gezellig een toertje kunt maken op de dijk of in de villawijken.
Nu, ook gewone go-carts worden hier aan zee wel eens 'billekarren' genoemd.
Is dat fout?
Eigenlijk niet nee.
Het is wel een foute vertaling en wel hierom.
Het woord 'billekarre' is eigenlijk een letterlijke vertaling van de Franse benaming voor deze rijwielen, namelijk 'cuissetax'
Welks eigenlijk een beetje een spotnaam was.
Het was een samentrekking van de woorden 'cuisse' (benen) en 'tax' (taxi).
In de preutse jaren van de belle-epoque - toen vakanties aan zee nog iets voor de rijken was - maakten de jonge dochters van de bourgeois families graag een toertje met zo'n typisch kustrijwiel.
En bij het trappen gebeurde het dat de benen van de kokette juffrouwtjes zichtbaar werden.
De onderbenen en dus niet de bovenbenen, waarmee wij West-Vlamingen dus 'billen' bedoelen.
En dat kon niet zijn hé.
Dat deden deftige juffrouwen niet, hun benen te kijk stellen in het openbaar.
Alleen dames van lichte zeden deden dat.

Ach, waarom schrijf ik dat nu eigenlijk?
Gewoon.
Om jullie een beetje te verstrooien.
Omdat ik een kind van de zee ben.
En ik me best in mijn sas voel in de nabijheid van de zee, de dijk, het strand.
Het zilte zeewater.
En ik kan genieten van de rust van een stil strand in de winter of nu in lockdown tijden.
Maar - en dit in tegenstelling tot vele andere kustbewoners - ook van de drukte in de zomer.
De terrasjes. De kinderen die vliegers oplaten, schelpjes rapen en tentoonstellen. De overvolle terrasjes, de garçons die zich in het zweet werken om iedereen snel en vlot te bedienen (en daar veel drinkgeld voor krijgen). De gebakken zeetongetjes, de mosselen met friet, de tomates-crevettes, de dame-blanches (met veel warme chocolade hmmmm), de cocktails, de schuimende gerstenat geserveerd als trappist, trippel of simpel 'werkmenspintje'.

Ik mag er eigenlijk niet aan denken dat dit deze zomer aan onze neus zal voorbijgaan omdat we dat smerige coronavirus niet onder controle krijgen.
Dit zou echt wel een lelijke streep zijn voor de horeca en de seizoensgebonden winkels die vliegers, strandspeelgoed, parasols en zonnecrème aan de man brengen.
Voor de verhuurders van strandcabines en strandstoelen.
Voor de ijsventers, de boule de berlin verkopers.
Kortom voor vele mensen zowel kustbewoners en deze van elders die hier komen om hun brood te verdienen omdat de regio van waar ze afkomstig zijn te maken heeft met economische achterstand. Denk aan de velen uit Noord-Frankrijk of Wallonië die hier komen om een cent te verdienen.
Daarom mensen.
Blijf u aan de maatregelen houden!
Hoe schoon het weer ook is.
Ik begrijp wel.
Ge wilt buiten zijn.
Een goeie portie vitamine D opdoen.
Eens onder de mensen zijn.
Wij mensen zijn sociale dieren.
We hebben contact met anderen nodig om ons goed te voelen.
De een wat meer dan de andere.
Ik ben op dat vlak dat ietsje meer introvert.
Maar wie ben ik om in deze voor mezelf te spreken.
Maar nu moeten we doorzetten.
Om de schade economisch, sociaal of intermenselijk niet nog groter te maken.
Want er zal al veel schade zijn.
Velen zullen hun zaak - hun levenswerk - zien kapot gaan.
Er gaan drama's gebeuren, dat weet ik gewoon.
We mogen dit niet erger maken dan het nu is door nu laks te zijn.
Daarom mensen.
Hou je aan de maatregelen
En als de maatregelen zo vlak voor de zomer versoepeld worden.
Hoop dan samen met mij...
DAT HET GEEN UITGEREGENDE ROTZOMER WORDT!!!!!!


Liefs.
Miguel.

Bloggen in tijden van corona deel 16: Solidariteit.

Dag lieve mensen.
Weer zo'n mokerslag vandaag.
Weer 496 doden geteld.
Met de overledenen van de woonzorgcentra erbij.
496 families in diepe rouw gedompeld.
Wereldwijd al meer dan 100.000 mensen overleden aan corona.
In New-York willen ze de dodelijke slachtoffers van corona die geen familie hebben begraven op Hart Island.
Eén van de meest mistroostige plaatsen om begraven te worden.
Want Hart Island is eigenlijk een armenkerkhof.
Hier worden al meer dan honderd jaar lang mensen begraven die geen familie hebben of die geen geld hebben om een waardige begrafenis te bekostigen.

Ik wil maar zeggen.
De wereld bevindt zich in een zelden geziene toestand.
Een killer-virus slaat wild om zich heen en kent geen genade.
Het maakt geen onderscheid tussen rang, stand, leeftijd, geslacht, ras of religie.
En vijand als deze kan alleen maar met eensgezindheid verslagen worden.
We kunnen dit gevecht alleen maar overwinnen als we schouder aan schouder staan en solidair zijn.
Als we onze eigen nationale wapenspreuk EENDRACHT MAAKT MACHT terug in ere herstellen en in de praktijk omzetten.

Wat we als samenleving nu echt wel kunnen missen zijn egoïsten.
Echt wel
En het stoort me dat mensen nu meer bezig zijn met hun eigen verliezen of die kleine dingen die ze nu  moeten ontzeggen, in plaats van te kijken naar waar de echte ellende zich nu bevndt.
De echte ellende in een tijd als deze, dat zijn niet de solden die verschoven worden, de pretparken die niet open zijn, Rock Werchter dat niet kan doorgaan, etc.
De echte ellende zijn de vele mensenlevens die dit virus eist, elke dag opnieuw.
Dat zijn de vele families die in diepe rouw worden gedompeld.
Dat is niet op een waardige manier kunnen afscheid nemen van je geliefde.
Dat zijn mensen die in alle eenzaamheid lijden en sterven, en de enige mensen die ze nog zien zijn dokters en verpleegsters in anonieme beschermende pakken.
Dat is ellende.
Dat is miserie.
Een Auto in beslag genomen van een idioot die dacht dat de corona maatregelen niet voor hem golden.
Dat is geen miserie.
Dat is gewoon je verdiende loon.
Eigenlijk moet je zo'n mensen gewoon behandelen als wat ze zijn.
ROTVERWENDE EGOÏSTEN!
Ze zouden ze in een bootcamp moeten steken.
De campings en bungalowparken staan nu toch leeg.
Richt de meest bouwvallige ervan in als bootcamp, doe er wat prikkeldraad rond, schakel de wifi en als het even kan ook de elektriciteit uit.
En stop daar alle hufters die denken dat corona een lachertje is achter slot en grendel.
En onderwerp ze aan de strengst mogelijke tucht en discipline die je je maar indenken kan.
Nee echt.
Ik heb het gewoon gehad met egoïsten en je m'en foutisten.
Als ik weet heb van een café of andere horeca etablissement dat ondanks de corona maatregelen nog open was.
Ewel... DAN ZET IK DAAR GEEN POOT MEER BINNEN!!!
Of die uitbater nu een boete kreeg of niet.

Maar goed.
Solidariteit dus.
Dat hebben we nu hard nodig.
En daarom leg ik mezelf op om elke dag, of op z'n minst regelmatig (want ik heb niet alle dagen een blogartikel geschreven) hier iets te schrijven.
Om mijn medemensen een hart onder de riem te steken.
Want nogmaals.
Wat we nu meemaken.
Waar we nu door moeten.
Is ongezien.
En ongewoon.
Ik hoop dat we in ons mensenleven nooit nog zoiets moeten meemaken.
Echt niet.
Want, ook al maak ik op Facebook nu een grappig bedoelde status over Jezus en corona.
Dit is eigenlijk echt wel bittere ernst.
Maar anderzijds is humor net nu zo belangrijk.
Het was met humor en zelfs met spot dat onze (over)grootouders zich erdoor sloegen tijdens de oorlogsjaren die veel harder en veel zwaarder waren dan wat wij nu doormaken.
Hun verzetje waren de bonte avonden en momenten met zang, dans en grappige toneeltjes
Wel.
Vergeef me in deze dit grapje.
Voor het geval dat in deze tijden bij sommigen net iets te gevoelig mocht liggen.

Liefs.
Miguel.

Bloggen in tijden van corona deel 15: Mijmeringen op het balkon

Dag lieve mensen.
Wat was dat een heerlijk dagje zeg.
Echt geen dag om binnen te zitten.
Ook al moeten we 'in ons kot blijven'.
Gelukkig mogen we wel wandelen - mits het respecteren van de nodige afstand van elkander natuurlijk - en dat hebben we dan ook gedaan.
De hondjes en ik.
We liepen langs de Elf-Juliwijk, een typische verkavelingswijk hier in Nieuwpoort, ge weet wel met die huizen gebouwd in de typische fermettestijl.
En met doodlopende straten die dan overgaan in zo'n smal weggetje voor de voetgangers en de fietsers die dan zo een kortere weg kunnen maken.

Weet je?
Ik wandel graag door zo'n wijken.
En nu meer dan ooit.
Iedereen was er in zijn tuintje bezig.
De ene maaide het gras.
Een andere wiedde het onkruid.
Nog een andere herstelde zijn omheining of schilderde zijn ramen.
Kinderen reden met hun fietsjes zigzaggend door de weggetjes en vonden mijn hondjes schattig.
De geur van vers gemaaid gras in mijn neus.
Of van brandend houtskool, want natuurlijk zijn er met dit weer mensen die willen barbecueën.

Het inspireerde mij om zelf ook wat bezig te zijn.
Nee da's niet waar, mijn vriendin heeft me geïnspireerd met de woorden 'zoetje ga je de balustrade van ons balkon eens goed schoon wrijven alstublieft?'
Tuurlijk doe ik dat.
Een fijn muziekje opgezet uit mijn Youtube playlist.
Het zonnetje in mijn gelaat.
En zo ging ik dan aan de slag.
Tussendoor aanschouwde ik het leven rondom mij en dan vooral in de omliggende tuintjes en in het park wat verderop, waar de hondjes toch zo graag spelen en ravotten.
Maar die waren uitgeteld en lagen gezellig op bed - ons terras geeft uit op de slaapkamer en kamer ernaast waar de was hangt te drogen, waar ik mijn bureau heb en waar allerhande materiaal staat - en lagen daar dan te bekomen.
En mijmerde ik leunend op de balustrade over het leven, wat meedeinend met het ritme van de muziek.
De buren onderaan hadden ook muziek op staan dus die zullen waarschijnlijk geen last gehad hebben van de snerende gitaarrifs die vanuit mijn balkon te horen waren.

Ja ik ben een muziekliefhebber.
Ik kan veel genres appreciëren, en pas me gemakkelijk aan.
Maar wat de muziek betreft die ik zelf koop of waar ik zelf naar op zoek ga, daar heb ik wel een belangrijke eis.
Er moet minstens één gitaar in voorkomen!
Ja, ik hou van rockmuziek.

Liefst van het harde en snedige soort.
Eén van mijn eerste verhalen op deze blog ging over een groep vrienden die samen een rockgroepje begonnen.
Dit verhaal heette Toen... Die ene zomer
Wie dit verhaal al gelezen heeft weet dat dit mooie verhaal helaas zeer tragisch afliep voor het jonge hoofdpersonage.
Haar leven eindigde abrupt en totaal onverwacht liet ze haar vrienden achter met veel verdriet en bittere tranen.
Dit verhaal lieve mensen heb ik al gepubliceerd om mijn eerste blog.
En schreef ik in een opwelling terwijl ik ook eens aan het mijmeren was.
Terwijl ik nadacht over het leven en hoe dat leven soms zulke rare wendingen maakt.
Wendingen die alles waar je zo zeker van was ineens overhoop gooien.
Een verhaal dat u beste lezer - maar ook mijzelf wanneer ik het schreef en wanneer ik het nog eens herlees - eraan herinnert dat het lot soms zo ongenadig en vooral ZO WREED KAN ZIJN!!!!

En daarom lieve mensen.
Moeten we er zijn voor elkaar.
Moeten we zorgen voor elkaar.
De mensen om ons heen koesteren, en ik weet het klinkt zo verrekt melig.
Maar zeg eens wat vaker 'IK ZIE JE GRAAG!'
Nee echt.
Zeg dat eens.
Tegen je partner.
Tegen je kinderen.
Tegen je vrienden, buren, collega's.
Bel elkaar eens wat vaker op.
Spreek eens af.
Als het coronagevaar geweken is natuurlijk, dat spreekt;
Leg ruzie's bij, leef niet in onvrede.
Nee dat is niet gemakkelijk.
Ik bel zelf eigenlijk ook te weinig met mijn ouders of mijn zus.
Als ze dit lezen... Sorry hé.
Maar dit is hoe ik mij voel als deze gedachten door mijn hoofd stromen als ik zo'n blogartikel als dit schrijf.
Of toen ik dat verhaal schreef.
En vele andere van mijn verhalen.

En eerlijk waar lieve mensen.
Ik zie jullie graag.
En bedankt om de moeite te doen om deze vaak lange teksten te lezen.

Liefs....
Miguel!

Bloggen in tijden van corona deel 14: Leegte

Dag lieve mensen.
Hoe gaat het ermee?
Valt het nog niet te zwaar?

Ik ga heel eerlijk zijn.
Het begint bij mij toch een beetje te wegen ja.
Ik verlang naar de gezellige drukte in de straten.
Naar de terrasjes vol met gezellige mensen die een glaasje drinken, gezellig onder elkaar kletsen.
Die een pannenkoek of een dame blanche eten, genietend van een stralend zonnetje.
Of lurken aan één van onze goeie Belgische speciaalbiertjes.
Ik blijf het onwezenlijk vinden.
De straten die erbij liggen als is het één grote en uitgerekte autoloze zondag.
De winkels dicht, geen grote events, en al zeker geen nachtleven.
Het valt echt op dat als je om negen uur 's avonds je neus nog buiten steekt.
Hoe stil het is.
Zeker hier in een provincienest als Nieuwpoort.
Maar ik weet zeker dat het in de grote steden nu ook heel stil is.
Nu er geen cinema, geen discotheken, geen café's en ander vertier meer is.
Nu de economie zich helemaal heeft teruggeplooid tot het aller en echt allernoodzakelijkste.
En dit in het land van levensgenieters en bon-vivants.
Waar 'savoir-vive' nooit ver weg is.

Maar nu even niet!
Het is een harde levensles.
Maar die was er al voor velen.
Ja echt.
Voor de chronisch zieken bijvoorbeeld.
Voor deze voor wie elke verplaatsing - hoe kort ook - al een een heuse beproeving was.
Maar ook voor de kansarmen en minderbedeelden onder ons.
Voor deze die het voor een leefloon of minimumloon moeten doen.
Of deze die gebonden zijn aan onregelmatige uren of net iets te flexibele werkschema's.

Ik was zo iemand.
Ik werkte heel lang in de horeca.
Zomerfestivals, languit op het strand liggen, nachtbraken.
Het was voor mij niet weggelegd.
Nu ja, soms wel.
Allez ja, de keren dat ik na de werkuren nog mee met de collega's ging pintelieren, om dan de volgende dag met kleine oogjes en licht bonzend hoofd in de keuken te staan.
Die zijn niet te tellen.
Maar ja.
Een kermis is een geseling waard, zegt een oude volkswijsheid.
Maar je snapt het wel.
Zomerfestivals, of op reis gaan in juli of augustus.
Een concert meepikken, een voetbalwedstrijd bijwonen, of éénder welk event dat in het weekend plaats vondt.
Het was voor mij niet weggelegd.
Maar wil dat zeggen dat ik niet heb genoten van de jonge jaren toen ik nog jong, wild en onbezonnen was?
Nee, tuurlijk niet.
Natuurlijk heb ik ervan genoten.
En er ook nog veel uit geleerd.
Een combinatie van beide dus.

Maar wat heb je dan geleerd? 
Hoor ik mensen zeggen.
Gho ja, veel eigenlijk.
Luisteren nar je chef.
Doen wat er je gevraagd wordt, en liefst ZONDER TEGENSPREKEN als het even kan.
Stressbestendig zijn, en niet te beroerd zijn om hard te werken, hoe moe of katerig je ook bent.
Ze zeggen dat men de legerdienst noot had mogen afschaffen, want daar leerde je volgens sommige oude azijnpissers pas echt wat discipline was.
Maar zoals eerder gezegd.
Ja chef, nee chef. tot uw orders chef.
Dril is het.
Net zoals in het leger.
Maar met dat verschil
Met zware rugzakken tien keer rond het oefenplein te lopen
Daar ga je geen meiden mee versieren.
Maar maak voor je vrouwelijke invité eens een steak bearnaise, maar dan bearnaise die je zelf hebt geklopt.
En sluit dan af met een heerlijke sabayon
Of een lekkere macaron.
Zal ik een geheimpje vertellen aan de vrijgezellen - man of vrouw - onder ons?
Negen kansen op de tien.
Eindigt dat... HEEL PLEZANT!!!

Bloggen in tijden van corona deel 13: Politiestaat.

Dag lieve mensen.
Ben een tijdje stil geweest.
Ik weet het.
Gebrek aan inspiratie.
Even niet weten wat zeggen.
Maar dat wil niet zeggen dat ik niet aan jullie dacht.

De lente komt stilaan op kruissnelheid, mijn sweater met lange mouwen wordt ingeruild voor een polo met korte mouwen.
De zon voelt zalig warm aan en daar genieten niet alleen mijn grote liefde en ikzelf enorm van, maar ook onze twee vrolijke keeshondjes.
Het is natuurlijk erg jammer dat de mensen met dit mooie weer niet naar zee kunnen komen.
Het mag niet.
Of beter gezegd
Het kan niet.
Het kan nu echt niet.
Dat zeg ik niet.
Dat zeggen deskundigen die zich het hoofd breken over hoe we dit kleine stukje venijn genaamd Corona moeten klein krijgen.
Ik...
Ik geef hen daarin gewoon gelijk.
Het kan nu echt niet!
Ik begrijp dat velen nu denken van 'ja maar... '
-Ja maar... We hebben een tweede verblijf. Met een tuin. En die zou dringend onder handen moeten worden genomen.
-Ja maar... We wonen in een klein appartementje in de stad. En de kinderen hebben het druk.
-Ja maar... We hebben geboekt voor de paasvakantie, en hier zo hard naar uitgekeken om er eens tussenuit te zijn.
-Ja maar....
Alle begrip hiervoor.
Maar HET KAN NIET!
Nu moeten we doorzetten lieve mensen.
Nu moet het ALGEMEEN BELANG voor het eigen belang gaan.
Echt wel.

Ik lees op commentaarsecties van kranten of gewoon op reacties op Facebook en andere sociale media commentaren in de trant van 'ze zijn de politiestaat aan het installeren, ze willen ons onder de duim houden.
Ze zijn de complete tirannie aan het voorbereiden.'
Ach die eeuwige commentaargevers op sociale media, je zou ze vijf frank geven.
Of een pay&go kaart.
Om eens te bellen als ze eindelijk volwassen zijn geworden.
'We leven in een politiestaat'.
Oh ja?
Is dat zo?
Wel ja.
Je hebt gelijk.
De overheid dwingt de opgelegde maatregelen met harde hand op.
Met controles en draconische boetes.
En een politieapparaat dat met veel machtsvertoon wordt uitgerold.
Maar spijtig genoeg is dat de enige manier om de discipline die van ons wordt verwacht en die nu meer dan ooit tevoren hard nodig is af te dwingen.
Laat ons een kat een kat noemen.
Wij westerlingen hebben bitter weinig discipline.
Sommigen gaan nu zeggen: 'Oh ja, is dat zo? Ga eens kijken in Molenbeek of Borgerhout, en zie daar eens wie er geen discipline heeft'.
Ach ja.
Ook daar zit inderdaad heel veel volk dat weinig respect heeft voor onze waarden en normen.
En trekken ze zich het liefst terug in hun eigen gemeenschap, en verkiezen ze hun godsdienstige wetten en tradities boven de wetten van het land dat hen een nieuwe kans heeft geboden en hen zelfs in hun levensonderhoud voorziet. 
Begrijp me niet verkeerd, ook ik ben het oogjes dichtknijpen in deze ook kotsbeu.
Maar deze zaken veranderen weinig of niets aan mijn stelling.
En ik ga hem nogmaals herhalen.
Wij westerlingen hebben bitter weinig discipline!!!

Bewijs hiervoor is onder andere het vele afval en zwerfvuil dat overal rondslingert.
Blikjes in de bermen, sigarettenpeuken in bus of tramhaltes, hopen rommel op festivalweides, aan de kant van de weg bij wielerwedstrijden of op eender welk groot evenement.
Stranden die er na een zomerse dag als vuilnisbelten bijliggen.
We kunnen in deze echt wel een voorbeeld nemen aan onze vrienden uit het verre oosten, waar de straten er kraaknet bij liggen en waar discipline, orde en netheid met er met de paplepel wordt ingegoten.
Herinner je je nog die beelden van Japanse voetbalsupporters die na afloop van de matchen (onder andere tegen onze Rode Duivels) netjes de tribune opruimden?
Mooi voorbeeld.... Toch?

Wat hebben zij dan wat wij niet hebben?
Wel, heel simpel.
Collectief bewustzijn.
Wij westerlingen, wij zijn individualisten.
Alles draait hier om ons eigen ik.
Ons leven is van 'ons'.
En we vinden dat wij het recht hebben om dat leven te leiden zoals wij dat verkiezen.
En daar moeten anderen zich niet mee moeien.
En al zeker niet de overheid.
Wetten en regels zijn er in de eerste plaats om te omzeilen.
We lopen er toch zo graag de kantjes van af meneer.
En als het even kan gaan we naarstig op zoek naar achterpoortjes.
Want al die snelheidscontroles zijn er toch alleen maar om de staatskas te spekken.
Alcoholcontroles zijn er om ons te pesten, want een avondje uit is alleen maar geslaagd als de alcohol rijkelijk vloeit.
En waar haalt de overheid het recht vandaan om te bepalen dat ge geen sigaretje meer moogt opsteken aan de toog van uw stamcafé!
Zijn wij even blij dat de cafébaas dat oogluikend toestaat, ondanks het feit dat hij daarmee een zeer zware boete riskeert.

Dit soort mentaliteit zit diep ingebakken in onze manier van leven.
En ik durf zelfs toegeven dat ik mij er ook schuldig aan maak.
Ik laat mijn hondjes af en toe eens zonder leiband op het strand of in het park, hoewel dat eigenlijk niet mag.
Soms rij ik ook al eens harder dan toegelaten.
En heel in het begin dat ik op Facebook actief was heb ik zelfs nog een groep aangemaakt tegen het rookverbod op café.
Ewel.
Dat laatste ga ik nu niet meer doen.
En eigenlijk zou ik mij daarvoor zeer diep moeten schamen.
Dat ik - een niet roker nota bene - het egoïstische gedrag van de roker die het niet uit zichzelf kan laten om zijn vieze rook in een afgesloten ruimte uit te blazen ging verdedigen.
Ach, aan de andere kant.
Schaamte is niet nodig.
Misschien eerder tevreden zijn met het feit dat je leert in het leven.
Dat je inzicht verwerft.

Het is te gemakkelijk om te stellen dat wetten gemaakt zijn om ons te pesten.
Of om de overheid als een eeuwige moeial te zien die ons vooral het leven zuur maakt.
We leven in de illusie dat ons leven pas compleet is als we 'vrij' zijn.
Als we kunnen doen en laten wat we willen, liefst zo weinig mogelijk gehinderd door de wensen en verlangens van anderen.
De buur die klaagt over lawaaioverlast noemen we 'verzuurd'.
Zelfs in een tijd waarin ouderen en chronisch zieken letterlijk vrezen voor hun leven.
Zit men te kankeren over veel te strenge maatregelen.
Maar nogmaals.
Waarom is men zo streng?
Waarom treedt men zo draconisch op?
Heel eenvoudig.f
Omdat mensen laks en egoïstisch zijn.
Omdat mensen - zelfs nu - blijven denken dat de wetten niet voor hen tellen, en ze blijven zoeken naar achterpoortjes of uitzonderingen.
En dit terwijl we ons in deze tijden waarin het leven van zovelen wordt bedreigd door een besmettelijk en zelfs dodelijk virus geen laksheid of nonchalance kunnen noch mogen veroorloven.

Mensen, laat mij u dit zeggen.
Het is nu niet het moment om het verwend kind uit te hangen.
Het is nu niet het moment om de eeuwig verongelijkte cry baby uit te hangen.
Het is integendeel het moment om volwassen te worden en om wat DISCIPLINE toe te staan in je leven.
Het is het moment om ons eindelijk eens een volwassen en mature mentaliteit aan te nemen.
En te beseffen dat onze vrijheid ophoudt waar die van anderen begint.
Volwassen zijn, dat betekent dat je begrijpt dat het leven niet alleen draait om je eigen ego en je eigen pleziertjes.
Dat je je er ten volle van bewust bent dat rekening houden met anderen een nobel streven en een hoog goed is.
Deze draconische maatregelen zouden niet nodig zijn moesten mensen zich volwassen gedragen.
Volwassen in de betekenis die ik hierboven heb beschreven.
Maar helaas.
Zo volwassen zijn de meeste mensen niet.
Mensen laten zich nog veel te veel leiden door kuddedierengedrag, groepsdruk en primitieve driften.
Veel mensen zijn veel te veel consument en veel te weinig burger.
En daarom is er ook zo weinig BURGERZIN!

Maar goed.
Hier ga ik het bij laten.
Zorg voor jezelf en voor elkaar
En besef dat het niet alleen belangrijk is om de richtlijnen na te leven.
Maar ook waarom we dat moeten doen!
-Voor onze medemensen.
-Voor de zwakkeren in onze samenleving.
Maar ook...
-Hoe meer discipline we nu aan de dag leggen, hoe sneller we dat virus klein krijgen.
En als dat gebeurt lieve mensen.
Ga ik mij op een terrasje nestelen.
Met een gigantisch lekker BELGISCH SPECIAALBIERTJE!!!!

Schol!

Bloggen in tijden van corona deel 12: Lentekriebels en buitenlucht.

Dag lieve mensen.
Ja ik weet het.
We moeten in ons kot blijven.
Nu ja, we mogen af en toe eens buiten voor een wandeling in de gezonde buitenlucht.
Dat dan weer wel.
Gelukkig maar.
Ik zou niet weten hoe ik die twee keeshondjes van mij rustig zou moeten houden.
Jamoja, dat zijn 'diva's' hoor.
Zo noem ik ze graag al grappend.
Mijn kleine diva's.
Met de nodige divastreken erbij.
Maar ach.
Het zijn zulke schatjes.
Mijn lieve keesjes.

Maar goed.
Gisteren nog dacht ik bij mezelf, "weet je wat?
Neem eens je fototoestel mee en zet de route van je dagelijkse wandeling eens op de gevoelige plaat.
En laat je bloglezers meelopen met een virtuele wandeling door de plekjes van Nieuwpoort waar je dagelijks voorbijkomt.
En dat deed ik dus.

De wandeling begint.
Met een heerlijk zonnetje erbij.

Joepie spelen in het park!!!

Zicht op de kerktoren van Nieuwpoort.

Prille lente in het park.

De straten zijn rustiger dan anders.

De Oude Veurnevaart.

Lente!

Het prille groen.

Het weggetje naar de kinderboerderij. Shortcut voor wandelaars en fietsers.

Een dagelijkse 'must do'. Dag zeggen aan de ezeltjes.

Naar Nieuwpoort Stad langs de Kaai.

Het monument van Koning Albert De Eerste omzoomd met elektrische windmolens.

En wie ligt er hier weer te rollebollen?
Ons Cecieleke.

De tramhalte, normaal staan hier veel mensen.
Nu is er geen mens te zien.

De anders zo drukbezochte viswinkels zijn dicht.

Ook in de winkelstraten is er van gezellige drukte weinig sprake.

Lege terrasjes, en dit op een mooie lentedag.

Het Marktplein badend in een lentezonnetje.

Onze diva's flaneren op het Marktplein met hun mooie jasjes aan.

Café Sportwereld: Gezellige kroeg met leuk terras.
Helaas... Nu even niet!

Ik had veel meer foto's willen posten, en eigenlijk had ik dat gisteren al moeten publiceren.
Maar door enige veranderingen op dit blogplatform waar ik nog niet mee vertrouwd ben heeft de boel hier heel wat vertraging opgelopen.
Maar ach.
Da's een goed excuus om op een later tijdstip nog wat meer foto's te posten.

Liefs.
Miguel.