Over loverboys en viespeuken 3

Enkele dagen later.
Sheila reed met haar fiets door de straten.
Het was een mooie zomerdag.
Ze genoot van de wind die door haar haren waaide.
De zon op haar gelaat.
Plannen in haar hoofd.
De drukte in de straten.
De overvolle terrasjes op het stationsplein.
"Straks e pintje in de Dinky Toys," dacht zij bij zichzelf.
"Mor eerst commisjes doen!"
Die plannen in haar hoofd, weet je wel?
Ze wilde het feit dat ze eindelijk geïnstalleerd was in haar nieuwe woning bezegelen met een feest.
Een housewarming party.
En daarvoor moesten natuurlijk de nodige voorbereidingen getroffen worden.
Boodschappen en zo..
Ach ja.
Sheila was bij dat ze na een hele dag achter haar bureau zich bezig te houden met boekhouding, administratie en facturatie eens haar neus buiten kon steken.
Met opzet maakte ze een ommetje langs de stationsbuurt al fietsend naar de supermarkt.
Daar aangekomen sloot ze haar fiets af, nam een winkelwagentje en liep naar binnen.
Ze proefde een glaasje wijn dat haar als proevertje werd aangeboden en legde terstond een paar flessen in haar wagentje.
"E lekker wientje dat ghoat er olsang in," dacht ze bij zichzelf terwijl ze naar de vleesafdeling liep waar ze het vlees bekeek.
Entrecotes, brochettes, lamsboutjes.
"Niet slecht, mor 'k ghoan toch me vlees ghoan halen bie nen echten beenhouwer.
OK, 't kost wa meer, mor e verhuus vier je ook niet olle dagen hé zeg!"
Dan werd haar aandacht getrokken door een vijftal jongelui.
Luidruchtig liepen ze door de gangen, hun gedrag was echt storend.
Zeg maar gerust asociaal.
Ze liepen als wilden door het gangpad, aan het andere eind ervan liep een oude man.
Met onzekere stap.
Traag duwde hij zijn wagentje vooruit, één van de jongens duwde ertegen.
"Verdomme zie toch wat ge doet snotjong!" riep hij.
De jongen gaf een schop tegen het wagentje.
"Wat is 't ouwe," Snauwde hij. "Ge gaat toch niet lastig doen zeker?"
Hij schopte er nogmaals tegen en keek de oude man intimiderend aan.
"Waarom kruipte gij niet in uw graf pépé?" riep de andere.
De oude man voelde zich geïntimideerd en keek schichtig om zich heen. De jongelui omsingelden hem.
"Nu hebt ge zoveel praat niet meer hé opa." grinnikte de langste van het stel.
Ze genoten er zichtbaar van om de oude man te intimideren en te treiteren.
"Moet ge uw roste centjes niet tellen ouwe? Of ga je dat doen aan de kassa?
Want meneer heeft alle tijd een ander moet ook alle tijd hebben.
Is toch just hé?... Opa!"
"Laat me met rust... " stamelde de ouderling terwijl hij achteruit deinsde.
"Zeik niet in uw broek hé pépé!" lachten de jongens.
Dan werd het Sheila te veel.
Ze liet haar kar staan en trok twee jongens bij de haren en duwde ze van zich af.
Dan nam ze de langste die zich dominant over de oude man boog vast en draaide zijn arm over. Hij schreeuwde het uit van de pijn.
"Wat scheelt er prulleventje?" sneerde Sheila.
"Doe joen armtje zeer?
Ochere toch!"
Ze gaf er nog een hardere draai aan.
"'k Kun'n hem breken ook wi, wetjedadde?"
De andere jongens stonden perplex en wisten zich geen houding te geven.
"Ewel, wat scheilt er bende MIETJES!
Moeje ghiender julder maatje nie helpen? 
Of weglopen?
Lik dat olle lafoards doen aze geconfronteerd worden met één die sterker es of ghiender!
Hé!!!!"
Ze duwde de jongen wiens arm ze over draaide van zich af, hij kwam tegen het rekken terecht en een bokaal met witte bonen viel op zijn hoofd. De andere jongens deinsden achteruit.
"Nu ghoa julder ekeje ghoed na mien luustern.
Je gho julder nu olle vuuve julder chips en cola ghoan betalen aan de kassa.
En maken dat julder weg ziet.
En soertoe...
Je ghoa julder dat doen IN VOLSTREKTE STILTE!!!
Zodonig dat de volwassen meinschen rustig ulder boodschappen kunnen doen lik dat ze dat 't liefste doen.
Namelijk nie gestoord deure e bende ONVOLWASSEN SUKKELOARS!!!
Eje ghiender dat begrepen??"

De jongens dropen af.
Schichtig achterom kijkend.
Met de staart tussen hun benen.
Dan wendde Sheila zich tot de geïntimideerde ouderling.
"Gaat het meneer," vroeg ze ditmaal in het AN.
"Bedankt mevrouw," zei de man terwijl hij haar met een dankbare blik aankeek.
Zijn handen trilden.
"Zet u even," zei ze.
"Ik ga aan iemand van het personeel een glas water vragen."
Sheila hielp hem om neer te zitten op een klein trapladdertje.
Even later kwam ze terug met een kop dampende warme koffie die ze van de filiaalhouder kreeg.
"U bent veel te goed mevrouw," zei de man terwijl hij met trillende handen zijn kop koffie leegdronk.
"Zeg maar gerust Sheila, hoor.
U beeft als een rietje.
Je hebt vast een stevige schrik gepakt
Ik laat u zo niet naar huis gaan meneer," zei Sheila. "Woont u ver?"
"Nee," zei de oude man.
"In 't appartementsgebouw aan de overkant van de straat.
Maar ik red me wel hoor, echt wel.
"Meneer," zei Sheila. "Ik sta erop.
Laat me op zijn minst u begeleiden tot aan uw voordeur.
Ik kan een geschrokken oude man als u niet laten sukkelen.
Zo ben ik niet 'opgebracht', snap je?"
De man keek Sheila aan.
"Lang geleden dat ik uw prachtige dialect nog hoorde," zei hij.
"Nee echt.
Mensen kijken erop neer.
Maar West-Vlaams is een prachtig dialect.
Vooral dan het dialect van de kust, waar ik tot een jaar of tien geleden een eigen villa had.
Die ik heb moeten verkopen omdat het onderhoud ervan te zwaar werd voor een oude man als ik.
Daarom ben ik teruggekeerd naar mijn geboortestad, ziet u.
Maar nogmaals.
U bent een goed mens mevrouw.
Sta me toe dat ik mijzelf voorstel.
Mijn naam is Fonck.
Edilbert Fonck!"
"Nee!" riep Sheila uit.
"Professor Edilbert Fonck?"
"Professor Emeritus," verbeterde hij.
"Het is een geweldige eer om u te ontmoeten Professor Fonck," zei Sheila met eerbied.
"Het is misschien toeval, maar ik was enkele dagen geleden aan het uitpakken. Ik ben pas verhuisd en er waren nog enkele dozen niet uitgepakt.
Dozen met boeken.
Boeken uit mijn jeugd die ik ooit verslond.
Die ik las en herlas.
Tot ze roemloos in een doos verdwenen na de vele verhuizen.
En één van die boeken was 'Raadsels Der Ouderen'.
Ooit op de kop getikt op een rommelmarkt.
En eerlijk Professor.
Het is en blijft een zeer intrigerend boek."
Edilbert glimlachte.
"Dank je mevrouw.
Ik ben blij dat mijn werk.
Mijn levenswerk.
Nog mensen aanspreekt.
Echt waar."
"Het spreekt mij zeker aan.
Ik las over de controverse.
Ik las de meningen van lui die u verketterden als zijnde een oplichter en een 'charlatan'.
En kon dat echt niet rijmen met wat dit boek voor mij en mijn wereldbeeld betekende."
"De mensen zijn nog niet klaar voor deze kennis," zei de oude man terwijl hij recht kwam.
Maar dat komt nog.
Nu al is de belangstelling voor de vergeten kennis der ouderen heel groot.
Er wordt heel wat informatie over gedeeld op het internet.
Helaas ook veel foute informatie.
Veronderstellingen.
En ook... complottheorieën.
Die echt wel nergens op slaan.
En de mensen op het verkeerde been brengen.
De enige reden waarom men ze blijft verspreiden."
Sheila begeleidde Edilbert tot bij de hoofdingang van het statige appartementsgebouw waar hij woonde.
Ondertussen praatte hij verder over zijn werk, met de gepaste trots en blijdschap omdat iemand nog belangstelling had ervoor.
"Zin in een kopje koffie mevrouw... "
"Zin heb ik wel," zei Sheila
"Maar helaas heb ik nog het één en ander te doen professor, en ik heb diepvrieswaren in mijn winkelwagentje liggen.
"Dat begrijp ik volkomen," zei Edilbert.
"Als u zin hebt om op visite te komen, laat iets weten," zei Edilbert. "Hier is mijn kaartje."
Sheila stak het in haar handtas en nam uitgebreid afscheid. Daarna liep ze terug naar de supermarkt waar haar fiets en haar boodschappen nog stonden.
Toen ze binnenkwam werd ze aangeklampt door de filiaalhouder.
"Kan ik u even spreken mevrouw?" vroeg hij.
Onder vier ogen op mijn kantoor?"
"Dat kan," zei Sheila.
"U bent Sheila Verdoolaeghe neem ik aan?" zei hij terwijl hij de deur van zijn kantoor achter zich sloot. "En u bent privédetective."
"Ja dat ben ik, kan ik iets voor u doen?"
"Luister mevrouw Verdoolaeghe.
Ik heb al  veel over u horen praten, met veel lof zelfs.
Dat maakt ik er al over heb nagedacht om u te contacteren.
Maar zag ik hoe u dat stel tot de orde riep met een kordaatheid waarvan ik echt wel onder de indruk was.
En nu twijfel ik niet meer."
De man keek Sheila aan.
"U moet me helpen mevrouw," zei hij.
"Ik ben ten einde raad.
Ten einde raad mevrouw!!!"

Over loverboys en viespeuken 2

Sheila en Morgane bleven lekker lang hangen op het terras van de Dinky Toys.
Haalden herinneringen op aan de tijd dat ze een kamer deelden in Oostende waar ze in een druk bezochte danscafé werkten als jolige en bij tijden grofgebekte barmeiden.
Die er van hielden om de mannen rond hun vingers te winden.
En er ook niet vies van waren om met sommige van die mannen wilde nachten te beleven.
Morgane was niets voor niets verbaasd toen ze hoorde dat Sheila single is.
"Ik kan niet geloven dat er helemaal niemand in je leven is," zei Morgane.
"Een vrouw als jij, met zoveel lust naar mannen.
Naar seks."
"Er is iemand," zei Sheila.
"Maar het is allemaal nog pril weet je?
De klik is er wel.
En we hebben veel gemeen.
Maar we hebben allebei onze eigen plannen, en hij is net zo erg gesteld op zijn onafhankelijkheid als ikzelf.
Misschien is dat net de reden waarom het zo hard klikt.
Maar het maakt het er wel niet makkelijker op natuurlijk.
Maar so what.
Ek wiln ghin badsluffer die de heeln tied a me gat plakt.
Ek wiln nen echte vent!
En Lou... DAT ES NEN ECHTE VENT!"
"Daar twijfel ik geen moment aan," zei Morgane.
"Je viel altijd al voor het ruige type.
En liefst iets ouder als het even kon."
Sheila schudde haar hoofd.
"D'er bestoan ghin 'ruige types' voe mien." zei Sheila terwijl ze haar glas whisky leegdronk.
J'et ofwel VENTEN!
Ofwel badsluffers.
Nen echte vent es minstens e kop grodder of ek, eit borsthoar en spieren en e ferme karakterkop.
En soertoe... je denkt en handelt lik nen echte vent.
En nie gelik e kerstekind dat ze stutjes nog deure ze mama lot smeiren.
Ghodverdomme 'k heint echt wel ghet met ol die 'snowflakes' van tegenwoordig!"
Morgane moest erom lachen.
"Jij bent echt nog geen haar veranderd hé," zei ze.
"Mor hoe zit het me joen?" vroeg Sheila.
"Ook niet echt de liefde van je leven gevonden hé,
'Gescheiden' stond er in je CV.
"Tot twee maal toe," zei Morgane.
"Ik heb mijn portie mannen echt wel gehad Sheila.
Nee echt.
De eerste was een Nederlander, Huub Kosters.
Op het eerste zicht een zeer charmante man.
Welbespraakt, intelligent, ambitieus, sportief, gecultiveerd.
Kortom: alles wat ik zocht in een man.
Ik leerde hem kennen op mijn eerste job bij een groot havenbedrijf in Rotterdam.
Het was liefde op het eerste gezicht ja.
Huub en ik, we waren stapel op elkaar.
Hij wilde een eigen bedrijf oprichten, ik hielp hem daarbij.
Mijn juridische kennis kwam hierbij goed van pas.
Tussendoor huwden we.
Eens het bedrijf begon te draaien begon ik zijn andere kant te zien."
Morgane slikte even.
"Huub, was een echte tiran.
Had niet het minste respect voor zijn personeel.
Al snel begon hij te werken met obscure onderaannemers die werkten met werkvolk uit Oost-Europa.
Die jongens werkten aan minder dan het minimumloon, in zeer onveilige en zware omstandigheden.
Ik ging daar tegen in. Want echt hé! Ik kon daar niet mee om, met de manier waarop Huub met mensen omging.
Hij had niet de minste scrupules.
Schrok er ook niet voor terug om eventuele zakenpartners een loer te draaien.
Geld, dat was het enige wat voor hem telde.
Geld en het leiden van een ongebreideld luxeleven.
Hij behandelde mij als een prinses.
Dure kledij, luxe snoepreisjes, shopping trips naar Milaan.
Een penthouse in Dubai.
Maar het feit dat hij mensen letterlijk uitbuitte om die dingen te kunnen betalen.
Dat wrong bij mij.
Hij noemde mij ondankbaar.
Hij vond dat 'het werkvolk' zijn plaats moest kennen.
Hij noemde de Nederlandse arbeiders 'verwend'.
Hoe meer woorden we hierover kregen hoe agressiever hij werd.
Hoe gemener zijn taal jegens mij.
Hij noemde mij een wereldvreemde middenklasse trut.
Toen hij uithaalde naar mij en mij een klap in het gezicht gaf heb ik mijn boeltje gepakt.
Haalde geld af, belde een taxi en nam vanuit Dubai het eerste het beste vliegtuig naar Europa, een vlucht naar Brussel.
En nee, ik was niet van plan om terug te keren!
Hij begon nog van 'ik bedoelde het zo niet moppie, dit zal nooit meer gebeuren'.
Maar ik weet wel beter.
Heb genoeg gezien van mijn vader.
En wist heel goed... MIJ ZAL DIT NIET OVERKOMEN!"

Morgane dronk haar glas witte wijn leeg, Sheila wenkte naar Willem en bestelde nog een witte wijn en een whisky.
"Dan was er de tweede.
Mark Ketelslaegers.
Hij was hoofd van de personeelsdienst bij een groot bedrijf met meerdere vestigingen over heel het land waarin gewerkt wordt met heel duur en vooral hoogtechnologisch materiaal.
En dus qua veiligheid niets aan het toeval kon overlaten.
Elk personeelslid, alsook wie er over de vloer kwam moest zorgvuldig gescreend worden.
Ik was zijn assistent, en we brachten vele lange uren door op het bureau.
Zo groeiden we dichter naar elkaar toe.
We kregen een relatie, trouwden en er kwam een dochter.
Yanaïka.
Twaalf jaar is ze nu.
Mijn kleine meid.
Maar dan stond ik voor een dilemma.
Mark liet zich omkopen door concurrerende bedrijven die ondanks onze scherpe screening alsnog hun mannetjes in ons bedrijf wilden binnenkrijgen om er bedrijfsspionage te plegen.
Mark liet zich omkopen.
Ik vond dat dit echt niet kon.
Ja kijk, integriteit is voor mij geen ijdel woord.
En zo kwam ik er achter dat hij nog meer achterhield zowel voor mij als voor zijn werkgever.
Dat hij banden had met extreem rechtse organisaties.
Wat je toch echt niet maken kan als je werkt voor een internationaal bedrijf gespecialiseerd in militaire spitstechnologie.
Hij speelde allerlei gegevens door aan zijn extreem rechtse vriendjes.
Om een lang verhaal kort te maken, ik leefde en werkte al die tijd samen met een rechtse extremist die gelooft in het superieure blanke ras en die meewerkte aan de voorbereiding voor een extreem rechtse machtsovername.
Hier wilde ik echt niets mee te maken hebben.
Ik gaf hem aan bij de politie, Mark werd gearresteerd.
Terwijl hij in de gevangenis zat vroeg ik de echtscheiding aan.
Maar weet je wat de echte grap is.
Hij werd vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs!
Hij werd natuurlijk wel op staande voet ontslagen.
Je zou denken, zo iemand raakt nergens nog aan de bak.
Maar nu blijkt hij gewoon te werken voor Marcel Leliaert!"

"Da verwoenderd me nie," zei Sheila.
"Dien stekt ze sympathie vor olles wa rechts en autoritair es nie oender stoeln of banken.
En ik weten uut goeie bron dat ie zelve tot in ze nekke verwikkeld zit in allerlei obscure netwerken."
"Ach ja," zuchtte Morgane.
"Ik kan niet met zo iemand leven.
Wat is het toch dat mensen doet denken dat ze meer zijn dan een ander.
Dat ze denken dat ze om de één of andere reden 'superieur' zouden zijn.
En zich denken te kunnen permitteren om anderen uit te buiten, te vernederen, naar beneden te halen.
Ik ben al blij dat ik - hoe hard het ook was - erin geslaagd ben om het volledige hoederecht over Yanaïka te krijgen.
Ik mag er niet aan denken dat die klootviool haar zou gaan indoctrineren met zijn smerige ideologie."
Morgane dronk nog een slok wijn en zuchtte diep.
"Yanaïka is zo'n prachtmeid," zei ze.
"Met een pure ziel en mooie diepe gedachten.
Ze doet haar best op school, heeft veel vriendjes en vriendinnen, ze leest graag.
Wat zeg ik?
Ze verslind het ene boek na het andere.
En nog het liefst van al boeken die ver boven het niveau van haar leeftijdscategorie gaan."
"Ewel chapeau.
Dat geeft mien couroage," zei Sheila.
"'t Es thopen dat ze zo bluuvt hé, want ekeje daze in de puberteit komn, en die hormonen begun ulder te manifesteren.
Es 't ommenekeje gedoan met die goeie voornemens."
"Ach ja," zei  Morgane.
"God weet dat ik daar wel wat schrik voor heb.
Maar dan nog, ik heb me voorgenomen om haar niet in een rol te dwingen en haar zoveel mogelijk haar eigen keuze te laten maken."
Zo was het tenslotte lang na middernacht.
Sheila en Morgane bleven gezellig napraten op het terras op een zwoele zomeravond.
De band tussen hen werd weer net zo hecht als toen.
En dat gaf Sheila een warm en prettig gevoel.

"Hoe denk je thuis te geraken?" vroeg Sheila aan Morgane die zoals Sheila uit haar CV leerde in Gent woonde.
"Misschien taxi bellen zeker?" zei Morgane. "Want heb wel heel veel wijntjes binnen nu."
"Niks taxi," zei Sheila.
"Ghie slapt bie mien vannacht."
Ze keek Morgane met een veelzeggende blik aan terwijl ze haar hand vasthield.
"Ik loaten joen nie alleinde op dat eure van de nacht," zei ze beslist.
Sheila slaagde er met veel moeite in om de sleutel in het slot van de voordeur te steken.
Ze was al behoorlijk tipsy.
Ook Morgane was al aardig in de wind.
Wanneer ze binnen waren en Sheila de deur achter zich sloot sloot ze Morgan in de armen.
"Snelle mokke," kirde ze zachtjes.
Ze keek Morgane recht in de ogen.
Wreef zacht over haar rug.
"Tu est pas encore changer hein," zei Morgane in het Frans, ze is Franstalig opgevoed.
"E betje volwassener geworden, klein klein betje mor.
Verantwoordelijker, voorzichtiger.
Mor 't kriebelt nog olsang wi.
Vor ekeje.... Wetjewel?"
"Comme dans les bons temps," zei Morgane. "Die goeie oude tijd."
"Die wilden tied," zei Sheila.
"Da we mullledroenke in bedde lagen, lekker van mekoars te genieten wegens gebrek an venten die de moeite weird woaren."
Morgane duwde Sheila's lange blonde haren wat meer naar achter  en drukte dan haar lippen tegen die van Sheila die Morgane's lichaam meteen tegen het hare drukte.
"Tu faites moi chaude," kreunde Morgane zachtjes. "Je maakt me botergeil Sheila.
Nog altijd."
"Est woar schietje?" kirde Sheila.
"En wat als 'k joen nu vertelde... DAT DADDE DE BEDOELINGE WAS.... "
Dan tilde ze Morgane op en droeg ze naar boven, duwde de deur van de slaapkamer met haar voet helemaal open.
In de slaapkamer gooide ze Morgane op bed, waarna ze haar eigen t-shirt uittrok en haar jeansbroek openritste.
Morgane lag op bed, trok haar blouse wat omhoog. Haar buik was slank en plat, je kon amper zien dat ze al een kind op de wereld had gezet. Met enkel nog haar slip aan kroop Sheila het bed op en legde haar handen rond Morgane's middel.
Ze rukte Morgane haar rok en slip in één ruk naar beneden en spreidde haar benen.
Het was volle maan.
Het was een rustige zwoele nacht.
Buiten zongen de krekels.
Vanuit het open raam hoorde je speelse kirretjes en kreuntjes.
Die overgingen in stevig gekreun.
Uren later lagen Sheila en Morgane uitgeteld heerlijk na te genieten.
Het venster stond open met het vliegenraam in, en een zacht briesje waaide de kamer in.
Het prille ochtendlicht verdreef langzaam de duisternis.
"Zalig," zei Sheila.
"Ghie ziet ezo e zalige mokke."
"Maar gij ook hoor," reageerde Morgane.
"Weet ge, ik val op venten, echte venten.
Maar een echt knappe vrouw, die kan mij ook krijgen hoor," zei Sheila.
"En ghie ziet e knappe vrouwe.
Een vrouwelijke vrouwe.
En doar kom ik nat van.
Sourtoe an 'k gezopen hein.
 An 'k gezopen hein stoan 'k olsang kweenie hoe heet.
En toen ken 'k ghin grenzen.
Ghin remming'n."
Sheila keek Morgane aan.

"Weet je?

'k Hein zovele plannen.
Ik wiln niet alleine iets maken van mien detectivebureau.
Mor ook.
Ik wiln de banden aanhalen met de meinschen die vele voe mien betekend hein.
Lik ghie.
Ksie zo blieje daje were in mien leven ziet Morgane, echt woar."
"Dat is wederzijds Sheila. Vooral omdat het wennen aan een nieuwe werkomgeving mij een beetje onzeker en bang maakte. Maar nu jij mijn nieuwe bazin wordt zie ik het helemaal zitten."
"Boazinne?
Niet dervan!!
Wat peins je ervan om samen met mij een vennootschap aan te gaan?
Wij twee aan het hoofd van dit bureau.
Ik weet zeker dat jij daar de capaciteiten voor hebt.
Je moet er nog niet te rap over nadenken wi.
Mor dat idee, allez ja."
"Daar hoef ik niet over na te denken Sheila," zei Morgane.
"Ik vind het een schitterend idee.
Ik zie dat helemaal zitten."
"Es 't woar?" vroeg Sheila terwijl ze zich over Morgane boog.
"Laat ons uzze samenwerking bezegelen... Met e lekkere beze."

De dagen gingen voorbij.
Ondanks dat de opstart van het detectivebureau ervoor zorgde dat Sheila en Morgane veel werk hadden, waren gezelligheid en sfeer in het prachtige en liefdevol gerestaureerde herenhuis waar Sheila woonde nooit ver weg.
Zeker nu Morgane samen met haar dochtertje Yanaïka bij haar was ingetrokken.
Toen Morgane vertelde over de problemen met haar huisbaas.
Die het huurcontract niet wilde verlengen, en ze dringend een andere woning moest zoeken stelde Sheila voor om bij haar in te trekken.
"En 'k wiln ghin 'neen' of 'moar' horen hé!
Komt er geweune gezellig bie.
Met Yanaïka.
Hoe meer zielen hoe meer vreugde."
Morgane  en Yanaïka trokken bij Sheila in.
Het klikte meteen tussen Sheila en de twaalfjarige Yanaïka.
Een zeer intelligent meisje.
Zeg maar gerust hoogbegaafd.
Met een grote interesse voor boeken en voor poëzie.
Sheila had lange en diepe gesprekken met haar.
Was verbluft door de enorme algemene kennis van Yanaïka.
Verbluft van de vele dingen waarvan het jonge meisje op de hoogte was.
's Avonds zat ze samen met Yanaika in de tuin. languit elk in één van de ligzetels.
Sheila met een glas whisky, Yanaïka met een glaasje fruitsap of frisdrank.
Babbelden ze gezellig over de sterren en de sterrenbeelden die Yanaïka feilloos wist te herkennen en aan te duiden.
"Zo'n intelligent joengsje," dacht Sheila dan bij zichzelf.
Ze prees Morgane en vertelde haar net niet tot vervelens toe hoe blij ze mocht zijn met zo'n intelligente en vooral leergierige dochter.
"Je moet dat in ere hoeden mokke," zei ze.
"Doe ik," zei Morgane.
"Maar eenvoudig is het niet.
En ja, ik ben bang voor de dag dat ze gaat puberen en ineens andere interesses krijgt."
"Morgane...
'k Ghoan eerlijk zien," zei Sheila.
"Welke interesses Yanaïka ook krijgt.
Ze zal altijd op zoek gaan naar intellectuele uitdagingen.
Je moet er alleen voor zorgen dat haar nieuwsgierigheid geprikkeld blijft.
Ik ghoan eerlijk zien.
't Kan heel goed zien dat ze vroeg gaat experimenteren met seks.
Leer haar vooral dat ze haar voorzorgen moet nemen en vooral...
Dat ze haar zelfrespect moet bewaren.
Soertoe dat laatste is belangrijk.
Leer haar dat ze zich niet moet inlaten met dingen waar ze niet klaar voor is, of waar ze zich niet goed bij voelt.
Geloof me.
Ze zal heel goed weten wat je daarmee bedoelt.
Ga vooral niet preken of zo.
Mijn moeder heeft dat veel gedaan.
En weet je wat?
't Hé ghin klootn g'holpen!"
"Van dat laatste kan ik me wel wat voorstellen," grinnikte Morgane.
"Maar ik snap wat je bedoelt hoor.
Maar toch ben ik bang.
Dat ze zwanger wordt bijvoorbeeld."
"Nee.
Niet bang zijn.
En zeker je angst niet tonen.
Leg haar uit wat de gevaren zijn en hoe ze zich kan - moet - beschermen.
Spreek open met haar over die dingen.
Verstoa je?"
"Ja ik versta je wel," zei Morgane.
"Maar het is som zo moeilijk te vatten.
Mijn kleine meisje wordt groot."

Sheila glimlachte.
Voelde zich in haar sas met de haast permanente aanwezigheid van Morgane en Yanaïka.
De gezellige avonden in de tuin.
Gezelschapsspelletjes spelen, honderduit babbelen.
Vaak terwijl Yanaïka in de ligzetel zat te lezen.
Volledig verdiept in haar boek.
Op een dag zat Sheila te rommelen in nog niet uitgepakte dozen.
Dozen vol boeken.
Boeken die nog op haar kamer stonden in het ouderlijke huis in Bulskamp.
Boeken die ze kocht met haar eigen zakgeld.
Om dan op het dak van 't keunekot dat haar grootvader ooit eigenhandig tegen het woonhuis aan bouwde te zitten lezen.
Onder haar hoorde ze de konijntjes wroeten in het stro of knagen aan de worteltjes die ze als extraatje kregen.
Ze voelde de wind in haar haren en vergat de tijd op warme zomerdagen tussen het werk op de boerderij door.
Dan haalde ze een boek uit met een knalgele kaft.
Het was een oud boek.
Een tweedehandsboek dat ze ooit kocht op een rommelmarkt in Veurne.
Omdat de titel haar zo intrigeerde.
Raadsels Der Ouderen.
Ze nam het boek vast.
Haar handen trilden.
"Verdomme!" zei ze.
"Da zoe Yanaïka moeten lezen!
Ja echt wel.
Dat zoe ze moeten lezen.
Ze is net zo oud als ik was toen ik het boek vond en kocht."
Dik tegen de zin van haar ouders.
Ze hoort het haar moeder nog zeggen; "Eje were je schoon geild verdoan an onnozelteiten ja?"
Ach, alsof het Sheila het zich aantrok wat haar moeder van haar dacht.
Ze liep meteen naar haar kamer om te gaan lezen tot ergernis van haar moeder die drie keer moest roepen eer Sheila aan tafel kwam, wat haar moeder dus echt niet hebben kon.
Sheila zette zich naar en begon in het boek te bladeren.
Ze vergat de tijd.
Zo gefascineerd was ze door de inhoud van het boek.
Nog altijd.
Het boek 'Raadsels Der Ouderen' is van de hand van Professor Edilbert Fonck.
Als oudheidkundige gold hij jarenlang als een autoriteit vanwege zijn enorme kennis over de pre-Colombiaanse volkeren zoals de Inca's en de Maya's.
Hij nam deel aan expedities en aan archeologisch onderzoek, daar schreef hij dan lijvige stukken over die zelfs de aandacht trokken van zijn collega's van eerbiedwaardige universiteiten zoals die van Oxford, Harvard en Yale.
Dan publiceerde hij het boek 'Raadsels Der Ouderen.
Daarin behandelde hij de bevindingen die hij deed na jarenlang onderzoek naar wat hij noemde 'de verloren kennis der ouderen'.
Maar die bevindingen vielen niet bij iedereen in goede aarde.
Meer nog.
Zijn bevindingen waren stof voor heel veel controverse.
Controverse waarvan enkele jaloerse collega's gebruik van maken om hem van zijn voetstuk te doen vallen. Eén van hen beschuldigde Edilbert Fonck van fraude, manipulatie, plagiaat en zelfs het stelen van onderzoeksresultaten.
Dit kostte Edilbert Fonck zijn leerstoel en hij werd op slag 'persona non grata' in de academische wereld.
Maar in de toenmalige Sovjet-Unie hadden ze wel belangstelling voor zijn wel heel controversiële en vooral ophefmakende bevindingen. Hij verhuisde naar Moskou waar hij tot aan de val van de Sovjet-Unie les gaf aan de universiteit.
Maar na de val van de Sovjet-Unie gaf de Russische regering te kennen dat hij niet langer gewenst was. Edilbert keerde terug naar ons land waar hij een teruggetrokken bestaan leidde in zijn villa in Oostduinkerke die hij later verkocht omdat hij vanwege zijn ouderdom kleiner wilde gaan wonen.
Niemand die weet waar Edilbert Fonck zich nu bevindt, laat staan of hij nog leeft.
Nog steeds is hij na alle tegenkanting waarmee hij gedurende zijn hele carrière te maken kreeg er stellig van overtuigt dat onze voorouders een enorme kennis hadden over het universum. Die kennis was vele malen groter dan deze die wij hebben.
In zijn boek beschreef de vondsten die hij deed in en piramide in Guatemala die hij bezocht in 1953, vlak voor daar een staatsgreep plaatsvond met steun van het Amerikaanse leger.
De piramide werd vlak na de staatsgreep opgeblazen, en alles wat hij daar aantrof werd vernield.
Wat hij er vond doet alles wat we weten over oude beschavingen zoals de Maya's, de oude Egyptenaren en de Chinezen teniet. Het betreft een toestel dat veel gelijkenissen vertoont met het mechanisme van Antikytera.
Niet alleen was het mechanisme volledig intact. Het werkte ook.
In het boek omschreef hij hoe hij het mechanisme werkt en wat de mogelijkheden ervan zijn.
Ook behandelde hij de zeer uitgebreide kennis die de Maya's en ook de oude Egyptenaren en Chinezen hadden over het universum.
Hij schreef onverbloemd dat de Maya's kennis hadden van andere zonnestelsels waar zich planeten bevonden waarop leven mogelijk was.
Hij schreef letterlijk: "Voor de ouderen was er geen twijfel mogelijk. Er is leven buiten Planeet Aarde. En dat is zeer intelligent leven.
De ouderen waren zich zeer bewust van het feit dat alles binnen de kosmos met elkaar verbonden is in zeer hechte harmonie.
Niet alleen hun kennis maar ook hun bewustzijn over hun plaats in het universum was zeer groot.
Groter dan het povere bewustzijn over de dingen dat wij met al onze wetenschappelijke kennis en onze technologische vooruitgang hebben verzameld. Wij zouden ons moeten schamen voor zoveel ignorantie. Wij zouden ons moeten schamen omdat wij de kennis die de ouderen ons schonken hebben verbrod, verkwanseld en weggegooid als oude rommel op bevel van enkele arrogante machthebbers die zich alle kennis en wijsheid toe eigenden en ons als domme kalveren behandelden en nog steeds doen... "
Sheila legde het boek naast zich en zuchtte diep.
"Zoedt dat nu echt ol woar zien?" vroeg ze zich af.
"Doar es echt ghin speld tusschen te kriegen hé.
Mor echt hé!"
En dat was ook.
Alles wat Edilbert Fonck in zijn boek schreef en beschreef. Rijkelijk geïllustreerd met schema's berekeningen en foto's was zo glashelder en duidelijk.
Het feit dat hij ondanks zijn staat van dienst en het respect dat hij genoot tot ver in het buitenland, als misdadiger werd behandeld, geschoffeerd en als een hond op straat gezet.
Zonder enig eerherstel.
Dat maakte Sheila echt achterdochtig.
"Sommige meinschen komn met de grootste smeirlapperie weg. Omdat ze bisschop, politieker of kweenie wadde zien.
Mor e professor die dingen schrieft die om één of andere reden niet welgevallig zien vor een hoop gasten in ulder ivoren toren
Dien kriegt ze bak vul.
Woarom????"
"Je zegt daar zoal iets," zei Morgane die 's avonds het enthousiasme waarmee Sheila over het boek sprak moest ondergaan.
"De academische wereld is erg streng weet je," zei Morgane.
"Mijn grootvader was academicus weet je.
Hij doceerde en doctoreerde.
Wist als geen ander dat zelfs de kleinste fout hem kon worden aangerekend.
En hem zijn positie kon kosten.
Daarom mochten we hem onder geen beding storen als mijn zussen en ik bij mijn grootouders logeerden.
Zijn studiekamer was absoluut verboden terrein.
Hij wilde niet dat mijn vader academicus werd.
Ga als boekhouder of ondernemer aan de slag.
Maar wordt geen academicus.
Het is een harde wereld die er haar eigen waarheid op nahoudt.
Een waarheid waar je absoluut niet mag aan tornen.
Ook al strookt deze niet met je eigen bevindingen."
"Zou je het erg vinden moest Yanaïka iets met wetenschappen of zo zou willen doen?" vroeg Sheila.
Morgane peinsde lang.
"De tijden zijn erg veranderd, ook in de academische wereld.
Vroeger ging het om prestige.
Nu moet een onderzoek vooral opbrengen.
Goede onderzoeken en de publicaties ervan brengen geld in het laadje.
Maar weet je.
Ik denk dat Yanaïka zich wel thuis zal voelen in een omgeving waar ze geprikkeld wordt om 'te weten'.
Dus, als ze dat echt wil doen.... "

Over loverboys en viespeuken.

Zaventem half negen 's morgens.
Sheila draaide haar wagen de parkeertoren van de luchthaven op.
Ze zag een wagen een parkeerplaats uitrijden.
"Kom vent, e betje rapper! Whein nie ollemolle den tied wi!" foeterde ze.
"Rustig meid," zei Lou die naast haar zat.
"We hebben nog alle tijd, moeten pas om half tien inchecken."
Sheila hoorde het niet, en reed haar auto achterwaarts de parkeerplaats in.
Dan stapten ze uit.
Sheila, Lou die naast haar zat, Tom en Dries.
Hun Spaanse vrienden waren al enkele weken eerder vertrokken.
Lou en de broers Tom en Dries Borremans hadden nog het één en ander te regelen.
Gepakt en gezakt liepen ze naar de vertrekhal.
Naast nogal wat bagage hadden ze ook hun instrumenten mee.
Lou had zijn eigen gitaar mee, Dries zijn basgitaar en Tom zijn drumstel.
"Deze keer is 't ernst hé mannen," zei Lou.
"Zoals in de 'goeie dagen'.
Maar met dit verschil dat we er nu alleen voor staan."
Dries keek Lou aan.
Wist wat hij daarmee bedoelde.
Sheila had Lou zijn hand vast, in de andere droeg ze zijn gitaar.
Ze kwamen tot bij de incheckbalie.
Sheila keek Lou aan.
"D'er is ghin weg mé terug nu.
't Afscheid."
"Ja meid," zei Lou.
"Maar het is geen vaarwel hé.
Het is gewoon... tot wederziens."
"Kweetet schietje," zei ze.
"Mo 't doe toch zeer.
Zovele zeer.
Moatje."
Lou drukte Sheila tegen zich aan.
"Schatteke," zei hij.
"Merci voor uw geduld en uw begrip.
Voor uw goede raad en uw opbeurende woorden wanneer ik het moeilijk had.
Maar dit is wat ik wil.
Waar ik eigenlijk zo hard aan toe ben."
"Dat weet ik," zei Sheila.
"En ik weet ook.'Dat het u goed zal doen om er eens een tijdje tussenuit te zijn.
Om datgene te doen wat ge echt zo geiren doet.
Om joen ekeje te smietn!"
Lou moest erom lachen.
Sheila lachte ook, door haar tranen heen.
"Ach moatje... Woare 't nie van 't feit da 'k zelve ambitieuze plan'n hein.
Da 'k nu niemeje kun'n weredroain.
Of 'k ghing geweune mee me joen.
Ja echt, dat zagen kik wil zitten."
"Ja dat geloof ik gerust van jou," zei Lou.
"Uw liefde voor Spanje kennende.
Ge hebt er vaak genoeg over verteld, over uw zwerftochten daar."
"Ach ja, 't Es doar ook zo speciaal.
Je ghoat da wel gewoare zien ekeje daje doar voet an de groend zet"
Sheila en Lou keken elkaar aan, met weemoed in de ogen.
De weemoed van het afscheid.
Dan drukte Lou haar dicht tegen zich aan.
Gaf haar een hartstochtelijke kus.
"Voorzichtig moatje!" zei Sheila met een snik in haar stem.
"En sourtout!!!!
AMUSEER JOEN!"

Dan liep hij naar de incheckbalie.
Sheila sloeg hem gade.
Zag hoe hij uit het zicht verdween.
Hij was weg.
Zeker drie maanden zou hij in Spanje verblijven.
Samen met zijn vrienden Tom en Dries.
Met wie hij nog samen speelde in de groep Grace&Beauty.
Dries woont al meer dan twintig jaar in Spanje.
Waar hij deel uitmaakt van een rockgroep.
Waarmee hij al enige jaren door Spanje rondtoert.
Hij leeft het leven waar ook Lou ooit van droomde.
En nu nog altijd;
Rock&roll.
Optreden, vooral dan op kleinschalige festivals, in bars, kroegen, jeugdclubs, kleine zaaltjes.
Dat was wat hij nu zou doen samen met Tom en Dries.
Omdat ze een gitarist en bassist van doen hadden.
Sheila begreep het wel.
Ze begreep vooral dat ze hem niet zou tegenhouden.
Muziek, dat is het lange leven van Lou Selleslaghs.
Dat wist ze wel, voelde ze zo hard aan als hij er over vertelde.
En nog veel meer toen ze hem zag optreden wanneer hij gevraagd werd als gelegenheidsmuzikant, iets waar hij meteen ja voor zei wanneer die gelegenheid zich voordeed.
Op  het podium vergat hij het diepe verdriet om zijn vriendin Gracienne De Wilde zijn 'Graceke'.
Voor wie hij zoveel liefde voelde.
En wiens brandende ambitie hij deelde.
Die zo abrupt en onverwacht uit haar omvangrijke vriendenkring werd weggerukt.
Ach...
Sheila wist nu al dat ze haar maatje, haar klankbord, haar steun en toeverlaat zou missen
Vooral nadat hij haar met raad en daad bijstond en zelfs meer dan een hand toestak bij de renovatie van het huis dat ze enkele maanden terug had gekocht.
Tijdens die lange uren werken en zwoegen - vaak na hun eigen dagtaak - groeiden Sheila en Lou  nog dichter naar elkaar toe.
Eindelijk leek het of hij haar liefde voor hem zou beantwoorden.
Maar zijn liefde voor zijn vrienden en voor muziek... Was veel sterker.

Die middag kwam Sheila terug thuis.
Het was er stil.
Eenzaam.
'Dikke Oscar' was niet van plan om van zijn poef af te komen.
Een blik van 'ah zijt ge terug', meer kon er niet af.
Ach, ze had niets anders verwacht van die oude dikke kater die alleen maar van zijn poef afkwam als ze een blikje kattenvoer uit de kast haalde.
Ze keek door het raam.
Nu drong de stilte, de eenzaamheid pas echt goed tot haar door.
Dit was niet wat ze zich had voorgesteld al die uren dat ze samen met Lou en haar vele andere vrienden aan dit huis had gewerkt.
En zeker niet toen ze alleen met Lou aan de slag was.
Toen had ze zich van alles voorgesteld.
Maar zeker niet dit.
Integendeel.
Ze zag het zo hard voor haar.
Samen met Lou een heel nieuw leven beginnen.
Nooit meer in een leeg en eenzaam huis thuiskomen.
Samen gezellig in de zetel naar muziek luisteren.
Of beter nog... Zelf muziek maken.
Gezellig buiten zitten, met de vuurkorven aan. Heerlijk knus dicht tegen elkaar luisteren naar het gezang van de krekels.
Op zondagmorgen lekker lang uitslapen, vrijen tot de noen.
Misschien nog het meest van al dat, en dat hoefde niet perse op een zondag, maar als het kon gewoon elke dag van de week. "Alle dagen seks, dat est geweune," bedacht ze zich met een smile op haar gezicht.
Vrienden ontvangen, gezellig aan tafel schuiven, de barbecue aansteken.
Ze staarde uit het raam.
De wind ruiste door de bomen, de zon stond hoog.
Ze zag een vliegtuig door de lucht klieven, een streep van condenssporen achter zich latend.
Volgde het toestel met haar ogen tot het over haar huis vloog, door het metselwerk dat het raam ommuurde aan het zicht onttrokken.

Dan liep ze naar het kantoorgedeelte waar ze het koffieapparaat in gang zette.
Ze zette zich achter het bureau en zette haar computer aan.
Beantwoordde e-mails en voerde enige telefoongesprekken met potentiële klanten.
Dan viel haar oog op een sollicitatiebericht.
"Nee!" zei ze tegen zichzelf.
"Zieje ghie ook detective?"
Ze nam haar telefoon en toetste het nummer in de rest van de mail en de CV interesseerde haar zelfs al niet meer.
"Hallo met Morgane Dockaert," hoorde ze de vrouw aan de andere kant van de lijn zeggen.
"Dag Morgane, 't is Sheila hier."
"Sheila wie?" vroeg Morgane.
"Sheila Verdoolaeghe, zeg niet da je me niemeer kent hé?
Ik zie dat je een sollicitatiemail gestuurd heb."
"Ja dat klopt!" zei Morgane. "Had nooit gedacht om bij u uit te komen."
"Verkeerd gedacht mokke," zei Sheila. "Zeg... Kan je vanmiddag nog langskomen?"
"Tuurlijk, heel graag zelfs!" zei Morgane. "Wat is het adres?"
"Owowoow! Niet te formeel hé meisje!" zei Sheila.
"Kom gewoon naar de Dinky Toys, da's een heel tof café hier in de stad. Bie de stoasje!
Laat ons afspreken zo rond een uur of zes voor een aperitief op 't terras.
Euh... Waarom op een terras?" vroeg Morgane verbaasd.
Zeg... When wel vele bie te klappen hé meid, wetjewel?" zei Sheila.
Dan zette Sheila haar computer uit.
Liep naar boven en gooide in de badkamer alle kleren van haar lijf.
"Morgane ghodverdomme!!" zei ze.
"D'er zien toch zo van die momenten daje peinst van... 't Moe nie ol tegensloan in 't leven.!!"
Ze nam een snelle douche, zeepte zich in, spoelde zich af.
Gooide een badjas rond haar lichaam en liep naar de slaapkamer.
Koos een leuke outfit, trok die aan en liep dan naar de aanpalende lees en relaxruimte waar 'Dikke Oscar' nog steeds op zijn poef lag te soezen.
"Gedoan met de rust dikzaksje!" zei ze.
"Want er ghoat ier heel tof volk over de vloer komn."
Sheila besloot om nog even in de tuin te genieten van een drankje op haar tuinterras.
Het was immers nog lang geen 6 uur.

Tien voor half zes.
Sheila zat reeds op het terras van de Dinky Toys.
Met een frisse pint.
"En de Lou zit nu in Spanje," zei Willem terwijl hij haar een frisse pint aanreikte.
"Yep!" zei Sheila.
"Dat ie hem mor ekeje ghoe jeunt!"
"Ge hebt er toch rekening mee gehouden dat hij daar wel eens zou kunnen blijven.
Als hij de smaak te pakken krijgt dan."
"Wat dan?
'k Ghoa me plan wel trekkn wi!" zei Sheila zelfverzekerd.
Al was dit nu echt wel het laatste waar ze aan wilde denken.
Dan liep een dame van eind de dertig het terras op.
Lang ravenzwart haar, donkere ogen, elegant gekleed in een rok tot boven de knieën, zwarte kousen, zwarte bloes en rood jasje.
Sheila stond recht en liep naar haar toe;
"Morgane!" zei ze terwijl ze de vrouw omhelsde.
"Dat es ghodverdomme toch lange geleden hé zeg!"
Morgane Dockaert, 39 jaar.
Net als Sheila detective, maar werkte voordien als op de personeelsdienst van een groot bedrijf.
Heeft een diploma rechten op zak, dat ze zelf bekostigde door na haar studies te werken.
Onder andere als jobstudent in een drukbezocht café in Oostende.
Sheila werkte er ook als jobstudente, met het geld dat ze er verdiende kocht ze haar motor waarmee ze dan door Europa trok, vooral dan door Spanje.
Morgane en Sheila beleefden samen een wilde zomer dat jaar.
Een hete zomer met veel drank, zwoele nachten en vooral... HETE MANNEN!
Twee wilde meiden op de drempel van de volwassenheid.
Na die zomer gingen ze hun eigen weg.
Sheila trok Europa rond per motor, om dan daarna dienst te nemen bij de para's en daarna dan als detective aan de slag te gaan.
En Morgane... Tja.
Dat is een ander verhaal...

Wat een week: Windmakers.

Ja beste bloglezer.
Het was me weer het weekje wel.
Terwijl ik dit hier schrijf hoor ik orkaan Ciara tegen de ruiten rammelen en is er buiten geen mens op straat op deze compleet uitgewaaide en uitgeregende zondagavond.
Uiteraard is het verstandig om het weer op de voet te volgen, zeker als je vannacht of morgenvroeg de baan op moet. Want het is nog niet gedaan hoor.
Mamzel Ciara zal nog zeker tot morgenvoormiddag rustig verder razen en blazen aldus het KMI.
Maar hoe interessant hun website ook is, er zijn heel wat interessante real time websites waar je de weersomstandigheden in uw achtertuin en ver daarbuiten op de voet kan volgen.
Hoe hoog gaan de golven op zee? Ligt er sneeuw in mijn favoriete skioord? Hoe koud is het nu in Siberië?
Op Ventusky krijg je de actuele weerstoestand wereldwijd in één oogopslag te zien.
En ja, ik vind zo'n dingen eigenlijk wel interessant ja.
Voor wie het meer in detail wil zien, met veel data en veel grafiekjes is er Noodweer Benelux.
Tip: Ook hun Facebook pagina is de moeite waard om te volgen (is eens wat anders dan kattenfilmpjes, nietszeggende persoonlijkheidsquizjes of andere compleet afstompende ongein.

Ok, ik ben mij nu een klein beetje aan het vergalopperen en ik zou hierin beter wat nederiger zijn. Want ik verlies mezelf ook veel te vaak in het oeverloze 'scrollen om te scrollen', een beetje het nieuwe 'zappen om te zappen' en ja zo heb ik al veel tijd verloren.
Tijd die ik veel nuttiger had kunnen invullen.
En eerlijk gezegd, de meeste dingen die ik al scrollend tegenkom zijn mijn aandacht toch echt niet waard.
En dan spreek ik hier voor mezelf. Ik ga een ander zijn rekening niet maken, maar ik heb het er soms echt mee gehad om steeds weer en zelfs meermaals per dag diezelfde zaken te zien passeren.
En dan heb ik niet niet zozeer over de al dan niet flauwe grapjes waarvan ik denk: "Heel leuk, maar ik heb deze nu toch al een keertje teveel zien passeren, sorry."
Maar - wat veel erger is - de vaak compleet foutieve en zelfs misleidende informatie
Of zelfs desinformatie!
De opruiende commentaren die de grenzen van het fatsoen beetje bij beetje verleggen. Ik ben pro vrije meningsuiting maar je mening vrij uiten wil niet zeggen dat je andere mensen moet gaan pesten, vernederen of zelfs ontmenselijken.

Maar goed, die misleidende informatie dus.
Zo is er bijvoorbeeld dit artikel op HLN.be.
In dit artikel gaat het specifiek over het - ook de afgelopen week alweer - veelbesproken Coronavirus.
Maar het is een heel mooi voorbeeld voor dat ene iets wat mij al veel langer heel veel zorgen maakt.
De constante stroom van nepnieuws/fake-news, complottheorieën en op niets slaande non-informatie die zich als een lopend vuurtje verspreid... Niet zelden door mensen die gewoon NIET NADENKEN!!!
Heel veel berichten die ik op Facebook zie passeren, niet zelden via zogenaamde 'gesponsorde berichten', maar ook gedeeld door vrienden die dit hebben doorgekregen van vrienden van vrienden van vrienden die dit hebben gedeeld van pagina's waar je al van ver kan zien... Hier heeft men de bedoeling om te desinformeren en zelfs om mensen tegen elkaar op te zetten.
Mainstream media doen nu hard hun best om tegengewicht te bieden met zogenaamde factcheck artikelen waarbij men haarfijn uitlegt hoe het echt zit.
Maar ik hoor mensen nu al denken: "Jamoja, die mainstream media doen zelf aan desinformatie en houden dingen achter, vaak op bevel van die zakkenvullers van politici."Oh ja?
Is dat zo?
Vraagje?
Wie ben je bereid om eerder te geloven?
Mensen die na jaren studeren en al evenveel jaren onderzoek naar iets voeren en dingen tot op de bodem uitspitten. Vaak met bloed zweet en tranen?
Of de eerste de beste neuzelaar die een Youtube filmpje in elkaar steekt waarin hij het eens allemaal gaat zeggen.
Die met veel flashy gedoe de gevestigde orde en de mainstream media gaat ontmaskeren als een grote bende frauduleuze en boosaardige bende die ons wil omvolken en onze eigendommen en ons geld willen aanpakken? En dit zwaaiend met dubieuze informatie afkomstig van websites die bulken van de pseudowetenschappelijke nonsens en compleet van de pot gerukte theorieën die je als je een beetje intellectuele bagage en eventueel wat kennis van statistiek en zo kan doorprikken.
Nou, ik weet het wel hoor.
Als ik op groepen en fora of gewoon op de fanpagina's, fora en andere ontmoetingsplaatsen op sociale media rondstruin en de commentaren zoal lees dan moet het hier toch verdomd triestig leven zijn.
Gebukt onder een dictatuur van linkse graaiers die ons uitzuigen, de vrije mening inperken, ons aan allerlei regeltjes en een rigide politieke correctheid onderwerpen en door de grenzen open te gooien allerlei tuig van de richel op ons weerloze burgers loslaten.

Mensen... Denk eens na!!!!
We leven hier in West-Europa.
West-Europese landen zijn de beste landen om in te leven.
Dat zeg ik niet.
Dat zeggen economen, sociologen, criminologen, geneeskundigen, psychologen, geschiedkundigen en vele andere mensen die elk op hun terrein bezig zijn met het bestuderen onze gezondheid, onze welvaart en het welzijn in het algemeen en die naar antwoorden zoeken om deze te verbeteren.
En hun bevindingen die kan je zeer gemakkelijk raadplegen.
Een paar sites die ik iedereen kan aanraden om regelmatig eens te raadplegen.
-Our world in data: Dit is een zeer informatieve site waar je statistieken en data kan raadplegen over... ZOWAT ALLES!
Voedingsprijzen overal ter wereld, kindersterfte, internetgebruik, alcoholconsumptie, armoede, alfabetisering.... Noem maar op, je vindt het er wel.
Het is een initiatief van researchers en wetenschappers verbonden aan de universiteit van Oxford.
-World o meter: In één oogopslag alle relevante data van het aantal geboortes en sterfgevallen dit jaar en vandaag. Het aantal verzonden e-mails, het aantal gerookte sigaretten, hoeveel olie er nog beschikbaar is (nog goed voor ongeveer 43 jaar, enzovoort, enzovoort.
-De Hoax Wijzer: Het is een fenomeen dat zo oud is als het internet zelf en eigenlijk nog ouder.
Iedereen heeft ooit wel zo'n verhaaltje gehoord over hetgeen een familielid, buur of ex-collega van een familielid, buur of ex-collega van de verteller is overkomen en dat zo van de pot gerukt is dat je ergens in je achterhoofd al denkt van 'nee... Dat kan niet!'
Ge kent dat wel, die verhalen over van op reis meegebrachte kamerplanten die vol spinnen bleken te zitten of dat lieve hondje uit Spanje dat eigenlijk een kwaadaardige gemuteerde rat was.
Dat zijn 'urban-legends'.
Die zijn niet zo heel schadelijk, leuk om eens te vertellen aan de toog dat wel.
Maar als zo'n 'broodje-aap verhaal' een eigen leven gaat leiden en de aanleiding gaat vormen voor paniek of psychose, tja. Dan wordt het wel minder leuk.
Nog zo'n oeroud fenomeen dat een hoge vlucht nam dankzij het internet zijn de kettingbrieven.
Die je moet doorsturen of je bent samen met je nageslacht voor eeuwig en drie dagen vervloekt of er zullen je de ergste ongelukken overkomen.
Varianten hiervan zijn: "stuur deze mail naar zoveel mogelijk vrienden of deel deze pagina zoveel mogelijk en Bill Gates zal een hele smak geld geven om de peperdure therapie te betalen die kleine lieve Emily of Britanny van kanker kan genezen."
Dat soort dingen dus.
Of van die berichten die je onrustig of boos maken.
Over crimineel gedrag van allochtonen (wat er zeker is, dat ga ik dus hoegenaamd niet ontkennen), over gefoefel met kindergeld of uitkeringen die dan worden verzonden in naam van één of andere ambtenaar die vindt dat het zijn plicht is om de 'omerta' te doorbreken.
En die massaal gedeeld worden op sociale media.
En al even massaal worden gelooft zonder dat men eens aan bron of factcheking gaat doen.
Op De Hoax Wijze vindt je heel veel van deze zaken terug en worden ze stuk voor stuk weerlegd.
Ook kan je even checken of die site waar dat artikel op staat dat je FB vriend vraagt om te delen een hoax of conspiracy site is of niet.

Waarom ik die links hier post?
Ik ben de constante stroom van complete desinformatie kotsbeu.
Ook de rabiate anti-wetenschappelijke ondertoon ervan.
Dat mensen wantrouwig zijn jegens de politiek, de media, het gerecht of het bedrijfsleven is in zekere zin te verstaan.
Niet zelden vindt je in deze gelederen van onze samenleving lieden die hun eigenbelang primeren op het algemene belang en dit op een zodanige wijze dat het algemene belang er amper wordt gediend.
Maar de wetenschap...
Wel mensen.
De wetenschap is wat ze is.
En dat geldt vooral voor de exacte wetenschap.
Exacte wetenschap gaat over exacte feiten.
Wiskunde, natuurkunde, scheikunde fysica.
Dat gaat over zaken die zeer makkelijk aantoonbaar en meetbaar zijn.
1+1=2 en dat zal het altijd blijven.
Wetenschap gaat over het zoeken naar feiten en waarheid en dit gebruik makend van zo efficiënt mogelijke instrumenten en graadmeters.
Maar wetenschap wordt bedreven door mensen.
Mensen zijn feilbaar.
Mensen laten zich helaas te dikwijls leiden door hun gevoelens, hun verlangens en door dingen die soms niks te maken hebben met het zuiver beoefenen van de wetenschap.
Sommigen doen dat bewust en belazeren de boel door middel van fraude en vervalste of gemanipuleerde onderzoeken.
Anderen doen het onbewust.
Iets te veel wishfull thinking, iets onbewust overslaan met een bepaald gewenst resultaat in gedachte.
Iets te veel geldingsdrang.
Niets menselijk is een wetenschapper vreemd.
Maar spreek me niet van de boude beweringen als zou de farmaceutische industrie er net alles aan doen om mensen bewust zo lang mogelijk ziek te houden omdat er 'aan gezonde mensen niets te verdienen valt'.
Dergelijke beweringen gaan voorbij aan het feit dat wetenschappelijk onderzoek naar nieuwe medicijnen of behandelingsmethodes heel veel geld kost.
Dat men dergelijke zaken beweerd over personen of bedrijven binnen de farmaceutische industrie tot daar.
Maar doen alsof elkeen die in deze sector werkzaam is of bezig is met wetenschappelijk onderzoek naar nieuwe medicijnen of behandelingsmethoden vooral uit is op snel en massaal geldgewin is gewoon intellectueel oneerlijk.
Het hardnekkig blijven verspreiden van onzin over vaccins die autisme veroorzaken hebben al meer dan genoeg schade aangericht.

We mogen verdomme blij zijn dat er mensen zijn die hun tijd willen steken in jarenlange studies en onderzoeken naar zaken die ons leven beter maken.
Die het intelligentie en denkvermogen hebben om carrière te maken als arts, advocaat of bedrijfsleider, maar kiezen voor een zeer onzeker bestaan als onderzoeker of als archeoloog of als medewerker in een wetenschappelijk project dat het moet hebben van allerlei fondsen en giften en waarvan men nog niet weet wat de uitkomsten zullen zijn.
Misschien is het pionierswerk.
Maar evengoed doen deze mensen zwaar financieel verlies.
Sorry dat ik deze mensen veel en veel hoger inschat dan de wannabe expert die tussen het lurken aan zijn koffie door even een boude mening komt spuien, totaal niet gehinderd door enige kennis van zaken.
De titel van deze blog is 'Wat een week: Windmakers'.
Wel dat is wat zo'n mensen zijn.

Windmakers!

Cecieleke en Celientje.

Ik heb het in mijn vorige blog al gezegd dat er zeker nieuwe verhalen zullen komen.
En daar ben ik al mee bezig.
Maar zoals ik toen ook al zei, zal ik eerst eens over iets heel anders zou hebben.
Iets dat mij ook heel nauw aan het hart ligt.
En dat zijn mijn twee lieve, grappige, ondeugende maar o zo schattige keeshondjes.

CECIELEKE EN CELIENTJE!

Mijn lieve vriendin Christiane maakte er al van in het begin geen geheim van dat ze van keeshondjes hield. Zelf had ik het toen meer voor grote honden.
We hadden toen ik nog thuis (bij mijn ouders) woonde een hele lieve Duitse Herder.
Sina heette hij.
Dat was echt een hele lieve hond.
En ja, ook een goeie waker.
Gelukkig werd er toen Sina er nog was nooit bij ons ingebroken.
Gelukkig voor de inbreker(s) dan.
Want diegene die het zou gewaagd hebben om bij ons in te breken zou er zeker niet zonder kleerscheuren uitgekomen zijn.
Misschien zelfs eerder zonder ledematen.
Nee, nu overdrijf ik.
Maar het was een goede waker.
En als tiener mijn allerbeste vriend.

Geef toe, was dat geen prachtige hond?
Veel complimentjes gehad van voorbijgangers die zeiden dat het een hele mooie en goed verzorgde hond was.
Die complimentjes krijg ik nu ook hoor.
En dat is omdat onze keesjes zeer goed verzorgd worden door Christiane en door mijzelf.
Maar goed: sta me toe om die twee lieve deugnietjes eens aan jullie voor te stellen.

Cecieleke.

Hallo lieve mensen, ik ben dus Cecieleke.
Ik ben een dwergkeesje van vijf jaar oud.
Toen mijn baasjes op zoek waren naar een keeshondje vond mijn toen nog toekomstige vrouwke dat witte sikje onder mijn neus zo schattig dat ze mij hebben gekozen.
Ik mocht met hen mee naar Nieuwpoort, en dat was een heel eind rijden vanaf het adres waar ik toen woonde.
Rijden met een auto was voor mij nog iets heel nieuw, want we waren nog maar net vertrokken of ik gaf al over op 't vrouwke haar bloes.

Thuisgekomen begon het baasje al meteen foto's te nemen van mij.

En die zette hij op Facebook.
Kijk eens wat voor een schattig pluizenbolleke ik toen nog was.

Maar kleine hondjes worden groot en ondertussen ben ik ook al uitgegroeid tot een heuse dame.

Ik ben een speelvogel en vooral zot van balletjes.
In het park of op het strand speel ik met balletjes.
Thuisgekomen is het eerste wat ik doe, mijn balletje zoeken en dan bij mijn baasje gaan zitten wanneer die in de zetel gaat zitten met zijn laptop op schoot.
Dan wil ik aandacht
Dan wil ik spelen.
Ik wil niet dat mijn baasje verslaafd wordt aan die computer en aan dat social media gedoe.
Jamoja, ik zie mijn baasje graag en ik meen het zo goed met hem weet je.
Ik zie hem liever samen met mij en mijn zusje op het strand of het park of eender waar het veilig is om te rennen en te spelen.
Daar is hij buiten en krijgt hij een gezond kleurtje en bewegen is goed om zijn buikje onder controle te houden.
Maar veel helpt dat niet, want baasje drinkt graag een pintje, liefst op een zonnig terrasje.... Tsss.

Allez baasje, gooi dat balletje

Maar soms dan ben ik zelf ook wel eens moe en dan lig ik languit op de leuning van de zetel.
En dan denk je, kon dat baasje mij maar eens met rust laten, ook al is het maar voor heel even.
Maar néé hoor....

Allez baaje doe dat eens van mijn kopje, ik ben geen kertmannetje hé zeg!

Bon, als jullie mij nu willen excuseren, ik ga even een uiltje knappen.
Intussen kan mijn lieve huisvriendinnetje zich even aan jullie voorstellen.
ZZZZZzzzzzzZZZZZZZzzzzz... Even dutten nu!

Celientje.

Hallo iedereen!
Ik ben Celientje.
En zo zag ik eruit toen ik nog een pupje was.
Geef toe, toch veel schattiger dan die zus van mij hé....
Baasje maakte ooit een video van mij, maar die heeft hij niet meer op zijn computer of gsm staan.
Wel op Facebook.
Klik hier maar eens.En zie wat voor een schattig pupje ik wel was.

Nog wat onwennig aan de leiband.

Zalig dutten in het mandje.

Of gewoon buiten in het zonnetje hmmm...

Vier jaar en een half later ben ik ook een grote dame geworden..
Ik ben een echt knuffelmieke en ik lig zo graag languit en gezellig in de zetel.
Binnen ben ik dan ook de rust zelve. Maar owee als ik buiten ben.
Dan moet ik mij laten horen.
En dan kef ik dat het een lieve lust is, vaak tot ergernis van mijn baasje en vrouwke.
Maar kan ik eraan doen dat ik beleefd ben opgevoed en goeiendag zeg aan alle hondjes die ik zie.
En als het kan dan geef ik ze een kusje.
Ja ik ben een heel sociaal hondje.

Zalig genieten op het strand.

Poseren voor een foto op canvas.

Samen beleven wij heel veel lol en vermaken wij het baasje en ons vrouwke met onze dolle fratsen.
Ja soms maken wij al eens ruzie en Cecieleke durft al eens bezitterig te zijn.
Maar meestal maken wij heel veel lol en laten wij ons door 't baasje en het vrouwke verwennen.

Wij zijn dus Dwergkeeshondjes.
Dat zijn heel slimme en zeer eigenwijze hondjes.
Dwergkeesjes hebben de reputatie 'keffertjes' te zijn.
Celientje is dat wel ja, vooral op straat.
Ze keft naar elk hondje dat ze ziet.
Maar wat dat betreft is ze toch veel kalmer geworden met de jaren.
Als de deurbel gaat dan keffen ze allebei. Het zit in de natuur van dwergkeesjes om alarm te slaan wanneer er onbekenden het domein betreden.

Dwergkeesjes zijn zeer gehecht aan hun baasjes.
Wij kunnen dus niet lang alleen zijn, ook dat gaf af en toe problemen omdat we blaften tot baasje of vrouwke terug waren.
Dit tot groot ergernis van één van onze buren die dan wel eens kwam klagen.
Maar onze baasjes hebben hier heel hard aan gewerkt om ons hieraan te leren wennen en ze hebben hun werkuren zoveel mogelijk op ons proberen af te stemmen voor zover dat mogelijk was.
En ze zijn veel met ons bezig.































Zoals eerder gezegd. Dwergkeesjes zijn heel eigenwijze hondjes.
Maar dan op een zodanige manier dat het best wel grappig is.
Je kan ze dingen leren, maar je moet veel geduld hebben.
En je moet hun dolle fratsen, hun koppigheid, hun eigen willetje en hun neiging om de dingen het liefst van al op hun manier te doen echt wel voor lief nemen.

Zoals ik al zei, verdomd eigenwijs. Probeer maar eens een foto te maken van twee schattige Keesjes met de Ourthe op de achtergrond. Bloed zweet en tranen zullen je deel zijn.

Maar zoals je op de hier boven staande foto's kan zien.
We kunnen overal komen met onze lieve Keesjes.
De foto's hierboven zijn onder andere genomen in Spa, aan de oevers van de Ourthe en in het veel bezongen Zeeuwse badstadje Zoutelande. 
Maar de meesten gewoon in mijn appartement in Nieuwpoort en in de onmiddellijke omgeving ervan.
Want wij houden van een uitje of een korte vakantie op zijn tijd.
En onze Keesjes ook.

Mijn favoriete hobby, rollebollen (Cecieleke).

Het vakantiehuisje en bijhorend terras verkennen (Zeeland september 2019).

Bon: Onze pijp is uit.
Dag lieve mensen, hopelijk vonden jullie dit een leuk blogartikel.

Lief likje.
Cecieleke en Celientje!!!

Mijn verhalen.

Wie mij al langer volgt of wie al eens op mijn blog verder keek dan het laatst geposte artikel, die heeft natuurlijk al opgemerkt.
Dat de artikelen, met uitzondering van deze die ik recent en dus na het omvormen van mijn blog bestaan uit verhalen.
Verhalen bestaande uit meerdere episodes.
Dit zijn de restanten van mijn vorige onder een andere naam en titel bestaande blog;
Wat zeg ik?
Dit zijn niet zomaar restanten?
Dit zijn zaken die ik koester en waar ik veel zorg voor draag.
Ik zou kunnen zeggen 'die verhalen zijn mijn kinderen', maar dat lijkt me dan weer iets te overdreven en iets te melig. En die toer ga ik met deze blog niet opgaan.
Maar het is wel iets waar ik zeer aan gehecht ben.
Omdat ik er heel veel van mijn gevoelens in steek.
Ofschoon deze verhalen fictief zijn en er amper autobiografische dingen in verwerkt zitten, geef ik hierin weer wat er op dat moment, maar ook lang daarvoor door mijn hoofd spookte.
Ik zou op bepaalde gebeurtenissen uit de actualiteit die op één of andere manier een heftige impact hebben op de maatschappij - en dus ook op mij omdat ik ook deel uitmaak van deze maatschappij - kunnen reageren zoals de meeste mensen dat doen.
Met veel drama erover schrijven op sociale media en op allerhande fora.
Met heel veel (!!!!!!!!!!!!) uitroeptekens en de nodige HOOFDLETTERS.
En ik geef toe.
Dat heb ik soms gedaan ook, en ja dan ook het deksel op mijn neus gekregen.
Vrienden die zich verwijderden, af en toe een boze scheldmail.
Niets menselijks is mij vreemd.
Ik zou me kunnen kwaad maken en zo mijn huisgenoten ergeren, en ja ik geef toe.
Ook dat heb ik vaak genoeg gedaan, zeker toen ik nog thuis woonde, en dit tot ergernis van mijn ouders en oudere zus.

Maar het was toen dat ik eigenlijk ontdekte dat ik mijn gevoelens op andere manieren kon uiten.
Ik heb ooit nog strips getekend.
Ach, eigenlijk waren ze niet zo goed, en eigenlijk vond ik dat bij momenten behoorlijk tijdrovend.
Een scenario in je hoofd hebben, of al hebben opgeschreven  - destijds nog met de hand op papier - en dan gefrustreerd zijn omdat je nog maar de helft hebt getekend.
En dan ontdek je nog een joekel van een fout of stel je vast dat je tekentalenten net niet goed genoeg zijn om een bepaalde situatie uit te werken.
Dan ben ik maar gewoon beginnen schrijven.
Toen ook nog met de hand.
Maar ondertussen was ik van school af en begon ik vast te werken.
In de horeca.
En na het werk al eens een pintje gaan drinken, ik was op vlak van uitgaan eigenlijk een laatbloeier.
Dan alleen gaan wonen, en bij de verhuis vast stellen dat er veel ontbrak en alles zo goed als incompleet was.
En het feit dat ik als alleen wonende met een vaste job nog minder tijd had.
En die tijd besteedde ik vooral online op allerhande discussiefora (lees zeverfora).
En op een bepaald moment gewoon op Facebook.
Behalve in de zomer dan.
Dan vertoefde ik op mijn schaarse vrije dagen het liefste buiten.
Fietsen, dat was wat ik toen het liefste deed.
Ik was toen nog niet in een relatie, dus ik had ook naar niks te kijken.
Dus fietste ik zolang mijn hartje lustte, dronk onderweg een pintje en keerde dan 's avonds naar huis terug waar ik dan alweer online aan het discussiëren en aan het zeveren was, met een frisse pint of een glaasje wijn binnen handbereik.

En het was toen, tijdens zo'n namiddagje fietsen....
Het was toen dat ik ineens een inval kreeg.
Ik geef toe.
Ik had al eerder bij wijze van experiment een Word-document geopend en een kort verhaal op papier gezet.
Maar dat verzeilde dan ergens in mijn harde schijf, om dan voorgoed te verdwijnen wanneer mijn computer eens crashte.
Of ik vond het na een poosje toch maar klef gedoe en ik verwijderde het.
Maar op een dag.
Ik was aan het fietsen.
Het was een zonnige dag.
Ik zag jonge gasten op een skate-ramp.
Ze hadden lol.
Het was vakantie en ze hadden naar niks te kijken.
Ze hadden een radio, er klonk muziek.
De betere rockmuziek, zoals je die tot voor een jaar of vijftien terug nog op Studio Brussel hoorde.
Ik stond een poosje vanop afstand gefascineerd te kijken.
Vooral hun 'laid-back' mentaliteit viel me op.
Dan fietste ik verder, maar dat beeld van die jonge gasten was in mijn netvlies gebrand en de muziek zinderde nog na in mijn hoofd, te meer omdat sommige van die liedjes op mijn eigen favorietenlijst staan.
Ik reed verder en passeerde het kerkhof van Veurne.
Dat wekte enkele gevoelens bij me op.
Eerst die jonge gasten die zorgeloos van het leven genoten, alsof niets hen overkomen kon.
Dan dat kerkhof, waar ongetwijfeld jonge mensen begraven liggen die waarschijnlijk ook van het leven genoten tot het noodlot genadeloos en keihard toesloeg.
Gedurende die rit begonnen mijn gedachten te tollen.
Ik reed langs een rustige weg door de polders, ik zag het rijpe graan en de heerlijke vergezichten.
Het was hoogzomer.
Ik kruiste een jonge meid van zo ongeveer twintig jaar.
Ze was aan het joggen.
Gestroomlijnd lichaam.
Strak figuur.
Ja, ik keek even om.
Vooral omdat die jonge meid enorm veel karakter uitstraalde.
Enfin dat is wat ik mij daar nog van herinner, wat er toen door me heen ging.
Intussen was ik toe aan wat rust, en aan een frisse pint.
Ik installeerde mij op het terras van de cafetaria van het zwembad van Koksijde.
Waar we destijds gingen zwemmen met de school, ik en mijn klasgenoten.
Ja daar moest ik ook aan denken.
Het begon me te dagen dat die jonge meid mij aan een vroegere klasgenote deed denken, ook een pittige meid met heel wat karakter.

En dan begon het mij ineens te dagen.
Ik kreeg ineens een golf van inspiratie, verdomd veel inspiratie.
Een mijmering over vroeger gaf me inspiratie voor een verhaal dat oorspronkelijk begon me een mijmering over vroeger.
Een herinnering aan een jonge meid die door velen erg geliefd was en wiens aanwezigheid nog altijd heel wat herinneringen en emoties losmaakte.
Dat zette me aan het denken.
Waarom zou zo iemand na al die jaren nog altijd zovele herinneringen losmaken?
Ja, omdat dat een heel tof persoon was.
Omdat je met die persoon heel veel toffe dingen meemaakte, en heel veel leuke momenten hebt gehad, zoals die jonge gasten aan de skate-ramp bijvoorbeeld.
Of misschien wel...
Zo kwam het verhaal tot stand dat nu in deze blog staat onder de titel Toen... Die ene zomer tot stand.
Na een tweede pintje en al een vorm in mijn hoofd reed ik naar huis waar ik hongerig als een paard snel iets te eten maakte en me aan de computer zette om te gaan schrijven.
Een eerste versie verscheen op mijn eerste blog die in alle stilte door de mazen van het wereldwijde web verdween omdat het bedrijf dat de oorspronkelijke server beheerde ermee ophield.
Die eerste versie was heel anders van opbouw dan het huidige, geschreven vanuit het ik standpunt van een persoon die het hoofdpersonage Lou Selleslaghs toevallig ontmoette in een café en zo aan de praat geraakte, waarna het eigenlijk en ook huidige verhaal tot stand kwam.
Maar dat vond ik maar zo zo, dus heb ik het hele verhaal gewoon herschreven zoals het er nu staat.
Maar waarin ik veel meer de emoties van het verlies van een jong iemand die zoveel dromen en plannen had en wiens dood compleet onverwacht en abrupt kwam en iedereen die haar liefhad met verstomming sloeg.
En waarvan de wonden na al die jaren nog altijd niet geheeld waren.

Dit verhaal smaakte naar meer.
Niet zozeer omwille van de respons.
Maar....
Het leek me wel wat om alle emoties die diep in mij vertoeven en amper kwijt kan op te diepen en tot inspiratie te dienen voor een levensecht verhaal met levensechte mensen.
Verhalen van verdriet, verlies en pijn.
Verhalen, vaak met een alles behalve 'happy end'.
Maar ergens toch ook met een sprankeltje hoop.
Een nieuw begin.
Verhalen over mensen, jonge mensen.
Die op de drempel van het leven staan.
Hartverscheurende keuze's moeten maken.
Over harde confrontaties met lieden die het alles behalve goed menen.
Over ontmoetingen die het leven een heel andere wending geven.
Over fouten, levensfouten en dramatische beslissingen.
Over gebrek aan karakter en het zich teveel laten leiden door lust en begeerte.
Maar ook over vergeving en verzoening.
Over herwonnen liefdes en verenigde harten.
Over oplaaiende passie, diepe hartstocht en al dan niet hernieuwde beloftes van eeuwige trouw.
Kortom... Over HET LEVEN!!!!

Mijn verhalen gaan over HET LEVEN!
En het leven lieve mensen.
Dat heeft helaas niet altijd een happy end.
Het leven dat gaat voorbij.
Dat is de enigste zekerheid die we hebben.
Die we echt hebben.
Dat dit leven ooit voorbij gaat.
De onzekere kant van die zekerheid is dat we helaas niet weten wanneer dat gebeuren zal.
Soms komt dit op een compleet onverwacht moment.
Soms toont de dood zich van zijn grimmigste en meest brutale kant.
En soms slaat hij ook eens toe bij iemand die eigenlijk niet beter verdient!
Moogt ge dat eigenlijk wel zeggen?
Ach, klik gewoon op die tekst hierboven, het is een link.
En oordeel zelf.
Zo'n asociaal iemand zoals in dit verhaal beschreven.
Die iedereen tot last is, en dan nog werkloos ook.
Die al meer kansen heeft gekregen van ons veel te softe gerecht (niet zelden voor de verkeerden) dan hij eigenlijk waard was.
Die anderen tot last is gewoon omdat hij het kan!
Omdat het beleid gewoon te laks is.
Ergert u zich daar niet aan?
Eerlijk!
Ik wel.
Zoals eerder gezegd.
Ik zou als ik zoiets lees een vlammend commentaar kunnen geven op de fanpagina van een van onze o zo goed informerend en van alle vormen van sensatie en stemmingmakerij ontdane kranten.
Met heel veel uitroeptekens en zo.
Maar als ik die ergernis verwerk in een verhaal en daar dan een vervolg aan brei.
Of nog beter.
Het is - zoals u als u op de link klikte al kon vaststellen - het begin van een verhaal dat behoort tot een specifiek genre.
Een politieverhaal - je zou kunnen zeggen een politieroman - met zo'n humeurige rechercheur in de hoofdrol.
Een Witse of Morse, maar dan met van die trekjes die ik zelf verzon.
Maar die je ook in de originele verhalen terugvindt.
Cliché.
Ach nee, noem het een eerbetoon.

Zo heb ik ook aan het andere aspect van 'krimi' verhalen een hele eigen schwung gegeven.
Het detectiveverhaal! Met in de hoofdrol een dame.
Pittig, van geen kleintje vervaart, eigenwijs en bij momenten behoorlijk furieus.
En ze komt uit West-Vlaanderen, en dat kan je vaak horen.
Nu ja, lezen.
Want ik hou van mijn dialect ja, en zo kan ik de niet West-Vlaamse lezer laten kennismaken met woorden en uitdrukkingen die wij West-Vlamingen af en toe hanteren, maar die men in het binnenland amper kent.
Sheila Verdoolaeghe is een naast een detective met behoorlijk veel vakkennis die er een eigengereide werkwijze op nahoudt, ook een dame met heel veel temperament en nog veel meer goesting!
Goesting in het leven, goesting in een goed glas bier of whisky.
Maar ook goesting, in die zin waaraan u beste lezer, het eerste dacht.
Ze heeft af en toe behoefte aan een stevige pot seks.
Het woord is er uit.
Er komen af en toe wel behoorlijk heftige liefdesmomenten voor in mijn blog ja.
Maar zoals ik al eerder ga.
Mijn verhalen gaan over HET LEVEN!
En verliefdheid, liefde, kussen, strelen, aanrakingen.
Seks!
Dat hoort ook bij het leven.
Waarom daar verkrampt over doen?
Waarom die dingen verbloemen?
Ik schrijf daarover zoals het is.
Net zoals bepaalde zwaktes bij het leven horen.
Een hoofdpersonages uit de andere verhalenlijn, Alain Donck houdt er dan weer een zeer ongezonde levensstijl op na.
Zwaar verslaafd aan koffie en sigaretten, en doet amper aan lichaamsbeweging.
En is niet bepaald van zin om daar iets aan te veranderen, ondanks het aandringen van de cardiologe die hem waarschuwt voor de eventuele zware en zelfs fatale gevolgen.
Zijn jongere collega Bart Holvoet daarentegen is een ware gezondheidsfreak, maar tevens ook een enorme betweter die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt.
Dat hij in deze passage zijn eigen overste de les leest deert hem totaal niet, integendeel dit is zelfs een onderdeel van zijn karakter en zijn houding tegenover zijn collega's.
Maar voor mij ook een manier om zelf over die dingen na te denken.
Gezond leven en al die dingen.
Het feit dat die dingen die ik het liefste eet of drink niet de gezondste zijn, en dat dit gevolgen heeft voor mijn lichaamsgewicht.
Dit heeft mij dan ook veel doen inzien wanneer ik dit en andere verhalen uit deze verhalenlijn herlas.

Maar er is nog iets waar ik het tot slot wil over hebben.
Een zin die ik mijn vader vaak hoorde zeggen.
"Bomen komen elkaar niet tegen, mensen wel!"
Dat is dan ook waarom bepaalde personages in andere verhalen of in andere van mijn twee verhaallijnen opduiken.
Daarom ook dat Sheila Verdoolaeghe en Lou Selleslaghs het zo goed met elkaar kunnen vinden, zeker wanneer Sheila een huis koopt, een huis dat voor Lou enorm veel betekenis heeft.
En zo zijn er nog veel voorbeelden en komen er nog veel meer.
Maar of het ooit iets zal worden tussen Sheila en Lou....
Om dat te achterhalen moet je hier maar eens regelmatig terug komen.
Want er komen zeker nieuwe verhalen.
Maar voor ik aan een nieuwe publicatie daarvan overga.
Wil ik het eerst nog even over iets heel anders hebben.
Iets dat mij ook zeer nauw aan het hart ligt.

Tot dan.
Miguel!