Een bloemlezing vol liefde 2.

                                            

Als twee mensen elkaar vinden in de liefde dan verandert dat hun hele leven.
Liefde is mooi, liefde verrijkt je leven. Maar het kan je leven ook grondig overhoop halen.
Je weet niet wat je overkomt, je kan niet meer helder denken. Je lichaam en geest raken in de ban van die ene en je zou er je leven voor geven. Je hunkert tot in het diepste van je lichaam en ziel naar die ene persoon. Je wil hem/haar in je hart, in je ziel en ook in je lichaam, of jij in dat van je haar/hem. En ja dan heb ik het over seks. Niet zomaar seks om de seks maar seks die voortkomt uit liefde en die blijft duren blijft duren. En zelfs al is je lichaam moe, je geest smeekt gewoon om meer. Je raakt in de ban van die ene persoon en wanneer het moment daar is dat je jezelf voor hem/haar blootgeeft en jullie lichamen één worden, dan is de wereld gewoon even heel ver weg.
En dat is dan LIEFDE!

De Klaverhoeve(Deel 4)

“De band speelde een traag liedje.
Joyce nam Willems hand.
"ga de mee dansen maatse?" Vroeg ze.
Ze dansten.
Joyce keek hem diep in de ogen.
"Da's toch een schoon koppel eh", zei Gitte een meisje uit het dorp waarmee Joyce het goed vinden kon.
"Joyce is een meiske met een hart van goud.
De Willem is met zijn gat in de boter gevallen," zei Wannes zijn broer.
Ineens fluisterde ze in zijn oor: "Maatse 't jeukt een beetje. Als ge versta wa 'k wil zeggen?"
Willem verstond het maar al te goed.
"Laten we naar huis gaan?"
"Neeje zot! Zo ne schuune zwoele zomeravond.
Dat vraagt toch om het gewoon buiten te doen.
Ik zijn der gereed veure, veur onzen eerste keer.
Lot ons der ietske speciaals van make.
Kom schattebol, ik verlang hier zo hard naar".

Dit was helaas één van mijn verhalen die tragisch afliep.
Maar voor dat gebeurde beleefde Joyce nog dat ene speciale moment. Er ging sinds ze in De Klaverhoeve verbleef al vaker een wereld voor haar open. Ze ervaarde er nestwarmte, saamhorigheid, bezorgdheid en op het laatste… WARE LIEFDE!

    

Passionele Fout.

Ja, dat gevoel dat die ene persoon die je al dan niet toevallig best wel aantrekkelijk vindt iets voor je voelt, en het is wederzijds. Ja dat is mooi toch.
Maar soms, dan komt het behoorlijk ongelegen. Omdat je in een relatie zit bijvoorbeeld.
Maar dan ben je met hem (in dit geval haar) alleen en ze zoekt toenadering tot je. Ze wil je. Ze heeft haar zinnen gezet op je. Ze strikt je in haar net en je hapt toe. Je verliest je in haar warme blik, haar koele handen en haar kussen vol pure passie…

- “Buiten zat Wouter naar de sterrenhemel te staren. Annemiek sloeg haar armen om zijn middel.
“Waarom was je ineens weg Wouter?” Vroeg ze.
“Ach." Zei hij. “Ik ergerde me aan Bert. Bert is een toffe gast met een gouden hart en een goeie kameraad. Maar ja.. Het is een Antwerpenaar hé. Groot bakkes, klein hartje. En als hij iets tegen zijn goesting moet doen dan is hij niet te genieten. En dan vit hij op alles en iedereen.
Ik kan me daar zo in ergeren."
“Is toch nergens voor nodig Wouter.
Jij bent een schat van een man, weet je dat. Een luisterend oor, open geest, een gezonde levensstijl. Dat vind ik belangrijk, echt wel hoor.”
Bij die woorden wreef ze hem over zijn rug en zo nog eens langs zijn buik.
Hij liet het zich welgevallen…
“Gij zijt een tof meiske Annemiek. Een beetje speciaal maar dat vind ik wel interessant”.
Bij die woorden draaide hij zich om en keek haar in de ogen.
Toen gaf ze hem een zoen op de mond en woelde door zijn haren.
“Knapperd." Zei ze zachtjes.
“Ik vind jou echt een knapperd.”
Ze zoende hem nogmaals op de mond en likte zachtjes met haar tong over zijn lippen.
Hij liet zijn tong over de hare glijden. Voorzichtig begonnen ze elkaar te kussen.
Eerst heel voorzichtig maar daarna zocht Annemiek met steeds meer passie naar de tong van Wouter.
Ze nam hem stevig beet en ging met haar handen onder zijn T-shirt. Met haar kruis wreef ze over het zijne. Ze was gewaar dat hij een erectie kreeg en liet daarna meteen haar handen over zijn kont glijden.
Toen werden ze opgeschrikt door een rinkelende gsm…
“Verdomme ons Ilse." Zei Wouter verschrikt.” -

Zeg jij het, of ik? (Deel 4)

- “Dan ineens stond hij recht en verliet het bureau.
Hij wandelde de woonkamer binnen waar Sophie in de grote leren zetel naar Sturm Der Liebe zat te kijken.
Hij naderde de zetel met kleine stapjes.
Sophie keek op.
"Ziet hem daar staan.... Onnozeloare, zei ze giftig.
"Je hebt gelijk." Zei Kurt.
"Ik ben een onnozelaar."
Sophie zweeg.
Nipte van haar wijnglas.
"Is dat al wat je te zeggen hebt?
Seksmaniak."
"Wat valt er te zeggen?
Dat het me spijt.
Ik weet ook wel dat dit niet volstaat."
Sophie zweeg.
Staarde uit het raam naar het schemerdonker buiten.
"Dacht ge nu echt dat ik het niet door had Kurt?" Vroeg ze.
"Zo ineens naar buiten gaan als de telefoon gaat.
U altijd terugtrekken op uw bureau.
Altijd laat thuis, vergaderingen, etentjes met uw vriendjes van de beleggingsclub.
Om dan later van hun echtgenotes te horen dat ze die avond gewoon thuis waren.
Weet je wat erger is dan uw bedrog Kurt?
Dat ge denkt da 'k een onnozele trezebeze ben.
Die ge van alles wijs kunt maken."
Kurt stond bij de zetel met gebogen hoofd.
"Zet je nere!" Beval Sophie.
Kurt zette zich naast haar in de zetel.
"Zegt nekeer eerlijk.
Komde gij zoveel tekort?" vroeg ze.
Kurt wist niet wat zeggen.
"Ik zou wel wat meer seks willen ja," zei hij.
"En eerlijk gezegd.
Monogamie.
Soms lijkt het me zo saai."
Sophie lachte.
"Venten hé," zei ze.
"Volwassen worden is toch echt jullie sterkste kant niet hé.
Moen kik joen ekeje etwat zeggen Kurt?" Zei ze in het West-Vlaams.
Sophie Watteeuw was afkomstig van Brugge en stak haar afkomst niet onder stoelen of banken.
"Het leven! Dat is saai!
Dat is maken dat den boel aan de kant is, dat er eten op tafel staat, dat er geld in 't baksje komt en dat joen kleren proper zien.
Dat is 't leven.
Voor mij toch.
Jij verwacht toch ook van je werknemers dat hun job op de eerste plaats komt.
Jij hebt dat toch ook niet graag dat ze zich 'teveel gaan verbeelden'.
Het leven is geen film Kurt Smets.
Jij verweet je broer dat hij een onrealistische kijk had op het leven.
Maar eigenlijk hé.
Ben je geen haar beter.
Op professioneel vlak ben je een kei, dat is waar.
Je hebt een neus voor zaken en je werkt hard om je doel te bereiken.
Je bent net zo veeleisend voor jezelf als voor je medewerkers.
Maar privé, is het een heel ander verhaal.
Jij denkt dat het leven één groot feest is.
Tot laat in de nacht blijven hangen, feestjes, recepties, veel blablabla en tralala.
Flirten met de dames.
Zakenreizen met veel grote sier.
Dure hotels en etentjes, veel dikdoenerij.
De patser uithangen in je dure wagens.
Indruk maken op het vrouwelijk schoon.
Mij maakte je echt niet wijs dat je daar in Engeland of op het autosalon van Frankfurt of Geneve alleen sliep in je dure hotelkamer.” –

Ja dat heb je dan als je het op een ander gaat zoeken.
Overspel… DAT KOMT ALTIJD UIT!
En dan heb jij wat uit te leggen.
Vertrouwen is iets fragiel, breekbaar. Eens het stuk is, dan krijg je het niet meer gelijmd.
Of misschien toch. Maar de littekens zijn altijd zichtbaar en vroeg of laat lost de lijm toch en gaat de vaas – in dit geval de relatie – alsnog stuk.

                    

 De liefde kwam met kerst (Deel 4).

– “Eindelijk reed de trein het magistrale Centraal Station van Antwerpen in.
Maar dan wel op het onderste niveau waar je weinig ziet van hoe prachtig dat station wel is, iets wat mensen die vanuit Nederland naar Antwerpen sporen vast wel zullen weten.
Kerwin stapte uit en met haastige tred liep hij naar de bushalte.
De bus die hem naar het Universitair Ziekenhuis moest brengen reed net voor zijn neus weg.
Daar stond hij dan in de ijzige wind die de sneeuw die onophoudelijk leek te vallen in zijn gezicht blies.
Maar gelukkig wist een jonge Chassidische Jood hem te vertellen dat de volgende bus ook die richting uit ging. Snel maakte dat Kerwin deze keer mee was.
De bus zette zich in beweging.
Baande zich een weg door het drukke stadsverkeer.
Vlot ging het niet, want de brutale winterinval zorgde voor veel verkeerschaos.
Eindelijk bereikte hij het ziekenhuis.
Yenka zat recht op de stoel naast haar bed.
Keek  naar de sneeuw die maar uit de lucht bleef vallen.
Met een dromerige, gelukzalige blik.
Kerwin klopte zacht tegen de deur en liep naar binnen. Yenka draaide zich om.
Haar ogen straalden.
Ze lachte haar tanden bloot.
"Kerwin," riep ze verrukt uit.
"Je bent terug."
"Ja liefje," zij hij.
Yenka wilde rechtstaan, maar Kerwin gebaarde haar te blijven zitten.
"Rustig aan doen meissie," zei hij.
Hij zakte door zijn knieën en sloeg zijn handen rond haar hals.
Keek haar in de ogen.
Haar ogen die straalden en vol leven zaten.
Ze raakte hem aan, omhelsde hem.
Ze lachte.
Met speelse kirretjes.
"Kerwin," zei ze met gelukzaligheid in haar stem.
Dan gaf ze hem een kus.
Kuste hem met lange halen.
Haar handen gleden over zijn borst.
Ritste zijn jas los.
Dan gleden haar handen onder zijn trui.
"Lekker warm," kirde ze ondeugend.
"Ondeugende meid," zei Kerwin terwijl hij haar hoofd tegen zijn borst drukte.
"Oh lieve Kerwin.
Ik ben zo gelukkig.
Echt.
Ik leef Kerwin.
IK LEEF!!!" -

Dit was één van mijn kerstverhalen. Het verhaal over een zwaar ziek meisje dat aan lager wal geraakte. Het leven had haar geraakt en gekraakt. Ze zag geen uitweg meer, ze had geen hoop meer. Maar de hoop op gezondheid, een warme plek en vooral een nieuw leven, kwam toch.
En dat maakte Yenka zo zielsgelukkig. 

Verboden hartstocht 5

 – “Drie dagen later.

Het was een zaterdagmorgen.
Brecht stond op het perron.
Met zijn rugzak op zijn rug met wat kleren, zijn toiletzak en scheerapparaat.
Al het geld van zijn spaarrekening zat in zijn portefeuille.
Hafna was er nog niet.
Hij keek op zijn gsm, een berichtje.
"Ben buitengeraakt schatke, nu op weg naar station."
Tien minuten geleden gepost.
Hij liep al de trein op en zocht een plaatsje uit in een tweede klasserijtuig in het midden van de trein.
Hij wachtte.
Hij zag een meisje met een hoofddoek, was dat Hafna?
Nee, het was een ander meisje.
Hij zou haar gezicht immers meteen herkennen, vooral dan haar ogen vielen meteen op.
Haar donkere sprekende ogen.
De zenuwen gierden door zijn keel.
Hij hield de almaar groter wordende stroom reizigers die de roltrap naar het perron namen goed in het oog.
Het beloofde goed vol te zitten op de trein, want het was een mooie lentedag en het was het begin van de Paasvakantie.
Ineens voelde hij iemand tikken op zijn schouder.
Het was Hafna.
Ze ging naast hem zitten, sloeg haar arm rond zijn schouder.
"Schatke," zei ze.
"Dees is ons moment schatke."
Haar ogen twinkelden en schitterden.
Dan hoorden ze de conducteur het fluitsignaal geven.
De deuren klapten toe.
De trein vertrok.
Reed het station uit.
"Ooooooh!" kirde Hafna.
"Schatke."
Ze kuste hem.
Ze kuste hem vol passie.
Het liefdesvuur diep in haar hart flakkerde op.” –

Brecht en Hafna liepen in dit fragment weg van huis. Want Hafna haar familie waren strenggelovige moslims voor wie de familie eer heilig is. En dat zou later in dit hoofdstuk nog blijken ook. 

Onblusbare Passie (Deel 2)

 -  “Het was nacht.
Jessica sliep, ik was klaarwakker.
De hele avond en het grootste deel van de nacht hebben Jessica en ik gevreeën.
We hebben vol passie de lust gevierd en de liefde bedreven, zodanig dat geen van ons nog maar aan eten dacht.
Ik zag haar lichaam in het schemerdonker en voel opnieuw dat vuur van liefde en passie diep in me oplaaien. Ik zag haar volle borsten, haar afgetrainde buik, Haar hoofd lag naar links gedraaid op het hoofdkussen en ze ademde traag en ontspannen. Ik leg me naast haar en kijk haar aan, ik voel mijn ogen loom worden en val in slaap.
Dan wordt ik opnieuw wakker, ik voel scherp licht prikken in mijn ogen. Ik zie Jessica staan bij het raam, ze droeg een kamerjas en draaide haar hoofd.
“Goeiemorgen… LIEVELING!” zei ze met een hese stem die veel liefde verraadde.
Dan zetten ze een plateau die op de dressoir bij de spiegel stond op het bed. Wanneer ik naar rechts kijk zie ik een ijsemmer met daarin een Magnumfles Champagne.
“Wat moet dit voorstellen?” vraag ik.
“Ontbijt op bed lieve schat,” zei Jessica waarna ze me teder zoende.
Ze deed haar kamerjas uit en kroop bij me in bed. Er volgde weer een kus, een lange liefdevolle kus.
Ze sneed een broodje open, boterde het en smeerde het met confituur. Ze reikte het naar mijn mond. “Ge hebt hard gewerkt gisterenavond en nacht, tijd om wat kracht op te doen,” zei Jessica.
“Ge hebt genoten hé,” zei ik.
Jessica’s ogen begonnen te blinken en te twinkelen. Ze lachte en sloeg haar armen om mijn hals.
“Tom, lieverd. Schatje.”
Anderhalf jaar geleden zwoer ik dat ik nooit nog een man in mijn leven zou toestaan, behalve dan voor een snelle wip. Datgene waarin ik al een poosje zin had toen je mijn pad kruiste en ik je daar zag staan kijken naar mij met die boner die zo hard opviel. Gelukkig was er niet veel volk, ik denk dat ik de enige was die het zag. Die boner in combinatie met je lichaam dat langzaam maar zeker zijn vorm terugkrijgt. Ik was meteen opgewonden. Ik heb in mijn kleedhokje even de hand aan mezelf geslagen voor ik me aankleedde, mag je gerust weten.
Had je niet zo opzichtig geprobeerd mij te verleiden, dan was ik alsnog op je afgestapt. Maar ik was het toen wel zeker, jij had een al even harde crush op mij als ik op u.
En toen ik je zag, naakt. Je eikel afgestroopt. Je heerlijke gigantische pik.
Ik wilde hem in me, hoe sneller hoe liever. En verdorie het voelde zo goed.

Tom, liefje… schatje.
Seks met jou is het einde.
Het was zo onwezenlijk Tom, zo onaards.”
Jessica’s adem stokte.
Het idee dat je straks dit appartement zal verlaten om te gaan werken doet mijn hart schreeuwen.
Ik wil je bij me hebben liefje, snap je dat.
Ik wil jou aan mijn zijde, ik wil jou in mijn leven. Ik wil jou in mijn hart.
Ik wil jou diep in mijn lichaam!!!!

“Weet je wat?” zei ik.
“Ik meldt me ziek en blijf de hele dag bij jou.
Want ik voel op elk vlak hetzelfde als wat jij daarnet beschreef lieve schat!”
Nadat  ik mijn werkgever had gebeld schoof ik de plateau met daarin de resten van het ontbijt weg, kroop opnieuw op Jessica en gaf haar datgene waarnaar ze met haar hele hart zo hard naar verlangde. Passie, seks, penetratie, passionele kussen en vooral… AL MIJN LIEFDE!" -

Dit was mijn recentste liefdesverhaal.
Het verhaal van een ietwat doodgewone man en een verdomd knappe, zeg maar bloedmooie vrouw.
Hij ziet haar voor het eerst in het zwembad waar ze met haar prachtige lichaam gehuld in een sexy zwart badpak alle aandacht naar zich toe trekt. Hij raakt in de ban van haar, wil seks met haar. En hij gaat ver om zijn zin te krijgen ook. Hij verleid haar op een weinig subtiele manier, en het lukt hem nog ook. Na een korte maar stevige beurt in het kleedhokje spreken ze af bij haar thuis. Daar vinden de harten van Tommy en Jessica elkaar. Lust gaat over in passie en de passie gaat over in liefde. En die liefde wordt sterker en sterker. En Jessica zegt haar goedbetaalde baan op en besluit om een heel nieuw leven te beginnen met Tommy aan haar zijde.
Maar het lot is wreed en ongenadig en helaas is hun prille maar o zo diepe geluk…
VAN VEEL TE KORTE DUUR!

 

Een bloemlezing vol liefde!

 

Dag lieve mensen.

DE DAG VAN DE LIEFDE!
Dat is toch echt wel de naam die ik prefereer voor wat we echt vieren op 14 februari.
En ik zou echt veel liever zien dat we die dag aandacht besteden aan liefde in al zijn facetten.
Wie mijn verhalen leest weet dat liefde een van de meest voorkomende thema's is. Liefde tussen twee mensen - soms met een compleet verschillende achtergrond - die ineens en soms zelfs heel onverwacht oplaait. Vriendschap die overgaat in liefde en zelfs in pure PASSIE!

Soms moeten koppeltjes vechten voor hun liefde. Soms gaat hun liefde in tegen het wereldbeeld van hun familie. Dit gaat dan vaak over dingen als godsdienst, ideologie maar ook zaken als de zogenoemde 'familie eer'. En helaas, liefde voelen voor iemand van je eigen geslacht wordt nog altijd niet getolereerd. Ook niet in onze zogenaamde vrije samenleving. Maar wie echt van zijn geliefde houdt gaat voor hem/haar door een vuur en zet haar op de eerste plaats. 
Maar liefde, passie en lust doen rare dingen met een mens. Zo kan je echt wel zielsveel van iemand houden en toch ineens kan de passie voor iemand anders ineens heel hard oplaaien. Nu ja, is het passie? Of is het gewoon lust? Goesting? Goesting om eens met die ene knappe meid of stoere hunk tussen de lakens te kruipen. Om dan later met veel spijt en schuldgevoelens alles te moeten opbiechten. 

Ja, wij zijn ook maar mensen hé. Wij allemaal, jij die dit leest ook.
We hebben allemaal onze zwaktes en de ene kan daar beter mee omgaan dan de andere. En nee daarmee wil ik niet zeggen dat alle mensen (M/V) overspelige scheefpoepers zijn. Voor deze die het niet zijn en wel het karakter en de principes hebben om hun partner bewust en met woord en daad trouw te blijven. Ik doe zeer nederig mijn klak af voor jullie! 

Nee echt. Ik vind dat mensen die er in deze tijden waarin elkaar trouw blijven tot de dood niet meer zo heel vanzelfsprekend is, er toch in slagen om een heel leven samen te blijven en dat dan ook nog doen in diepe harmonie... Dat die mensen alle respect en hulde verdienen. 
Dit artikel draag ik op aan jullie.
Maar ik wil ook mijn steun betuigen aan alle eenzame harten op deze wereld. Aan zij die hunkeren naar liefde, naar een tedere knuffel, een passionele kus... Naar INTIMITEIT!
Want ik weet waar jullie zo hard naar hunkeren. Ik was zelf ooit zo iemand, ooit. Ik was al over de twintig toen ik mijn maagdelijkheid verloor, en ja het heeft in mijn hoofd gespeeld dat ik nooit iemand zou vinden. Dat ik 'te raar', 'te veel een eenzaat' of zelfs 'te lelijk' was om enige interesse te kunnen opwekken van het andere geslacht. Maar nu weet ik dat dat helemaal niet zo is en ook nooit geweest is.

Wat ik hier ga neerzetten?
Een bondige bloemlezing van de mooiste liefdesmomenten uit mijn verhalen. 
Ik blog nu al tien jaar op dit platform en voordien al schreef ik verhalen die ik op mijn vorige blog (die helaas tussen de plooien van het internet is verdwenen) neerzette. Die verhalen heb ik kunnen copy/pasten en op mijn huidige blog neergezet. Maar ik weet dat ze nog niet bij iedereen bekend zijn. 
Maar dat is wel wat ik wil.
Daarom is de titel van elk verhaal een link naar de desbetreffende pagina.

Toen die ene zomer! 

Enkele weken later, op een avond.
Gracienne ontving Lou op haar kamer.
Ze wilde hem de teksten laten zien die ze door de jaren heen geschreven had.
Rake teksten.
Felle maatschappijkritische teksten.
Die ze schreef toen ze nog bij haar ouders woonde.
Teksten waarmee ze haar gevoelens van rebellie en onmacht probeerde te verwoorden.
Lou was er van onder de voet.
"Man, dat is straf spul", zei hij.
"Gij hebt verdomme talent om te schrijven.
Ik verschiet ervan meiske, echt".
Gracienne keek hem aan.
"Ach maatje", zei ze.
Terwijl ze Lou vol liefde aankeek.
"Zo bijzonder is dat toch niet.
Toch niet niet voor u.
Gij zijt zoveel wijzer.
Gij denkt zoveel dieper.
Echt waar".
Ze sloeg haar handen om zijn hals.
"Ik trek mij zo keihard op aan u Lou.
Weet ge dat.
Maatje.
Venteke".
Ze drukte haar lippen tegen de zijne.
Hij liet eerst begaan.
Haar kussen werden feller en hartstochtelijker.
Toen probeerde hij haar weg te duwen.
"Grace, meiske.
Gij zijt twee jaar jonger dan ik.
Ge zijt amper 15."
"Dat weet ik", antwoordde ze.
"Maar ik heb mijn gevoelens al lang genoeg weggestoken voor u Lou.
Maatje".
"Kijk", zei hij ineens.
"Ik heb u heel graag, als vriendin.
Ik trek geiren met u op.
Ik had al langer door dat ge meer wilt dan alleen maar vrienden zijn.
Da's normaal.
Ge zijt jong.
Er gaat van alles door u heen.
Door uw koppeke.
Door uw lichaam.
En ja, ge zijt een verdomd schoon meiske.
Ge hebt een prachtig lijf ja.
Niet te verwonderen, als ge weet wat gij allemaal doet van sport.
God weet dat ik er verdomme al van gefantaseerd heb.
Maar... "
Hij zocht twijfelend naar zijn woorden.
"Ik wil nog geen relatie.
Snapt ge.
Ik versta dat ge meer voelt dan alleen maar vriendschap.
Maar mij nu al binden aan één meiske.
Allez ja.
Ik wil nu niet stoefen.
Maar ik heb veel keus.
Als ik op de werf sta op een warme dag.
In mijn ontbloot bovenlijf.
Dan staan zelfs bomma's kwijlend naar mij te kijken".
Gracienne moest erom lachen.
"Pas op", zei ze plagend.
"Want als een ouw schuur in brand staat, dan is er geen blussen meer aan".
Lou lachte mee.
Toen ging hij verder.
"Ik vind die aandacht wel leuk.
Daar kom ik eerlijk voor uit.
God weet dat ik met plezier meeging met al die meiskes.
En zelfs oudere vrouwen.
Ik wil me nu nog niet binden, hoe graag ik u ook zie meiske.
Weet ge.
De liefde dat is schoon, in de boekskes en in de flauwe zemeltrezenfilms.
Maar dat is ook alles.
In de realiteit loopt het zo vaak anders.
Mijn ma die was 18 toen ze in verwachting was van mij.
Ze zat gebonden aan mijne pa.
En nochtans, ze is een verdomd intelligente vrouw.
Ze zou naar de unief gaan, geneeskunde studeren.
Maar ja, ze liet zich inpakken door Pa zijn charmes.
En voor ze het wist zat ze in een krot van een huis, met een bleitende kleine in eur armen.
Weg dromen, weg ambitie.
Welkom OCMW en pure miserie.
Denkt daar eens aan.
Laat u nog niet binden aan de eerste de beste.
Profiteer van uw leven.
Nu ge nog kunt."

Gracienne hoorde dit alles aan.
En slaakte een diepe zucht.
"Ge hebt gelijk maatje," zei ze zacht.
Ik versta u volledig op dat vlak.
Het is echt niet liefde of een relatie waar ik zo naar verlang.
Maar... "
Ze keek hem aan.
Met haar prachtige blauwe ogen.
Ze haalde diep adem....

Haar Laatste Verlangen.

“Tim… Je moet weten. Als mijn ‘Parrain’ dit ooit te weten komt zwaait er wat voor je, en voor mij.”
“Hij zal het niet te weten komen. We doen het gewoon bij mij thuis. Ik woon in de stad niet ver van het Atheneum waar we vroeger naar school gingen.
Is toch ideaal… "
Hij keek haar aan.
“Zeg ja Nathalie, ik verlang hier zo lang naar en jij ook. Ik voel het…. Zeg ja.”
Nathalie haalde diep adem. Keek hem aan.
“Waarom ook niet?” Dacht ze.
Ze keek hem diep in de ogen en woelde zachtjes door zijn warrige krullenbol.
“Ik schenk je mijn lichaam maatje. Ik zal helemaal van jou zijn.”
Met die woorden gaf ze hem een lange sensuele kus.
Even later wandelden ze samen het domein uit. Op de parking stond een kleine muisgrijze Citroën C2.
Nathalie stapte in en klikte de veiligheidsgordel vast, terwijl ze naar Tim keek.
Hij woelde even door haar haren, ze glimlachte verlegen.
Tim hield er een vinnige en sportieve rijstijl op na.
“Aardig karretje." Zei Nathalie.
“Is van mijn maat met wie ik een appartement deel. Hij is nu aan het werk, en ik vroeg of ik zijn auto even mocht lenen. Zijn auto en ons appartement voor ons alleen. Dit wordt een heerlijk moment Nathalie.”
Ze hielden halt in een zijstraat naast het Atheneum waar ze ooit samen school liepen.
Ze betraden een klein ietwat rommelig appartementje op de zolderverdieping van ietwat verouderd aandoend appartementsgebouw.
Hij opende de deur van één van de kamers, het bed was halvelings opgemaakt en aan de muur hingen posters met ‘Manga’ en ‘Anime’ figuren. Naast het bed lag een laptop en slingerden er vuile kleren rond..
“Zo hier zijn we dan, let maar niet op de rommel schat."
Door het open raam zag Nathalie het schoolplein waar ze zo vaak rondslenterde, babbelde, giechelde met haar vriendinnen, enzovoort.
“We kunnen rustig het raam open laten. Het is vakantie, er loopt hierachter geen hond rond.”
Tim trok zijn short naar beneden. Nathalie draaide zich om en keek verlekkerd naar zijn naakte lichaam.
Traag gleden haar ogen naar beneden.
Haar handen voelden klam aan en ze voelde de zenuwen gieren door haar lichaam.
Tim omhelsde haar en keek haar in de ogen, trok haar T-shirt zachtjes omhoog.
“Je bent zenuwachtig hé lieverd”, zei hij.
“Het is mijn eerste keer Tim. Er gaat van alles door me heen nu.
Maar ik wil dit zo hard, ik verlang zo hard naar seks nu. En blijkbaar staat het in de sterren geschreven dat jij de uitverkorene bent.
Je hebt me Tim, neem me maar”.

Lentebriesje.

Charles zuchtte…
“Rosalie. Ge weet toch hoe gevaarlijk het is.
Die Duitsers dat zijn smeerlappen, vooral die gasten van de ‘Gestapo’ en de SS.
Als ge in hun handen valt, dan zijn de gevolgen niet te overzien.
Weet ge dan niet aan welke vreselijke martelingen, aan welke verschrikkelijke ‘tortuur’ ze mensen die ze van verzetspraktijken verdachten blootstellen”?
Rosalie boog het hoofd.
“Charles.” Zei ze met een snik in haar stem.
“Mijn ouders, broers en zusje zijn gestorven daar in Frankrijk in die verschrikkelijke brand.
Hun geschreeuw en dat van de andere vluchtelingen, dat gaat me door merg en been.
Ik hoor nog elke nacht als ik in mijn ‘beddeke’ lig die vreselijke kreten.
Nog altijd heb ik de verschrikkelijkste nachtmerries.
Dat is een ‘tortuur’ Charles.
Ik zou het mezelf nooit vergeven, machteloos te staan toekijken hoe die ‘worstenfretters’ hier hun gang maar gaan, mensen arresteren of in koelen bloede doodschieten.
Heelder families uit elkander rukken. Enzovoort.
Ik heb niets meer te verliezen Charles.
Ik ben een eenvoudig meiske dat overdag stikt en naait tot haar vingers ervan bloeden. En ’s avonds dronkenlappen en zeveraars van slap fluitjesbier en aangelengde jenever voorzie.
En dat allemaal voor een schamel loontje en wat rantsoenzegeltes.
Welke toekomst heb ik?
Geen!!!
Niet zolang die smerige nazibende hier in onze straten loopt te marcheren en paraderen met een air van hier tot in Berlijn.”
Ineens knoopte ze haar blouse open. Haar decolleté was goed zichtbaar.
Ze nam Charles zijn handen vast en legde die op haar borsten.
“Schoon hé, Charelke.... " Zei ze met een kirrend stemmetje.
“Ik weet wel dat ge meer wilt dan alleen maar kuskes geven en mij dicht tegen uw ‘gilet’ trekken hier in ’t steegske in de duisternis van de nacht.
Maar ik weet dat ge dat nooit durft vragen, want ge zijt ‘nen deftige jongen’. En deftige jongens doen zo geen voorstellen.
Ge denkt, ‘ik zal maar braaf zijn en wachten met dat soort dingen tot we getrouwd zijn’. Maar intussen denkt ge, ‘waarom niet? Waarom niet er eens van profiteren als niemand het ziet’.
Da’s geen schande hé Charelke.
Ik denk dat ook.
Dat had ge niet verwacht van mij hé.
Van het lieve, brave Rosalieke.”
Charles kreeg een kleur. Hij moest er ook even mee lachen.
“Gij zijt een deugnietje hé.” Zei hij.
“Gij niet dan?” Zei Rosalie schalks. Om hem dan lekker lang en vol passie te kussen.
“Gij meent dat hé, gij wilt echt bij het verzet hé.”
“Ja.” Zei Rosalie zelfzeker.
“Ik wil bij het verzet, ik weet dat ze daar niet happig zijn om vrouwen toe te laten.
Hoewel die er zijn, en in Frankrijk en Holland nog veel meer.”
Rosalie slaakte een diepe hartstochtelijke zucht.
“Ik wil echt meedoen Charles. Wat de prijs ook moge zijn die ik zal betalen voor die ene wens die ik heb. Namelijk die Duitsers laten weten dat ze niet ongestraft kunnen doen wat ze met mijn familie en al die andere onschuldige mensen deden.”
Charles peinsde.
“Ik zal mijn best doen om voor u een goed woordje te doen Rosalie.” Zei hij.
En gaf  haar een zoen op haar mond.
“Beloofd? Vroeg Rosalie.
Beloofd!" Antwoordde hij. "Op mijn erewoord."
Rosalie beantwoorde dat met een speelse kus, terwijl ze zijn kt vastgreep en haar onderlichaam tegen het zijne wreef.
“Als ge ervoor kunt zorgen dat ik erbij mag Charles…
Dan schenk ik u MIJN LICHAAM!!!!!”

Als je wil weten hoe het verder afloopt dan klik je gewoon op de titel van het verhaal, en dan kom je vanzelf op de bewuste pagina.
Maar ondanks het feit dat deze pagina al behoorlijk lang is ga ik het niet hierbij laten want er zijn zo nog veel meer mooie liefdesmomenten die ik met jullie wil delen. Dus komt er al snel een tweede deel. En weet je waarom ik dit doe?
Uit LIEFDE voor jullie!

Over Artificiële Intelligentie (AI) en schrijfkriebels.

 

Illustratie gemaakt door ChatGPT.

Dag lieve mensen.
Artificiële intelligentie oftewel AI. Het is aan een enorme opmars bezig en de toepassingen ervan worden in meer en meer sectoren gebruikt en ze gaan ook meer en meer deel uitmaken van ons leven.
Studenten gebruiken het voor hun thesissen en werkstukken en scholieren voor hun spreekbeurten en verhandelingen. Het is voor leraars onmogelijk of het werk dat hun leraren afgeven zelfgeschreven is of uitgevoerd door AI.
AI is een zeer gewaardeerde hulp voor mensen die met complexe zaken bezig zijn zoals statistieken, grafieken, ingewikkelde berekeningen en vraagstukken. Ook kan het door middel van afbeeldingen ons helpen om zaken te verbeelden en AI zal zelfs muziek kunnen schrijven.
Of wie weet boeken, romans, verhalen.

En eerlijk gezegd heb ik daar een heel ongemakkelijk gevoel bij. Het idee dat iets creatiefs als schrijven wordt overgenomen door een AI systeem maakt mij wantrouwig en ook een beetje kwaad. Was het niet de bedoeling dat we dankzij technologie een makkelijker leven zouden leiden en meer tijd zouden hebben om creatief te zijn? Waarom willen we dan dat technologie in onze plaats gaan schrijven, schilderen of componeren? Dit soort creatieve zaken zijn net die dingen die ons als mens verheffen en die ons verrijken. Ja ik weet het dat het voor bedrijven die willen communiceren aan de hand van folders of teksten op hun website interessanter is om dit werk te laten doen door iets als AI. Maar toch.
U weet het lieve mensen, ik ben iemand die heel graag schrijft en die heel graag schrijft. Schrijven is voor mij een uitlaatklep en soms vraag ik mij af of ik daar niet mijn beroep van zou kunnen maken, of op een andere manier daar iets mee te kunnen doen. Ik heb dat nu eens voor de grap gevraagd aan ChatGPT en de antwoorden zijn best wel nuttig. Hieronder een kleine screenshot.

Ik stelde een vraag.

ChatGPT gaf antwoord. 

Maar schrijven is voor mij vooral iets om mijn gevoelens te verwoorden, en dan heb ik het vooral over wat ik schrijf op mijn blog en vooral mijn verhalen. De personages die ik creëer zijn ofwel mensen met wie ik het goed zou kunnen vinden moesten het echte personen zijn, ofwel mensen die ik net tot in het diepste van mijn ziel zou verafschuwen. Wat ik voel voor bepaalde personen of over bepaalde gebeurtenissen verwerk ik in mijn verhalen en dat is de reden waarom heftige emoties maar ook opwellingen van verliefdheid of zelfs lust er zo dikwijls deel van zijn.
Schrijven is ook een manier om mijn visie op de dingen te verwoorden. En het herlezen ervan een hele tijd later is een goeie manier om mijn mening aan te passen en bij te stellen aan een al dan niet veranderde realiteit.

Schrijven is ook bezig zijn met taal, met zinnen, met woorden. Woorden die liefst juist geschreven en correct gespeld zijn. En dan komt vooral die dwingende DT regel om de hoek piepen. Want dat is ook voor mij iets dat er voor zorgt dat er fouten in mijn tekst sluipen.
Maar ik laat mij daar niet door ontmoedigen, hindernissen en moeilijkheden zorgen net voor meer uitdaging en uitdagingen aangaan is een goede manier om je hersenen te trainen. Om jezelf scherp te houden. En dat geldt ook voor het opzoeken en in je hoofd verwerken van informatie die nuttig of relevant kan zijn. Want je wil toch dat hetgeen je schrijft correct en accuraat is zeker? En laat dat nu net een goede manier zijn om dingen bij te leren. Om je te verdiepen in zaken waar je voordien niet bij stilstond. Of om kleine maar daarom niet minder interessante details te kennen van zaken waar je wel al het één en ander van weet.

AI scripts lijken me wel nuttig voor het plaatsen van illustraties.
Zonder dat ik hiermee ergens auteursrechten overtreed. 

Terwijl ik dit schrijf is het woensdagavond iets na elf uur. Ik weet nog niet wanneer ik dit ga posten, alleen dat het nog voor deze week zal zijn, want ik wil nog een blogartikel gepubliceerd zien voor de maand om is. Ik leg dat mezelf op omdat regelmatig updaten van je blog ervoor zorgt dat hij gelezen wordt. Dat mijn blog opvalt en hij regelmatig verschijnt op mijn lezers – en nog niet lezers – hun tijdlijn op sociale media. Zodat hij nog meer gezien en gelezen wordt en dat dat zo blijft!

Ik heb al een paar verhalen op mijn harde schijf zitten, alsook enige scenario’s voor toekomstige verhalen die ik later zal uitwerken en neerschrijven. Na een jaar van ziekte gevolgd door een zware operatie. Een jaar van herstel en recuperatie en terug op krachten komen. Geholpen door mijn schat van een vriendin en mijn twee kleine keeshondjes. Voel ik het meer dan  ooit kriebelen. Ik voel het kriebelen, niet alleen om te schrijven maar ook om meer buiten te zijn, om gezonder te leven, om mijn lichaam weer de kracht te geven die het vroeger had.
Ik heb goesting lieve mensen. Goesting om te schrijven, goesting om te bewegen, om te wandelen, om buiten te zijn, om te genieten. Kort samengevat, goesting om TE LEVEN!

En lieve Christiane, er is nog iets anders waar ik goesting in heb. Maar dat ga ik hier niet aan de grote klok hangen.

Vandaag las ik: Wat voedingsdeskundigen eten.

 

Dag lieve mensen.
De meesten onder jullie hebben vast al wel gehoord van de Britse krant The Guardian.
Het is een zeer gezaghebbende Britse kwaliteitskrant die ook zeer toegankelijk is. Naast advertenties wordt deze krant ook gefinancierd door bijdragen van donoren. Dat zijn vooral mensen uit de academische en de culturele wereld. Deze krant besteed dan ook heel veel aandacht aan kunst en cultuur, maar ook aan wetenschap en innovatie. Ook zaken als de klimaatopwarming worden door deze krant zeer nauwlettend gevolg en bericht.

In tegenstelling tot de meeste online kranten zijn de meeste artikels in The Guardian niet verborgen achter een betaalmuur. Soms moet je voor het lezen van bepaalde artikels wel registreren en er wordt regelmatig gevraagd om een kleine bijdrage te leveren. Maar hey, dat doen ze bij Wikipedia ook.
Maar ik ben eigenlijk een beetje een vrek en als een artikel zie over een interessant onderwerp en het zit achter een betaalmuur dan Google ik even om te kijken of er geen websites zijn waar de informatie die ik nodig heb niet gratis beschikbaar is.
Maar The Guardian is eigenlijk echt wel het soort nieuwsmedium dat mij ligt. Gratis, vlot toegankelijk en van een aanvaardbaar niveau. Geen gezeik over celebrities of (in ons land) BV’s. Geen sensationele clickbait maar journalistiek op hoog niveau aangevuld met opinies en bijdragen van mensen die weten waarover ze spreken.
Zo ook vandaag.

Vandaag las ik dus:
Een artikel waarin men aan de hand van negen vragen aan verschillende voedingsdeskundigen peilde naar hun eetgewoonten. Over wat ze eten als ontbijt? Als snack in de namiddag? Als avondeten? Welke voedingsgewoonten ze hebben die de mensen zouden verbazen? Wat ze absoluut niet zouden eten? Wat ze zeker niet zouden geven aan hun kinderen en vooral… Wat ze als voedingsstof of supplement zeker zouden aanbevelen?
 En eerlijk gezegd, de antwoorden waren wel zeer interessant. Een paar zaken die vaak terugkwamen was het belang van voedingsvezels en vitamine D. Het feit dat nogal wat als ‘superfood’ opgehemelde zaken weinig toevoegen aan ons dieet en vooral.
Dat we bewerkte voeding beter zouden mijden.

Ik zou zeggen: Als je het Engels begrijp, open de link en lees het artikel.
Kan je geen Engels, laat het vertalen door een vertaalmachine of door ChatGPT. 
Maar vooral…
Lees het zorgvuldig. Neem je tijd, zet even alles wat lawaai maakt af en leg je smartphone zo ver mogelijk uit je buurt (tenzij je hem net gebruikt om dit stuk en het artikel in kwestie te lezen natuurlijk). Neem alles wat er staat zo goed mogelijk in je op en denk er vooral eens goed over na.
Voeding, en vooral goede voeding is zo belangrijk voor een goede gezondheid. En als er dan toch een goed voornemen is dat ik dit jaar ga maken dan is dat niet zozeer ‘gaan diëten’, of ‘geen suiker of alcohol of ‘whatever’ meer’? Maar vooral… Bewuster met voeding omgaan!
Voeding is zo belangrijk: Ik zou hier moeten schrijven ‘gezonde voeding’, maar ik heb het wel degelijk over voeding in het algemeen. Want ETEN IS EEN LEVENSBEHOEFTE!
Zonder eten ga je dood, dat weet het kleinste kind.
Maar net zo belangrijk is ‘wat we eten’.
Ja eten moet lekker zijn en ja het is belangrijk dat je geniet van wat je eet. En ook het gezelschap is belangrijk. Een goede maaltijd brengt mensen samen en het is algemeen geweten dat ‘veel belangrijke beslissingen AAN TAFEL worden genomen!’
Maar eigenlijk zou voor onze gezondheid en ons welzijn de focus nog veel meer moeten liggen op de voedingswaarde!
Wat voegt hetgeen wij eten echt toe aan ons lichaam, aan onze gezondheid, aan ons welzijn. Dat is de vraag die we ons allemaal elke dag opnieuw zouden moeten stellen

Ik hoor de mensen zo vaak zeggen: “Ja maar wat mogen wij eigenlijk nog eten? De ene keer is dat slecht en de andere keer weer iets anders.” Of: “We eten al duizenden jaren brood, aardappelen, pasta en rijst. En nu zou dat allemaal niet meer gezond zijn? Wie houden jullie eigenlijk voor de gek?”
Ja, ik geef toe. Ik heb mijzelf die zake ook al afgevraagd. Maar er zijn een paar zaken die we in ons achterhoofd moeten houden. Ik som ze even voor je op.
1 We eten te weinig groeten en fruit:
Maar eigenlijk vooral te weinig groenten. Het is geweten dat de gemiddelde Belg veel minder groenten en fruit eet dan de dagelijks aanbevolen hoeveelheid. Het kan dus echt geen kwaad om eens na te denken over wat we kunnen doen om meer groenten op ons bord te krijgen. Waarom eens niet die aardappelen of pasta vervangen door EEN TWEEDE PORTIE GROENTEN?
Spinazie en witloof, wortelen en spruitjes, sperzieboontjes en bloemkool. Of probeer eens iets als bloemkoolcouscous in plaats van aardappelen, pasta, rijst of gewone couscous.
2 Kies de juiste koolhydraten:
Koolhydraten zijn heus niet slecht voor je, maar je moet ze op de juiste manier proportioneren. Nog niet zo lang geleden kwam het ‘lowcarb’ dieet fel in opmars, maar echt een goed idee  is het weglaten van koolhydraten uit je voeding nu ook niet echt. Wel is het zo dat vooral als je wil afslanken het van belang is om de juiste koolhydraten te kiezen: Op deze link staat heel wat nuttige informatie hierover.
3 Vet is niet de vijand:
Weet je nog, de jaren tachtig? Toen men je diets maakte dat je geen echte boter moest eten want dat is slecht voor de cholesterol. Nee, je moest gaan voor margarine, of nog beter ‘minarine’ (Becel bijvoorbeeld).  Voor mager vlees, witte vis en halfvolle of nog beter magere melk.
Nee, je moet geen hompen boter in je pan gooien of je sausen rijkelijk overgieten met room. En ja, het is beter om te kiezen voor plantaardig dan dierlijk vet. Maar ons lichaam heeft vet nodig. Vetten zijn essentieel voor bijvoorbeeld de aanmaak van hersencellen (Omega 3).
Dus, voel je niet schuldig als je te kwistig met de fles olijfolie omspringt. Trouwens, extra virgine olijfolie is best wel gezond, zeker op een slaatje met veel rauwe groenten.
4 Vezels, vezels en nog eens vezels:
Nog iets waar veel voedingsdeskundigen zich zorgen over maken. We eten veel te weinig voedingsvezels!
Voedingsvezels dragen bij tot een goede spijsvertering en darmgezondheid. Met het regelmatig en voldoende innemen van voedingsvezels voorkom je darmkanker, een heel nare ziekte die helaas één van de meest voorkomende kankers is. Ook dragen ze bij tot een goede spijsvertering en verminderen ze het risico op hart en vaatziekten en diabetes type 2. Ook twee vaak voorkomende welvaartsziektes.

Ik ben geen voedingsexpert of diëtist. Ik ben gewoon iemand die vindt dat er veel te veel onjuiste informatie circuleert over gezonde voeding. En dit komt bovenop de massa’s advertenties voor ongezond (vr)eten waarmee we elke dag worden overspoeld.
Mensen zien door de bomen het bos niet meer en worden langs alle kanten misleid. Nee die ontbijtgranen uit het middelste schap in de supermarkt zijn NIET GEZOND! Ze zitten boordevol toegevoegde suikers die alle voedingswaarde van vezels en andere zaken gewoon teniet doen. De zogezegde gezondheidsvoordelen van ‘cornflakes’ zijn weinig meer dan een verzinsel in leven gehouden door de fabrikant zelf En zo zijn er nog meer voorbeelden van flagrante leugens en fabels die over voeding de ronde doen.
En de meeste van die leugens zijn gewoon VERZONNEN DOOR DEVOEDINGSINDUSTRIE!
Houdt dat altijd in gedachte als je overweegt om iets aan je voedingspatroon te doen.

Het zit er weer op.

 

Dag lieve mensen.
Het is bijna zes uur, nog even en we mogen elkaar weer een gelukkig nieuwjaar wensen. In Bangkok en Hanoi (hoofdstad van Vietnam) zijn ze terwijl ik dit schrijf al aan het aftellen. Over een uur zijn het de Indiërs die elkaar drie natte kussen mogen geven. De Australiërs en Nieuw-Zeelanders… die zijn waarschijnlijk al zat.
Soit het jaar zit erop, en verdorie het was mij het jaartje wel.
Ik hoef het niet meer te vertellen wat ik het afgelopen jaar heb doorgemaakt. Ik ben blij dat ik er nog ben en dat ik jullie kan vertellen dat het intussen veel en veel beter met me gaat.
Ik voel me tiptop en ik slaagde erin om een sprintje te trekken tot thuis toen ik met de hondjes ging wandelen en mijn lieve schat me belde om me te zeggen dat ze bericht kreeg over een pakje dat was toegekomen. Zonder er verder bij na te denken liep ik die laatste honderd meter zo snel ik kon met twee keffende hondjes aan de leiband. Even rondkijken en ik zag het pakje bij de voordeur liggen. Missie geslaagd, het pakje was binnen. Maar het was pas toen ik boven was en het al uitpakte dat ik besefte dat ik iets deed wat ik vorig jaar echt niet had kunnen doen.

Ik wil maar zeggen.
Ik heb diep gezeten lieve mensen.
Rond deze tijd van het jaar was ik echt mezelf niet. Constant moe, vlug kortademig, sukkelde van de ene verkoudheid naar de andere, amper enige weerstand en ik had ook nogal snel koud. Meerdere keren naar de dokter geweest, van alles voorgeschreven. Tot hij zelf voorstelde om een afspraak te maken met een cardioloog omdat hij ‘hartruis’ hoorde. Dat deed ik dan ook meteen en daar kreeg ik de diagnose: Lekkende hartklep. Operatie is noodzakelijk.
De rest kennen jullie want ik heb het in deze blog dan ook uitvoerig beschreven en ook op Facebook konden jullie mijn toestand mee opvolgen.

Het was een zware operatie gevolgd door een lang herstel. Maar de liefde van mijn schat van een vrouwke en zeker ook de genegenheid en warmte van mijn twee superlieve hondjes hielp mij er door. En ook de steun van jullie allen lieve mensen.
Ook al steunden jullie mij vanop afstand. Het deed mij goed, echt wel.
Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de Willy Duizend. Ja, dat is iets wat ik graag laat passeren, die heerlijke tijdloze rocknummers. Ik hou van een portie stevige gitaren op zijn tijd. Ik heb een brede muzieksmaak, maar ik heb wel één voorwaarde. Er moet minstens één gitaar in voorkomen.
Of je moet van goeden huize zijn zoals bijvoorbeeld Kraftwerk. Dan zie ik het nog door de vingers, we gaan nu ook weer niet te streng zijn.
Ik weet één ding. Tijd maken voor muziek, boeken, films, vrienden, goede gesprekken, je partner en dat ene wat daarbij komt kijken. DAT IS GEEN TIJDVERSPILLING!
En kennis vergaren en dingen bijleren is dat ook niet.

Weet ge.
Er is zoveel nuttige informatie en die ligt gewoon voor het grijpen. Informatie en kennis is nog nooit toegankelijk geweest als nu. Vroeger moest je naar de bibliotheek als je iets wilde opzoeken over éénder welk onderwerp. Je moest boeken doorploegen, pagina’s kopiëren of overschrijven en dat dan bijhouden. Wie van mijn generatie is en voor school een spreekbeurt moest houden die weet waarover ik nu praat.
Nu volstaat een simpele zoekopdracht gevolgd door een muisklik of twee, drie. En het blijft niet bij tekst alleen. Er zijn ook video’s en podcasts over alle mogelijke onderwerpen te vinden op het grote wereldwijde web.
De wereld van de podcasts is voor mij opengegaan tijdens mijn ziekenhuisverblijf en ja het was een verrijking en een verruiming. Voordien nam ik al eens de tijd om naar een interessante podcast te luisteren, maar toen ik in het ziekenhuis lag en de TV niet altijd beschikbaar was omdat je die andere persoon die naast je ligt ook wat moet gunnen. Ben ik via de smartphone podcasts gaan opzoeken en beluisteren. En daar zitten heel interessante dingen tussen.

Ja, ik ben zo’n saaie donder die uren kan luisteren naar de uiteenzetting van één of andere deskundige over zaken als artificiële intelligentie, bitcoins, geopolitiek, klimaatverandering, wetenschappelijk onderzoek of recente ontwikkelingen in de geneeskunde. En waarom ook niet?
Al dat geleuter op onze pretzenders boeit me hoe langer hoe minder? Zijn jullie die overdosis BV’s op elke TV zender niet beu? Ewel, IK WEL!
Er gaat geen dag voorbij of zo’n Herman Brusselmans, James Cook of Bokkie De Repper moet even zijn mening over van alles en nog wat door onze strot rammen of even melig gaan doen.
Als ik alleen thuis ben staat de TV amper nog op. Liever radio, een podcast of gewoon… STILTE!
Wordt ik nu oud? Of wordt de wereld rondom mij gewoon te druk? Wie zal het zeggen. Feit is dat ik van stilte heel hard kan genieten. Af en toe geen TV, radio of zelfs sociale media. Gewoon wat schrijven of wat rusten in de zetel met de hondjes erbij en de tijd traag zien passeren op de grote wandklok boven te TV. Ja ik vind dat zalig.

OK, vaak deden we het niet. Maar er werd het afgelopen jaar wel degelijk gewandeld!
En ja, ook daar heb ik met volle teugen van genoten.
De natuur schenkt mij rust en het deed na al die weken binnen zitten in een muf ziekenhuis echt deugt om de petrichor te ruiken, de zon op mijn huid te voelen en gewoon buiten te zijn. Ook al was het maar een korte wandeling met mijn twee kleine schatjes. Het deed goed, punt!
De zee horen of het geruis van de bladeren. Met mijn voeten door de gevallen bladeren lopen, het geluid van stromend water, de wolken zien voorbij drijven.
Ik beschouw die dingen als een luxe, een zegen. En weet je waarom?
OMDAT IK DANKBAAR BEN!
Dankbaar omdat ik er nog ben. Dankbaar omdat ik Vijftig jaar mocht worden. Mijn betreurde collega Paul mocht maar dertig jaar worden, en nee dat is echt geen leeftijd om te gaan.
Dankbaar omdat het goed met me gaat, dat ik nog kan werken, dat ik een inkomen heb en een goede relatie met mijn allerliefste Christiane. Dat ik nog kan en mag genieten van de capriolen van mijn lieve hondjes.
Ik stop even tussendoor met typen en kijk voor me uit. Wat ik daarnet schreef dringt nog harder tot me door. Het is inmiddels zeven uur, weer een uur voorbij. Ja ik neem mijn tijd om dit te schrijven. Nog vijf uur en we mogen elkaar drie dikke natte zoenen geven. Nog vijf uur en 2024 is het verleden, 2025 is de toekomst en wat de toekomst brengt weet niemand.
Eens mijn geliefde gedaan heeft met werken en ik haar met de auto ben gaan ophalen en eens we thuis zijn schenk ik twee coupeglaasjes in en genieten we van lekkere hapjes en vooral van elkaar.

En ik hoop dat jullie hetzelfde doen.
En ik wens jullie een gelukkig, voorspoedig, welvarend, hartverwarmend en vooral… GEZOND 2025

Het gelukzaligste moment van het afgelopen jaar.
Mijn twee lieve schatjes terug dicht bij me.

Onverwachte dienst: slot.

 

Tweede Kerstdag.
Roos Demeyer stapte traag in de ziekenhuiskamer, gevolgd door haar dochter Chrissy.
Erik draaide moeizaam zijn hooofd. “Roos,” zei hij.
Roos zei niets en ging op de rand van het bed zitten. “Ge ziet er niet goed uit Erik,” zei ze.
“Ik weet het,” zei hij. “Een infectie op mijn hartkleppen en die krijgen ze niet onder controle. Net zwaardere antibiotica gekregen. Om van mijn andere gezondheidsproblemen nog maar te zwijgen. En ja die heb ik allemaal aan mezelf te denken. Ik heb mijn lever naar de kloten gezopen, mijn nieren zijn kapot van de pijnstillers die ik nam om de pijn in mijne rug te verdoven om nog maar te zwijgen van hoe ik mijn hart heb mismeesterd met mijn ongezonde levensstijl en mijn eindeloze vreten en zuipen.
Maar daar heb ik nog het minste spijt van Roos.”
Erik liet zijn hoofd wegzakken in het kussen en slaakte een diepe zucht.
“Roos, Chrissy. Het spijt me,” zei hij.
“Het spijt me Chrissy da ‘k uw kindertijd heb verkloot. Het spijt me Roos dat ik u, diegene die mij er bovenop hielp na de dood van mijn eerste echtgenote. Dat ik net u ongelukkig maakte en tot wanhoop dreef.
Ik moet er geen doekskes om winden, ik was ne smeerlap. En als ge mij niet kunt vergeven, bwaja. Dan sterf ik maar eenzaam en ga ik het graf in met een hart verteert van spijt en zware schuldgevoelens. Ik heb het toch allemaal aan mijn eigen te danken.”
“Nee Erik, nee!” zei Roos.
“Ik had hier ook schuld aan.
Gij deed voor mij zoveel, maar het was nooit genoeg. Ik wilde dure kleren, luxe reisjes, het beste en het duurste voor Chrissy, terwijl die daar nooit om vroeg. Die was content met een ouwe jeansbroek en versleten T-shirt om mee te ravotten met haar vriendjes, allemaal jongens.
Dat ge uw colère op mij uitwerkte, daar ben ik niet kwaad om en ben ik ook nooit geweest. Maar hoe ge uitvloog tegen Chrissy, dat maakte mij razend. En het is voor haar dat ik van u weggegaan ben. Met pijn in het hart Erik.
Met pijn in het hart!
Want ik trok mij op aan uw liefde, ook toen onze relatie in een onvermijdelijk dieptepunt was geraakt. Ook toen kon ik me optrekken aan uw lieve woorden, uw knuffels, het samen vrijen.”
Roos keek Erik aan.
“Laten we opnieuw beginnen Erik.
“Nee,” zei Erik. “Dit verdien ik nu ook weer niet Roos.”
“Erik, ik sta erop,” zei Roos.
“Want ondanks mijn woede en mijn teleurstelling. Kon ik u nooit vergeten.
Chrissy wilde u nooit meer zien nee. Maar ik hunkerde naar u. Gij waart en zijt nog altijd veel meer dan zomaar ‘mijn man’. En altijd heb ik gehoopt dat ge zou inzien dat ge fout waart.
En ik heb altijd gezegd dat als dat ooit moest gebeuren, dat ik de spons over alles zou vieren en opnieuw beginnen.
Wel lieve Erik… DAT MOMENT IS NU GEKOMEN!”

Oudejaarsavond. De antibiotica sloeg aan en Eriks toestand verbeterde. Hij mocht naar huis, maar moest nog wel antibioticapillen slikken en hij moest elke maand op controle komen bij de cardioloog. Maar hij voelde zich beter dan ooit en kreeg weer hoop in het leven. 
Ze zaten aan tafel in de prachtige loft waar Erik woonde. Roos, Chrissy, Claudia en ook Pedro en zijn echtgenote. Erik had een traiteur laten komen, maar vroeg voor zichzelf een zoutarme en licht verteerbare maaltijd en op één iemand na was hij de enige die geen alcohol dronk. Die iemand is Claudia. “Waarom drink je niet,” vroeg hij. “Je bent de eregast meisje, jij hebt mij en Roos terug samengebracht.”
“Ik ben geheelonthouder,” zei Claudia. De enige keer dat ik alcohol dronk in zeer lange tijd was toen Chrissy mij een beker Champagne aanbood op kerstavond. Ik dronk ervan omdat ik wilde dat ze zou zien dat ik even hard verliefd was op haar als zij op mij.”
Bij die woorden keek Claudia Chrissy met een heel warme en liefdevolle blik aan.
Chrissy voelde het week worden in haar hart, en vooral wanneer Claudia een klein doosje in inpakpapier uithaalde. “Chrissy, ik heb een cadeau voor u. Doe maar open.”
“Wat is dat?” vroeg Chrissy verbaasd. Met trillende handen maakte ze het open. Er zat een doosje in en in dat doosje zat een prachtige gouden ring bezet met een mooie diamant.
“Oh hoe graaf is dat,” zei ze. “Waaraan heb ik dat verdient.”
“Chrissy, ik weet het. Het is nogal snel. Maar dat komt omdat ik radicaal een streep wil zetten onder mijn verleden. Daarom vraag ik vanuit het diepste van mijn hart.
WILDE GIJ MET MIJN TROUWEN SCHATJE,”
Chrissy begon te huilen van pure en diepe ontroering.
Claudia sloot haar teder in de armen en woelde zacht door haar haren.
“Claudia, ik heb zo hard naar u gehunkerd, denkende dat het nooit wat zou worden tussen ons, zelfs geen flirt of one night stand.
Maar dan vraagt gij mij dit. Wat moet ik hierop zeggen.”
“Liefje, ik begrijp dat je er nog niet klaar voor bent. Maar ik ben wel klaar voor u en voor een heel nieuw leven.”
Dan gaf Chrissy Claudia een lange vurige doch tedere kus. Terwijl de tranen over haar wangen bleven stromen.
“Ik zal voor altijd de uwe zijn lieve schat,” zei ze.
Nog voor het nagerecht trokken Claudia en Chrissy zich terug op hun kamer waar ze die nieuwjaarsnacht zouden blijven slapen. Terwijl buiten in de stad het vuurwerk met veel lawaai losbarstte en Erik en Roos en Pedro en zijn echtgenote Sandra het glas heften. Waren Claudia en Chrissy elkaar passioneel aan het kussen, naakt tussen de lakens van een heerlijk zacht en luxueus waterbed.
Toen het vuurwerk verstomde en de passie bedaarde keek Chrissy Claudia in de ogen.
“Gelukkige Nieuwjaar VROUW VAN MIJN LEVEN!” zei ze met een diepe zucht.

Onverwachte dienst 3

Enkele uren later.
Claudia haar shift zat erop. Ze liep naar de omkleedruimte en knoopte haar vest los en trok haar T-shirt uit. Tegelijk hield ze de deur in de gaten. Ook haar witte broek trok ze uit, ze had nu alleen nog haar BH en slip aan. De deur ging open en Chrissy kwam binnen. Ze had de fles Champagne bij en twee plastieken bekertjes en liep meteen op Claudia af. “Daar zit ge, we gingen er toch eerst eentje kraken,” zei Chrissy.
“Kan hier toch ook,” zei Claudia terwijl ze heupwiegend naar Chrissy toestapte en voor haar ging staan. “Waarom hier?” vroeg Chrissy terwijl ze de bekers aan Claudia gaf en de fles opende.
Claudia likte haar bovenlip af terwijl Chrissy de bekertjes één voor één vulde. Dan zette ze de fles op de grond en nam er ééntje in ontvangst. Terwijl beide jonge vrouwen proosten keek Claudia Chrissy recht in de ogen. Dan zette ze haar beker op een plateau van het rek achter haar en maakte haar BH los. Dan nam ze ook het  bekertje van Chrissy af, greep naar haar handen en legde deze op haar borsten en  knoopte ze Chrissy haar vest los.
“Ik dacht dat gij hetero waart,” zei Chrissy terwijl ze Claudia’s aankeek.
Claudia sloeg met een diepe zucht haar armen rond Chrissy’s hals en drukte haar lippen op die van Chrissy. Er volgde een korte maar heftige kus. “Dat was gelogen,” zei Claudia terwijl ze Chrissy haar topje omhoogtrok en haar buik streelde.

Kerstdag, laat in de middag.
Claudia en Chrissy lagen op het bed in Chrissy haar slaapkamer. Het donsdeken bedekte hun naakte lichamen. Chrissy lag op haar rug en Claudia lag in haar armen en liet haar hoofd rusten op Chrissy’s borst. Chrissy liet haar kin rusten tegen Claudia’s hoofd en woelde zacht door haar donkerblonde haren. Claudia slaakte een diepe gelukzalige zucht. Op het nachtkastje rechts van het bed stond een grote magnumfles Champagne en twee glazen. Geen plastieken bekertjes maar mooie kristallen glazen coupes. En op de grond lag een bord met een restje pizzakorst. De TV stond aan maar er was alleen zwart beeld te zien. Buiten was het grauw en begon het te schemeren, er stond een koude wind die voelbaar was tot binnen, ook al stond de verwarming aan.
“Was dit wat je wilde liefje?” vroeg Chrissy met zachte tederheid in haar stem terwijl ze Claudia’s schouders masseerde.
“Ja,” zei Claudia terwijl ze zich rechtte. “Al van mijn dertiende fantaseer ik hierover. Ja ik val ook voor jongens, en ja ik had als tiener meerdere jongens gehad. Je mag het weten hoor, ik was er graag bij als die jongens een voorstel deden. Maar stiekem fantaseerde ik over meisjes. Maar ik hield dat zoveel mogelijk voor mezelf>.
“Waarom? Is toch geen schande.”
“Kweenie,” zei Claudia. “Eén keer heb ik eens met een volslagen onbekende meid op de dansvloer staan flirten. Fuck, ik was geil als boter en ja ze wilde meer. Toch ben ik weggegaan en fietste ik naar huis. Ik had niet geslapen die nacht, ik sloeg de hand aan mezelf, telkens weer en telkens weer.”
“Claudia, het is de éénentwintigste eeuw. Het is toch geen schande meer om er voor uit te komen dat je iets voor vrouwen voelt, toch?” merkte Chrissy op.
“Mijn ouders zijn zeer conservatief en staan absoluut niet open voor zulke dingen. Zelfs zonder dat is het maar beter dat ze nooit te weten komen wat ik achter hun rug allemaal uitvrat.
Ik ben opgegroeid met ‘wat zullen de mensen zeggen’? Ik moest hard studeren en dan nadien nog meehelpen in de zaak, want mijn ouders wilden geen luiaards onder hun dak. Ik moest er piekfijn uitzien, deftig gekleed zijn en op elk vlak de schone schijn ophouden. En nee, ik mocht niet omgaan met wie ik wilde. Mijn ouders zouden mij graag getrouwd zien, liefst met een jongen of man met ambitie, iemand die vooruit wil komen in het leven.  En daarom hoopte ik dat er ooit meer zou zijn tussen mij en Freek.”
“Hoop… te?” merkte Chrissy op.
Claudia slaakte opnieuw een diepe zucht.
“Chrissy, liefje.
Mijn leven was fake.
Ik leefde om anderen te plezieren. Om bij iedereen op een goed blaadje te staan.
Mijn ouders, de directie, de hoofdverpleegkundige en alle anderen die enige invloed op mijn leven hadden. Ik had een prettige jeugd, kwam niks tekort. Ik had veel vriendinnen en genoot met volle teugen van wat het leven te bieden had. Maar mijn ouders waren heel veeleisend en brachten mij bij dat je niks voor niks krijgt in het leven. Met een zes of zeven waren ze niet tevreden. Het moest minstens een acht of een negen zijn. Tachtig of negentig procent. En altijd moesten mijn punten beter zijn dan in het vorige rapport. En daarom bestond mijn leven al snel uit werken, studeren, studentenjobs, flexijobs, nog meer werken, extra dagen, overuren.
Toen ge zij ‘durf toch eens te leven’, dat maakte iets in mij los. Net zoals uw geflirt iets in mij losmaakte.
Ik speelde al eerder met het idee om in te gaan op uw avances. En weet je wat liefje…
IK HEB ER GEEN ENKELE SPIJT VAN!”
Weer sloeg Claudia haar armen rond Chrissy en kuste ze haar. Chrissy draaide Claudia en begon haar te zoenen in haar hals, over haar schouders, borsten, buik en zo steeds dieper. Weer laaide de passie op. In alle heftigheid. Weer ging er een uur voorbij.
Dan wanneer beide vrouwen die alsmaar meer naar elkaar toegroeiden weer uitgeteld in elkaars armen lagen keek Claudia Chrissy opnieuw aan.

“Ik heb die brief gelezen,” zei ze terwijl ze de brief van het nachtkastje plukte waar ze die stiekem had gelegd.
“Claudia nee, begin niet!” zei Chrissy.
“Chrissy liefje,” zei Claudia terwijl ze de brief op het hoofdkussen legde en zacht Chrissy’s wangen streelde. “Ik heb uw verhaal gehoord, ik heb Erik zijn verhaal gehoord. En ja, ik begrijp dat je boos bent, dat het moeilijk voor je is om hem te vergeven. En dat geld ook voor je moeder.
Maar wil je wat weten liefje?
Ik was een slet.
Tot mijn achttiende was ik meisje zoals alle anderen. Ik ging naar school, ik ging werken na de schooluren en ik studeerde hard. Af en toe had ik een vriendje de ene keer iemand waar ik mee kon thuiskomen, de andere keer was het beter dat ik het voor mezelf hield.
Maar toen ging ik studeren en zat ik op kot. In een stad waar niemand mij kende en waar ik lekker mijn zin kon doen. Ik trok op met en ging op zoek naar jongens en had elke week een ander vriendje die mij meenam naar zijn kot of ik naar het mijne. Studentenclubs, fuiven, kotfeestjes en dergelijke interesseerden mij niet. Ik ging soms wel eens naar een debatavond of zo. Maar het liefst ging ik gewoon lekker op jacht. Maar ik deed veel meer dan dat.
Ik hoorde van een café waar van alles gebeurde, een café met een bedenkelijke reputatie. Moesten mijn ouders weten dat ik dergelijk café bezocht, het kot was te klein geweest. Ik werd er al snel de hoofdattractie.
“Café ’t Hoekske,” zei Chrissy. Ging je daar naartoe?”
Claudia knikte. “Kent ge dat?”
“Ik heb ook hogeschool gedaan hoor, ja ook in Gent. Ik ben er nooit binnen geweest – ik mag er niet aan denken, brrr – maar daar is het een naam als een klok. En ja, er zou daar op een bepaald moment een ‘Gang-bang Queen’ geweest zijn. Een jonge meid die zich liet neuken op de biljarttafel. Twee mannelijke kotgenoten waren er geweest en volgens wat die vertelden was dat een hete.”
“En wat vind ge zelf?” vroeg Claudia schalks.
“Waarde gij dat?” vroeg Chrissy.
“Had je dat verwacht van mij?” vroeg Claudia.
“Nee, totaal niet! Waarom deed je dat?”
Claudia slikte en zweeg even.
“Omdat ik niet bevredigd raakte.
Mijn lichaam smachtte naar seks, ik wilde vrijen, ik wilde klaarkomen.
Ik wilde…
Ik heb vele gasten gehad. Ze mochten me nemen in alle mogelijke standjes.
One night stands, gangbangs, seksfeestjes. Ik deed het allemaal. Maar toch bleef ik op mijn honger zitten. Omdat hetgeen wat ik echt wilde, waar ik echt naar verlangde. Niet durfde.
Stel je voor, ‘Claudia is een pot, die is voor de wijven’.
Keus had ik genoeg hoor. Maar ik wees ze altijd af en koos voor een gast. Ik koos voor de zoveelste geilaard die eens op mij wilde kruipen.
Met de jaren ben ik kalmer geworden op dat vlak. Ik ben beginnen fitnessen en haalde daar veel voldoening uit. En hiken natuurlijk. Liefst van al op mijn eentje. Met mijn rugzak de natuur in. Alleen ik en de dieren, de herten en reeën, de fazanten, de konijntjes die wegvluchten als ik op een mistige ochtend mijn tent openrits. Maar desondanks bleef en blijft dat één iets nog altijd aan me knagen, en het afgelopen jaar werd het heftiger dan ooit.”

Claudia keek Chrissy nog dieper en indringender aan.
“Gij hebt iets in mij losgemaakt Chrissy,” zei Claudia.
“Gij durft uitkomen voor wie ge zijt en waar ge voor staat. Gij durft uw mening zeggen. Gij durft nee zeggen en uw oversten tegenspreken. Ik niet.
Ik werd opgevoed met doen wat er u gevraagd wordt, uzelf niet nodeloos in moeilijkheden brengen, werken voor uw kost en geen schrik hebben voor extra uren te kloppen.
Chrissy, ge hebt mij de dag van mijn leven bezorgd. Ik heb van u genoten tot in de diepste vezel van mijn lichaam. Ik heb veel sekspartners gehad, maar die hebben mij nooit kunnen geven wat gij mij gegeven hebt. Al die gasten gaven mij seks, lieten mij klaarkomen. Bij u ervaarde ik… Liefde.
Gij houdt van mij hé,” zei Claudia terwijl ze Chrissy’s buik streelde.
“Oh lieve Claudia,” zei Chrissy met een zucht terwijl ze door haar donkerblonde haren woelde.
“Weet ge,” zei Claudia. “ik heb met mijn liederlijke gedrag mijn reputatie verknoeid, heb mij teveel en te lang gegeven aan foute gasten. Gasten die mijn liefde en mijn lichaam gewoon niet waard waren.
En ja, daar heb ik spijt van,” zei Claudia met een snik in haar stem. Een traan rolde over haar wangen.
Maar, ik ben nog maar 25 jaar. Ik heb nog een heel leven voor me. Het is nog niet te laat voor mij om het roer om te gooien. En dat wil ik doen ook. En als het even kan met u aan mijn zijde.
Maar Erik. Die heeft die kans niet meer!
Zijn parameters zijn slecht. Zijn hart is zwak, zijn nieren laten het afweten, zijn lever heeft ie compleet kapot gezopen. En hij vergaat van de spijt. Want hij kan het roer niet meer omgooien.
Het enige wat hem rest is sterven met een hele hoop schuldgevoelens.
En dat wil ik niet.
Ik heb de kans om het verleden achter te laten.
Ik wil dat hij die kans ook krijgt.
Lees die brief Chrissy, en denk er even over na. Ik ga nu naar huis en van daaruit vertrek ik naar mijn ouders, want ik heb nog een gemist kerstfeestje goed te maken.
Doe mij een lol en denk na over wat ik van je wil vragen.”
Dan na een lange zoen kroop Claudia uit bed en trok ze haar kleren aan.
Nog diezelfde avond zat ze op de trein naar Oostende.

Onverwachte dienst 2

 

Claudia sloot de deur en liep naar de voorraadkamer om er alle voorraden te controleren. Een taak die de verpleegkundigen van de nachtdienst op zich moesten nemen. Daar zag ze Chrissy die daar blijkbaar mee begonnen was. Ze stapte op Claudia af en legde haar handen op Claudia’s schouders. “Ik zien u geire,” zei Chrissy terwijl ze Claudia wat dichter trok.
“Ik heb u ook graag maar ik ben wel hetero hé,” zei Claudia.
Chrissy keek Claudia recht in de ogen. “Zijt eerlijk met uzelf Claudia,” zei ze. “Denk dat gij meer bi gevoelens hebt dan dat ge zelf beseft.”
“Chrissy, ik weet dat gij een crush op mij hebt. Maar neemt gij uw wensen niet teveel voor werkelijkheid.”
“Zijt eerlijk met uzelf Claudia!” herhaalde Chrissy. “Denkt ge dat ik dat niet zie dat als ik binnenkom en gij zijt u aan het omkleden dat ge u altijd naar mij draait voor ge uw T-shirt aantrekt of uw witte vest dichtknoopt? Ge weet dat ik lesbisch ben, maar toch wilt ge dat ik naar uw borsten kijk. En die ene keer twee weken geleden dat uw BH ineens loskwam en haast van uw armen viel. Het deerde u niet hé dat ik uw borsten in volle glorie zag.”
Claudia duwde Chrissy van zich af en zette een stap achteruit. “Zeg die Erik Masschelein, kent gij die?” vroeg ze ineens en vooral om de aandacht af te leiden.
“Ik zou niet weten waarvan?” zei Chrissy die door de vraag verrast werd.
Dan haalde Claudia de brief van Erik uit haar binnenzak. “Hij zei dat ik die brief aan u moest geven. Ik vroeg hem waarom hij het vorige week niet zelf deed, en hij zei dat hij daarvoor zijn redenen had.
Misschien is hij u vader en weet ge dat nog niet.”
“Ik heb geen vader meer, mijn vader is dood.” zei Chrissy bars terwijl ze de enveloppe uit Claudia’s handen rukte en meteen in de vuilbak wierp.
“Wil je niet weten wat er in die brief staat?” vroeg Claudia.
“Nee, ik wil het niet weten! Ik ken die vent niet en negen op de tien keer heeft die gast gewoon een crush op mij zoals zoveel patiënten.”
“Kom, waarom zou ie dat bij jou doen en niet bij mij. Ik ben vijf jaar jonger en ook sla… Allez ja snapt ge?”
“Claudia, ge moest eens weten hoeveel venten geilen op mollige vrouwen,” zei Chrissy. “Jammer genoeg voor hen zijn ze bij mij aan het verkeerde adres. Er komt geen vent aan mijn lijf zolang ik leef! Goed geweten!”
“Chrissy, wat is er gebeurd tussen u en uw vader?” vroeg Claudia nu in alle ernst.
“Ik heb geen vader!” zei Chrissy. “Heb het juist gezegd.”
“Mijn vader is dood!”
“Chrissy luister efkes. Die Erik Masschelein die ken ik. Allez ja, het is te zeggen. Mijn ouders runden tot voor kort een bloeiende groothandel in delicatessen en we leverden aan restaurants over de hele provincie en ver daarbuiten. En Erik Masschelein was één van hun beste klanten.
Door het feit dat er buiten hem geen andere patiënt is op zijn kamer heb ik de gelegenheid gehad om tijdens de verzorging openhartig met hem te kunnen praten. En dit kan ik je wel zeggen. Erik is geen freak die op ‘mollige vrouwen’ geilt en hen dan briefjes stuurt. Dat is een hele warme mens die heel hard gewerkt heeft en nu met zware gezondheidsproblemen kampt en spijt heeft dat hij niet meer tijd heeft doorgebracht met zijn familie. En hij heeft ook spijt van zijn gebroken huwelijk. Van het feit dat hij zijn echtgenote liet zitten voor een andere veel jongere vrouw.”
“Oh ja, is dat zo?” sneerde Chrissy. “Jeez Claudia zijt gij zo goedgelovig ja?
Erik Masschelein was een tiran en een bullebak. Tegen zijn personeel, tegen zijn echtgenote en tegen mij. Roepen, tieren, schelden, met dingen gooien… SLAAN!
Vooral als hem gezopen had.  
Terwijl moeder de klanten buitenliet, de rekeningen maakte, de bestellingen opmaakte en doorgaf en tussendoor hielp met het opkuisen van de keuken, zat Meneerke Masschelein in de voorraadkelder  te vossen met Charlene één van de serveersters.
Er kon maar één iemand goed doen voor hem, en dat was Pedro zijn zoon. Net zo’n eikel als zijn pa. Ik daarentegen was alleen maar goed voor de vuile werkskes. Aardappelen schillen, frieten snijden, afwassen, de was doen, de servetten plooien en vooral om op mijn kop te krijgen en uitgescholden te worden. De lelijkste dingen eerst. ‘Vette zeug, sloerie, geit, lomp varken!’ eindeloos was het.”

Chrissy schudde het hoofd, tranen liepen over haar wangen.
“Mijn vader is dood. Hij stierf toen ik vijf was. Auto ongeluk gehad, lag maanden in coma.
“Mama werkte in Het Lorkenbos, het restaurant van Erik die toen net gescheiden was van zijn eerste echtgenote. Hij begon met haar aan te pappen en algauw trok ze bij hem in. Ze trouwden en ze werd ‘meewerkende echtgenote’. In het begin was hij een goede vader en echtgenoot. Het restaurant sloot twee dagen in de week en twee keer per jaar was het voor twee weken gesloten, dan gingen we op reis of deden we gewoon leuke dingen.
Maar met de jaren veranderde alles. Hij werd alsmaar hardvochtiger, ineens was het restaurant maar één dag per week gesloten en maar één week over het hele jaar. “Het is dat of we staan op straat,” zei hij. Het restaurant werd uitgebreid met een zaal voor feesten en banketten en
het enige wat nog telde was werken, werken, werken.
Nu ja, voor ons maar niet voor hem. Erik schoof graag aan tafel bij zijn klanten, en dan kwam de fles op tafel natuurlijk. Whisky, cognac, pousse cafétje hier, pousse cafétje daar. Maar ook tijdens de dienst werd er stevig gezopen natuurlijk. Ofwel vroeg hij moeder om het uur om een pint bier, ofwel zette hij een fles wijn bij het fornuis waar hij dan met gulzige teugen van dronk. En hoe zatter hij werd hoe agressiever en onhandelbaarder.
Eens mama van hem weg was bloeide ik weer helemaal open. Ja, ik had schrik van die vent. Ik haatte hem en ik haat hem nu nog altijd. Ik was aan de grond genageld toen ik zijn naam hoorde tijdens de overdracht. Hij zag mijn tatoeages, weet ge wat hij zij? “Ik wist wel dat gij een pot zijt.” Tuurlijk deed ik of hij het niet hoorde, maar echt hé! Ik had zin om een spuit met alleen lucht erin in zijn aderen te spuiten.”
“Chrissy, ge beseft toch dat ge dik in de shit zat moest ge dat hebben gedaan en dat komt uit!”
Chrissy slikte. “Ik haat die gast Claudia,” zei ze met een snik in haar stem.
“Echt waar, ik haat die gast tot in het diepste van mijn ziel. En nee, hij moet niet vragen om vergiffenis. Ik spring nog lieven van het dak zonder zeveren.”
Dan liep Claudia naar de vuilnisemmer en haalde de enveloppe eruit. “Ik wil weten wat er in die brief staat,” zei ze vastberaden.
“Ik begrijp dat ge kwaad zijn. Maar ik wil graag zijn kant van het verhaal weten.”
“Doe wat ge niet laten kunt,” zei Chrissy terwijl ze de voorraadkamer verliet en de kar voor het nemen van de parameters voor zich uitduwde.
Claudia liep terug naar de keuken, daar zette ze zich neer en plooide de brief open. Ze las het volgende.

“Dag Chrissy.
Ik weet, je bent kwaad. Razend zelfs.
Vanaf je me herkende zag ik de withete woede in je ogen. Je haat me, zoveel is wel duidelijk.
En dat begrijp ik maar al te goed.
Ik heb u en uw moeder veel kwaad gedaan, veel verdriet aangedaan.
Ik was een eikel. Ik was een tiran. Ik zoop meer dan goed voor me was en daar betaal ik nu een prijs voor. Ik herstel van een zware hartoperatie met complicaties. Mijn lever is naar de kloten, mijn nieren zijn het aan het begeven en ik kan amper nog op mijn benen staan. Zonder rolstoel kan ik mij niet meer verplaatsen.
Mijn dagen zijn geteld, deze kerst is mijn laatste. Daarover moet ik mij geen illusies maken.
Ik zou graag nu het nog kan, mijn diepe spijt betuigen over wat ik u en uw moeder heb aangedaan. We hadden het goed samen, je moeder had een gunstige invloed op mijn leven. Voor haar wilde ik minder hard werken en ik deed wat voordien nooit in mij opkwam omdat ik het nooit had gekend. Ik sloot twee keer per jaar en een dag extra in de week. Dit tegen de zin van mijn boekhouder en van mensen die geld in mijn restaurant staken. Mensen die mij voorstellen deden die ik niet kon weigeren. Die mij geld beloofden, geld dat mij de ogen uitstak. Mensen met wie ik veel te veel en veel te lang in de drank zat terwijl uw moeder en het personeel zich uit de naad werkten om alles terug proper te krijgen.
Ik heb mijn leven, mijn gezondheid en mijn huwelijk naar de kloten geholpen voor een stel stuivers, mooie cadeaus en een dikke bak. Ik ging veel te hoge leningen aan voor het uitbreiden van mijn restaurant om dan vast te stellen dat ik gewoon lelijk in het zak gezet was. Ik bedroog je moeder met Charlene met wie ik hertrouwde nadat je mama en ik gescheiden waren. Zij was het die mij finaal pluimde en had Pedro de zaak niet overgenomen dan had de deurwaarder al lang heel den boel aangeslagen.
Mijn geweten knaagt en het knaagt zo hard dat ik er niet meer van slaap, dat ik amper nog eet en de wil om te leven volledig weg is. Ik zou je willen vragen om deze brief ook aan je moeder te tonen.
Lieve Roos. Ik was fout. Fout op alle vlakken.
Ik heb je als een vod behandeld, ik heb je bedrogen en laten zakken.
Ik besefte te weinig welk goeds je voor me deed.
Ik had nog maar net mijn echtgenote verloren, jij je man. De papa van Chrissy.
Dat schepte een band, een hechte band. We trouwden en ik wilde alles anders doen. Ik heb zelfs op het punt gestaan om mijn restaurant te verkopen en iets anders te gaan doen. Zodat ik meer thuis zou zijn met u en met Chrissy. Maar ja, geld, status en aanzien wonnen het van de rede.
Ik liet me overreden door vrienden, door valse vrienden. Door die lui die hier elke avond zaten en waaraan jij je dood ergerde. Lui van wie jij al wist at het valse vrienden waren.
Ik had moeten luisteren. Ik had je raad moeten opvolgen. Minder drinken en op mijn voeding letten.
Maar ik was te koppig, te weerbarstig, te egoïstisch.
Ik weet dat het heel moeilijk is, wat ik nu van je vraag. Maar laat me alstublieft in vrede sterven.
EN SCHENK MIJ VERGIFFENIS!

Het spijt me.
Erik.