De Terugkeer 2

 

Kwart voor vier in de namiddag.

De rechercheurs hadden postgevat in de straat van het Atheneum. Bart en Patrick zaten in een anoniem voertuig te wachten tot hun lokaas een jonge snaak die net iets te veel met de politie in aanraking kwam wegens drugsbezit en in ruil voor opschorting van straf met politie en gerecht meewerkte.
Hij had een deal gesloten met Freddy Yarowa alias Rasta-Fred bij wie hij een paar grammen weed zou aankopen vlak na schooltijd.
Niet meer of Freddy zou er van de gelegenheid gebruik maken om nog meer jonge klanten te ronselen voor zijn illegale handeltje.
Verderop liep Alain met zijn handen op zijn rug te ijsberen. Kauwend op een tandenstoker welks hij vaker deed sinds hij gestopt was met roken. Het was koud en er stond een strakke wind. Alain trok zijn jas wat  meer dicht en staarde naar de overdrijvende wolken.
Vijf voor vier. De school was bijna uit. De spanning was te snijden.
De eerste te vroege buitenglippers verlieten de schoolpoort en fietsten zo snel ze konden weg. "De jeugd is na al die jaren nog niets veranderd," bedacht Alain zich.
Vier uur, de bel gaat. Scholieren zwermen uit de schoolpoort, fietsers flitsen voorbij en overal weerklinkt het geluid van optrekkende brommertjes. Leerlingen stappen in de klaarstaande schoolbussen of trekken naar het station waar ofwel de lijnbus ofwel de trein op hun wacht.
Alain kijkt rond.
Zoekt tussen de menigte naar Freddie Yarowa met zijn opzichtige dreadlocks.
Thijs Vlaeminck de jongen die als lokaas dienst doet staat zenuwachtig bij de schoolpoort.

"Hij daagt niet op," foeterde Bart. Ik zou haast gaat denken dat hij getipt werd. Ondanks we alles zo zorgvuldig mogelijk verborgen hielden."
"Kom nu Bart. Buiten de commissaris en de korpschef wist er niemand van deze actie af."
"Echt niemand Patrick?" vroeg Bart?
"Hoe wilt ge zeggen?" vroeg Patrick.
"Gij gaat toch af en toe op bezoek bij je oude moedertje die wat verderop in dat sociale woonblok woont. Echt niets gezegd in de trant van 'we gaan deze week actie ondernemen tegen verkoop van drugs aan minderjarigen?"
"Komaan Bart, voor wie hou je mij eigenlijk?"
"Voor een weliswaar uitmuntende rechercheur, begaan met zijn vak. Maar met een best wel groot gebrek.
Gij vergeet vaak dat ge flik zijt.
Snapt ge?
En in de woonblok naast deze waar je lieve moedertje in een sociaal appartement woont woont ook dat loeder met haar gemene rapmuziek die je godbetert overal op de radio begint te horen. Je lieve moedertje die Daniella toch zo'n lieve vindt hé. Omdat ze oudere mensen al eens hun boodschappen naar boven draagt. Maar intussen zingt ze wel de lofzang voor die smerige cannabis die al zoveel ellende heeft aangericht.
Zie je hoe snel het kan gaan Patrick.
Zie je wat er gebeurt als mensen met een eerbaar beroep en hun familie te los omgaan met 'ondervolk'?"
"Gast sorry, maar ge zijt erg!" reageerde Patrick.
"Is dat je sterkste argument Patrick?" Vroeg Bart op kalme toon terwijl hij Patrick recht in de ogen keek.
"Waarom vind je wat ik zeg erg Patrick. Kan je me dat uitleggen? Met argumenten graag?"
"Moet ge wat weten betweter? Daniella woont daar niet meer. Ze is eind vorige maand verhuist. Ze gaat in Brussel wonen en zich voor honderd procent concentreren op haar carrière.
Nu gij weer. Irritant stuk vreten."
"Beste nieuws in jaren," zei Bart terwijl hij achterover leunde.

Dan tikte Alain tegen het raam.
"Ik denk niet dat hij nog komt jongens, laten we gewoon ermee kappen voor vandaag."
"Zou hij getipt zijn?" vroeg Bart?
Alain haalde zijn schouders op.
"Door wie?
Misschien rook hij onraad, misschien ligt hij nog apestoned in zijn nest te stinken. Wie zal het zeggen?"
Terug op het bureau nam Alain Patrick apart.
"Patrick, ik hoorde daarnet die ietwat luide conversatie tussen u en Bart.
Je zei iets over Daniella, dat ze verhuist zou zijn."
"Mag de deur even dicht chef?" vroeg Patrick.
"Zeker," zei Alain.
"Chef, wat ik u nu ga zeggen vertel ik alleen tegen u. Ik wil zeker niet dat dit aan Bart zijn oren komt.
Daniella heeft een relatie met Sarah," zei Patrick.
"Ze is in afwachting tot ze een appertementje vond ingetrokken bij Daniella op haar kamertje boven de opnamestudio waar ze aan haar nieuwe album werkte die sinds kort uit is.
Sinds vorige maand wonen ze samen in een eigen appartementje en kwamen ze met een gehuurde bestelwagen. Daniella heeft geen rijbewijs dus ik wilde weten wie haar vergezelde. Toen zag ik hoe Sarah uitstapte. Ik zag hoe Sarah en Daniella met elkaar omgingen, hoe ze in elkaars ogen keken. Een knuffel tussendoor, een kus.
Een lieve kus.
Ik wist meteen genoeg."
"Heb je haar gesproken?" vroeg Alain.
"Even," antwoordde Patrick.
"Ze zei dat ze goed haar draai vindt daar in Brussel en dat ze het verleden achter zich wil laten en voluit wil gaan voor haar nieuwe leven aan de zijde van Daniella.
Ik moest u wel de groeten doen chef, en ze zei dat ge goed op uzelf moest passen."
Alain glimlachte en nam een slok van zijn koffie.
"Ge kunt gaan Patrick," zei hij.
Dan nam hij een nieuwe kop koffie en zette zich terug achter zijn bureau waar hij voor zich uit staarde.
"Sarah," dacht hij.
"Ik ben u kwijt.
Voorgoed.
Gelukkig niet aan het betweterke, al had ik dat even wel gewild.
Maar wat zou ik mezelf vervloekt hebben moest je omwille van mijn dwaze plan voor de rest van je leven in de greep zitten van de oerconservatieve familie Holvoet.
Toen ik hoorde dat je relatie met hem onverbiddelijk stuksprong vroeg ik aan de dokters of ik terug aan de slag kon.
Ik drong erop aan, maar nog voor ik toestemming kreeg was je weg.
Ik hoopte je nog terug te winnen.
Ach nee.
Wordt jij maar gelukkig met Daniella, jullie waren voor elkaar bestemd.
Wist ik al meteen.
Ken haar verhaal even goed als jij."
Dan ging de telefoon, Alain haakte af. "Donck," zei hij kortaf.
"Wat?
Een dode in de fietstunnel bij het station.
OK, we komen eraan!

De Terugkeer.

Alain Donck fietste door de stad. Met stevige tred en recht op zijn doel af.
Ook al kostte het hem heel wat moeite, hij zette door. Dit zou hij anders nooit gedaan hebben. Voor zijn zware hartinfarct deed hij haast alle verplaatsingen met de auto, zelfs het ritje naar het werk van amper 500 meter. Om dan meteen de straat over te steken om een kop koffie te drinken in 't Croissantje, koffie heet en straf. Zowat de enige verslaving die Alain zichzelf nog toestond. Alcohol had hij al afgezworen na de zware val die zijn echtgenote Carine maakte toen ze van pure zattigheid over haar eigen voeten struikelde met als gevolg dat ze voor het leven invalide en bedlegerig is. Wat maakte dat Alain met een joekel van een schuldgevoel rondloopt.
Alleen getrouwd met zijn werk en zelden thuis. De nacht bracht hij door in een dure cocktail en loungebar waar hij de ene whisky na de andere naar binnen werkte en er afleiding vond bij de daar aanwezige vrouwen die naar zijn aandacht (lees geld) hengelden. Om dan de volgende dag met een joekel van een kater en een rothumeur op het werk te verschijnen. Sinds het dramatische ongeval met Carine raakte Alain geen druppel alcohol meer aan, meer nog hij er heeft sindsdien een gloeiende afkeer voor. Ook de sigaret heeft hij na zijn zware hartinfarct uit zijn leven gebannen. Welks hem makkelijker meeviel dan verwacht. Maar dat komt vooral omdat de dokters, verplegers en kinesisten in het hersteloord waar hij verbleef er stevig de pees oplegden met de bedoeling om zijn miserabele fysieke conditie een stevige boost te geven. Dat laatste wierp zijn vruchten af, Alain voelt zich fitter dan ooit en is meer dan gemotiveerd om zich te houden aan het strikte trainingsschema dat hij meekreeg, samen met een al even strikt dieet waar hij zich aan houden moet.

"Dag Alain ge ziet er goed uit," zei Els de baliebediende wanneer Alain met een kamerbrede glimlach het bureau binnenwandelde.
"Dank u, dank u," zei Alain. "Ik ben helemaal klaar om er tegenaan te gaan. En dat gaan er hier een paar geweten hebben."
"De commissaris verwacht u boven," zei Els. En de korpschef en burgemeester ook."
"Werd ik zo hard gemist?" vroeg Alain?"
"Denk het," zei Els. "Ze zitten op iets te broeden. Er wordt van alles besproken binnenskamers en iedereen houdt de lippen stijf op elkaar."
"Dat begint hier al goed," bromde Alain terwijl hij de trap op liep. De deur van de vergaderruimte stond open en Alain zag er inderdaad de korpschef, de burgemeester en zelfs de procureur staan. Alsook zijn plaatsvervangster Hilde Tabbaert en zo goed als iedereen van zijn team.
"Wat is dat hier allemaal?" bromde Alain terwijl hij de ruimte in stapte.
"Dag Alain," zei commissaris Van Marcke. "Blij dat ge terug in ons midden zijt. Laat ons nu maar meteen ter zake komen. Ik geef hiervoor graag het woord aan onze korpschef."
Alain's ogen vernauwden zich tot kleine spleetjes van waaruit hij met scherpe arendsblik de zowel de korpschef als de burgemeester die hem flankeerde gadesloeg.
"Mijne dames en heren," begon de korpschef. "Zoals u wel weet kampt onze stad met een groot drugsprobleem. Dealers hangen rond op het stationsplein alsof het van hen is. Drugs circuleren onder de schoolgaande jeugd met alle gevolgen van dien voor de jongeren en hun families.
Te lang waande het drugsmilieu zich heer en meester in onze straten. Met als dramatisch dieptepunt de dood van Yoshi Dobbelaere, zoon van onze burgemeester.
De man en vrouw in de straat zal terecht stellen dat het eerst met het kind van een politieker moet gebeuren eer er ingegrepen wordt.
Maar als we nu niet ingrijpen. Als we nu niet krachtig reageren.
Wanneer dan wel?
De mensen van de recherche, en dan in het bijzonder de heren Bart Holvoet en Geert Calcaert hebben met uitmuntend speur en schaduwwerk voldoende bewijzen verzameld die ons toelaten om krachtig te reageren tegen een groot aantal gekende drugsdealers hier in onze stad. Deze namiddag om 16 uur als de school uit is zullen we notoir drugsdealer Freddy Yarowa bijgenaamd 'Rasta-Fred' in de val lokken en in de boeien slaan. Kwestie van duidelijk te maken aan de op dat moment aanwezige jeugd dat we niet meer lachen met drugs en drugs gerelateerde feiten. Drugs zijn geen spelletje, dat is de boodschap die we moeten overbrengen aan onze jongeren.
Daarna zal er op vrijdagavond een grote razzia plaatsvinden op het stationsplein en in alle cafés.
De tijd van laksheid is voorbij. We gaan voor een nultolerantie en voor een krachtig signaal. Er is geen plaats meer voor drugs en drugsdelinquenten in deze stad!

"Mooi afleidingsmanoeuvre," foeterde Alain tussen zijn tanden terwijl hij de trap afliep.
"Hoe bedoel je chef?" vroeg Bart die naast hem liep.
"Alles inzetten op nultolerantie van drugsoverlast zogezegd omdat de ogen van de burgemeester opengegaan zijn en hij aldus actie wil ondernemen zogezegd om andere ouders dergelijk verdriet te besparen.
En niemand die het nog heeft over hetgeen hij allemaal uitvrat achter gesloten deuren."
"Hazo, en wat was dat dan chef?" vroeg Bart terwijl hij Alain strak aankeek.
"Zijn bloedeigen zoon uitlenen aan stinkend rijke perverten in ruil voor vette contracten, een mooi overnamebod en een plaats als lijsttrekker voor de gemeenteraadsverkiezingen van vijftien jaar geleden. Waarna hij de burgemeesterssjerp mocht omgorden en braafjes de projecten van zijn beschermheer Marcel Leliaert mocht ondersteunen en er zijn goedkeurende handtekening onder zetten."
"Chef!" reageerde Bart terwijl hij de deur achter zich dichttrok.
"Ik had u toch stukken intelligenter ingeschat dan dat hoor.
Dat ge oproerkraaiers als die Daniella Onraedt dat soort shit kunt wijsmaken. Of die compleet geflipte Joodse psychiater die het zeer binnenkort zal mogen uitleggen waarom hij cannabis toediende aan mensen met zware pyschoses zoals wijlen Yoshi Dobbelaere, goed wetende dat die smeerlapperij psychosen juist erger maakt.
Maar dat gij die aanteigingen die intussen al lang weerlegd zijn gelooft.
Dat valt me van u tegen chef.
Echt wel."
"Ik geloof niets Bart.
Maar weet zeer goed waarover ik spreek."
"Oh ja chef?
Myriam Decabooter, de ex-vrouw van Erwin Dobbelaere leed aan het syndroom Von Munchhausen by proxy.
Ik denk dat ge wel weet wat voor syndroom dat is hé chef.
Ze propte haar eigen zoon met pillen. Verwondde hem, en maakte hem op heel wat andere manieren doodziek om dan met hem naar de dokter of dienst spoedgevallen te gaan. Toen Erwin erop uit kwam ging ze helemaal in overdrive.
Ze penetreerde haar zoontje anaal met stompe voorwerpen als de steel van een vliegenmepper, of een houten lepel. Tot bloedens toe. Om Yoshi dan te dwingen aan de politie te getuigen dat hij door zijn vader misbruikt werd.
Wat ze niet wist... Is dat Erwin camera's plaatste in huis.
En zo zijn echtgenote op heterdaad betrapte.
Daarna bleef ze maar doorgaan. Bleef ze haar zoon tegen zijn eigen vader opzetten.
Maar haar geloofwaardigheid speelde haar parten.
Helaas, het kwaad was al geschied. Yoshi was al compleet getraumatiseerd en door foute vrienden ook nog eens verslaafd geraakt aan cannabis, de favoriete pretdrug voor linkse nietsnutten en leeghoofdige nihilisten.
Niet alleen terroriseerde hij zijn vader en diens nieuwe vrouw en zijn jongere broer. Hij ging de leugens die hij van zijn moeder moest vertellen ook echt geloven en vond daarin een bondgenoot in die geflipte rapster die niets liever doet dan lasteren over al wie ondernemend is en echt begaan is met onze maatschappij. Wat voelde hij zich groot. En nog meer toen hij ook in de psychiatrische instelling nog twee bondgenoten vond.
Een compleet gefrustreerde ex-opvoeder die eveneens psychoses kreeg als gevolg van overmatig cannabisgebruik. Psychoses die ertoe hebben geleid dat hij zich onder een trein wierp. En natuurlijk Dr Silberstein die maar bleef orakelen over de door hem zelf verzonnen weldaden van cannabis op het brein. Hij beweerde dat hij met het toedienen van wietolie en door zijn patiënten lekker aan de waterpijp te laten lurken inzicht in hun probleem deed krijgen. En vond dat Yoshi niet thuishoorde in de psychiatrie.
En beweerde zonder enig tastbaar bewijs dat sufgeblowde Yoshi hoogbegaafd was.
Wat een grap.
Tuurlijk dat hij zijn psychoses nog meer voor waarheid ging aannemen. En maar er op los lasteren.
Ja niet te verwonderen dat bij iemand als Marco De Vuyst de stoppen doorslaan hé.
Keur zeker niet goed wat hij deed.
Maar er zijn er die meer schuld hieraan hebben hoor. En wat mij betreft mogen die ook voor de rechter komen.
Soit, die smerige dreadaap komt spoedig aan de beurt en ik zal hem zeker niet sparen straks in de ondervragingskamer.
Feit is, alles wat ik vertel staat zwart op wit in het dossier. Met de nodige BEWIJZEN!!!
Waar zijn uw bewijzen chef?" vroeg Bart terwijl hij Alain strak in de ogen keek.
Alain zei niets en liep naar het koffie automaat.
"Koffie, heet en straf," mompelde hij waarna hij zich met een warme kop koffie in zijn bureau terugtrok. Om het dossier betreffende het onderzoek naar drugshandel en het aandeel van Freddie Yarowa door te nemen.

Een bloemlezing vol liefde 2.

                                            

Als twee mensen elkaar vinden in de liefde dan verandert dat hun hele leven.
Liefde is mooi, liefde verrijkt je leven. Maar het kan je leven ook grondig overhoop halen.
Je weet niet wat je overkomt, je kan niet meer helder denken. Je lichaam en geest raken in de ban van die ene en je zou er je leven voor geven. Je hunkert tot in het diepste van je lichaam en ziel naar die ene persoon. Je wil hem/haar in je hart, in je ziel en ook in je lichaam, of jij in dat van je haar/hem. En ja dan heb ik het over seks. Niet zomaar seks om de seks maar seks die voortkomt uit liefde en die blijft duren blijft duren. En zelfs al is je lichaam moe, je geest smeekt gewoon om meer. Je raakt in de ban van die ene persoon en wanneer het moment daar is dat je jezelf voor hem/haar blootgeeft en jullie lichamen één worden, dan is de wereld gewoon even heel ver weg.
En dat is dan LIEFDE!

De Klaverhoeve(Deel 4)

“De band speelde een traag liedje.
Joyce nam Willems hand.
"ga de mee dansen maatse?" Vroeg ze.
Ze dansten.
Joyce keek hem diep in de ogen.
"Da's toch een schoon koppel eh", zei Gitte een meisje uit het dorp waarmee Joyce het goed vinden kon.
"Joyce is een meiske met een hart van goud.
De Willem is met zijn gat in de boter gevallen," zei Wannes zijn broer.
Ineens fluisterde ze in zijn oor: "Maatse 't jeukt een beetje. Als ge versta wa 'k wil zeggen?"
Willem verstond het maar al te goed.
"Laten we naar huis gaan?"
"Neeje zot! Zo ne schuune zwoele zomeravond.
Dat vraagt toch om het gewoon buiten te doen.
Ik zijn der gereed veure, veur onzen eerste keer.
Lot ons der ietske speciaals van make.
Kom schattebol, ik verlang hier zo hard naar".

Dit was helaas één van mijn verhalen die tragisch afliep.
Maar voor dat gebeurde beleefde Joyce nog dat ene speciale moment. Er ging sinds ze in De Klaverhoeve verbleef al vaker een wereld voor haar open. Ze ervaarde er nestwarmte, saamhorigheid, bezorgdheid en op het laatste… WARE LIEFDE!

    

Passionele Fout.

Ja, dat gevoel dat die ene persoon die je al dan niet toevallig best wel aantrekkelijk vindt iets voor je voelt, en het is wederzijds. Ja dat is mooi toch.
Maar soms, dan komt het behoorlijk ongelegen. Omdat je in een relatie zit bijvoorbeeld.
Maar dan ben je met hem (in dit geval haar) alleen en ze zoekt toenadering tot je. Ze wil je. Ze heeft haar zinnen gezet op je. Ze strikt je in haar net en je hapt toe. Je verliest je in haar warme blik, haar koele handen en haar kussen vol pure passie…

- “Buiten zat Wouter naar de sterrenhemel te staren. Annemiek sloeg haar armen om zijn middel.
“Waarom was je ineens weg Wouter?” Vroeg ze.
“Ach." Zei hij. “Ik ergerde me aan Bert. Bert is een toffe gast met een gouden hart en een goeie kameraad. Maar ja.. Het is een Antwerpenaar hé. Groot bakkes, klein hartje. En als hij iets tegen zijn goesting moet doen dan is hij niet te genieten. En dan vit hij op alles en iedereen.
Ik kan me daar zo in ergeren."
“Is toch nergens voor nodig Wouter.
Jij bent een schat van een man, weet je dat. Een luisterend oor, open geest, een gezonde levensstijl. Dat vind ik belangrijk, echt wel hoor.”
Bij die woorden wreef ze hem over zijn rug en zo nog eens langs zijn buik.
Hij liet het zich welgevallen…
“Gij zijt een tof meiske Annemiek. Een beetje speciaal maar dat vind ik wel interessant”.
Bij die woorden draaide hij zich om en keek haar in de ogen.
Toen gaf ze hem een zoen op de mond en woelde door zijn haren.
“Knapperd." Zei ze zachtjes.
“Ik vind jou echt een knapperd.”
Ze zoende hem nogmaals op de mond en likte zachtjes met haar tong over zijn lippen.
Hij liet zijn tong over de hare glijden. Voorzichtig begonnen ze elkaar te kussen.
Eerst heel voorzichtig maar daarna zocht Annemiek met steeds meer passie naar de tong van Wouter.
Ze nam hem stevig beet en ging met haar handen onder zijn T-shirt. Met haar kruis wreef ze over het zijne. Ze was gewaar dat hij een erectie kreeg en liet daarna meteen haar handen over zijn kont glijden.
Toen werden ze opgeschrikt door een rinkelende gsm…
“Verdomme ons Ilse." Zei Wouter verschrikt.” -

Zeg jij het, of ik? (Deel 4)

- “Dan ineens stond hij recht en verliet het bureau.
Hij wandelde de woonkamer binnen waar Sophie in de grote leren zetel naar Sturm Der Liebe zat te kijken.
Hij naderde de zetel met kleine stapjes.
Sophie keek op.
"Ziet hem daar staan.... Onnozeloare, zei ze giftig.
"Je hebt gelijk." Zei Kurt.
"Ik ben een onnozelaar."
Sophie zweeg.
Nipte van haar wijnglas.
"Is dat al wat je te zeggen hebt?
Seksmaniak."
"Wat valt er te zeggen?
Dat het me spijt.
Ik weet ook wel dat dit niet volstaat."
Sophie zweeg.
Staarde uit het raam naar het schemerdonker buiten.
"Dacht ge nu echt dat ik het niet door had Kurt?" Vroeg ze.
"Zo ineens naar buiten gaan als de telefoon gaat.
U altijd terugtrekken op uw bureau.
Altijd laat thuis, vergaderingen, etentjes met uw vriendjes van de beleggingsclub.
Om dan later van hun echtgenotes te horen dat ze die avond gewoon thuis waren.
Weet je wat erger is dan uw bedrog Kurt?
Dat ge denkt da 'k een onnozele trezebeze ben.
Die ge van alles wijs kunt maken."
Kurt stond bij de zetel met gebogen hoofd.
"Zet je nere!" Beval Sophie.
Kurt zette zich naast haar in de zetel.
"Zegt nekeer eerlijk.
Komde gij zoveel tekort?" vroeg ze.
Kurt wist niet wat zeggen.
"Ik zou wel wat meer seks willen ja," zei hij.
"En eerlijk gezegd.
Monogamie.
Soms lijkt het me zo saai."
Sophie lachte.
"Venten hé," zei ze.
"Volwassen worden is toch echt jullie sterkste kant niet hé.
Moen kik joen ekeje etwat zeggen Kurt?" Zei ze in het West-Vlaams.
Sophie Watteeuw was afkomstig van Brugge en stak haar afkomst niet onder stoelen of banken.
"Het leven! Dat is saai!
Dat is maken dat den boel aan de kant is, dat er eten op tafel staat, dat er geld in 't baksje komt en dat joen kleren proper zien.
Dat is 't leven.
Voor mij toch.
Jij verwacht toch ook van je werknemers dat hun job op de eerste plaats komt.
Jij hebt dat toch ook niet graag dat ze zich 'teveel gaan verbeelden'.
Het leven is geen film Kurt Smets.
Jij verweet je broer dat hij een onrealistische kijk had op het leven.
Maar eigenlijk hé.
Ben je geen haar beter.
Op professioneel vlak ben je een kei, dat is waar.
Je hebt een neus voor zaken en je werkt hard om je doel te bereiken.
Je bent net zo veeleisend voor jezelf als voor je medewerkers.
Maar privé, is het een heel ander verhaal.
Jij denkt dat het leven één groot feest is.
Tot laat in de nacht blijven hangen, feestjes, recepties, veel blablabla en tralala.
Flirten met de dames.
Zakenreizen met veel grote sier.
Dure hotels en etentjes, veel dikdoenerij.
De patser uithangen in je dure wagens.
Indruk maken op het vrouwelijk schoon.
Mij maakte je echt niet wijs dat je daar in Engeland of op het autosalon van Frankfurt of Geneve alleen sliep in je dure hotelkamer.” –

Ja dat heb je dan als je het op een ander gaat zoeken.
Overspel… DAT KOMT ALTIJD UIT!
En dan heb jij wat uit te leggen.
Vertrouwen is iets fragiel, breekbaar. Eens het stuk is, dan krijg je het niet meer gelijmd.
Of misschien toch. Maar de littekens zijn altijd zichtbaar en vroeg of laat lost de lijm toch en gaat de vaas – in dit geval de relatie – alsnog stuk.

                    

 De liefde kwam met kerst (Deel 4).

– “Eindelijk reed de trein het magistrale Centraal Station van Antwerpen in.
Maar dan wel op het onderste niveau waar je weinig ziet van hoe prachtig dat station wel is, iets wat mensen die vanuit Nederland naar Antwerpen sporen vast wel zullen weten.
Kerwin stapte uit en met haastige tred liep hij naar de bushalte.
De bus die hem naar het Universitair Ziekenhuis moest brengen reed net voor zijn neus weg.
Daar stond hij dan in de ijzige wind die de sneeuw die onophoudelijk leek te vallen in zijn gezicht blies.
Maar gelukkig wist een jonge Chassidische Jood hem te vertellen dat de volgende bus ook die richting uit ging. Snel maakte dat Kerwin deze keer mee was.
De bus zette zich in beweging.
Baande zich een weg door het drukke stadsverkeer.
Vlot ging het niet, want de brutale winterinval zorgde voor veel verkeerschaos.
Eindelijk bereikte hij het ziekenhuis.
Yenka zat recht op de stoel naast haar bed.
Keek  naar de sneeuw die maar uit de lucht bleef vallen.
Met een dromerige, gelukzalige blik.
Kerwin klopte zacht tegen de deur en liep naar binnen. Yenka draaide zich om.
Haar ogen straalden.
Ze lachte haar tanden bloot.
"Kerwin," riep ze verrukt uit.
"Je bent terug."
"Ja liefje," zij hij.
Yenka wilde rechtstaan, maar Kerwin gebaarde haar te blijven zitten.
"Rustig aan doen meissie," zei hij.
Hij zakte door zijn knieën en sloeg zijn handen rond haar hals.
Keek haar in de ogen.
Haar ogen die straalden en vol leven zaten.
Ze raakte hem aan, omhelsde hem.
Ze lachte.
Met speelse kirretjes.
"Kerwin," zei ze met gelukzaligheid in haar stem.
Dan gaf ze hem een kus.
Kuste hem met lange halen.
Haar handen gleden over zijn borst.
Ritste zijn jas los.
Dan gleden haar handen onder zijn trui.
"Lekker warm," kirde ze ondeugend.
"Ondeugende meid," zei Kerwin terwijl hij haar hoofd tegen zijn borst drukte.
"Oh lieve Kerwin.
Ik ben zo gelukkig.
Echt.
Ik leef Kerwin.
IK LEEF!!!" -

Dit was één van mijn kerstverhalen. Het verhaal over een zwaar ziek meisje dat aan lager wal geraakte. Het leven had haar geraakt en gekraakt. Ze zag geen uitweg meer, ze had geen hoop meer. Maar de hoop op gezondheid, een warme plek en vooral een nieuw leven, kwam toch.
En dat maakte Yenka zo zielsgelukkig. 

Verboden hartstocht 5

 – “Drie dagen later.

Het was een zaterdagmorgen.
Brecht stond op het perron.
Met zijn rugzak op zijn rug met wat kleren, zijn toiletzak en scheerapparaat.
Al het geld van zijn spaarrekening zat in zijn portefeuille.
Hafna was er nog niet.
Hij keek op zijn gsm, een berichtje.
"Ben buitengeraakt schatke, nu op weg naar station."
Tien minuten geleden gepost.
Hij liep al de trein op en zocht een plaatsje uit in een tweede klasserijtuig in het midden van de trein.
Hij wachtte.
Hij zag een meisje met een hoofddoek, was dat Hafna?
Nee, het was een ander meisje.
Hij zou haar gezicht immers meteen herkennen, vooral dan haar ogen vielen meteen op.
Haar donkere sprekende ogen.
De zenuwen gierden door zijn keel.
Hij hield de almaar groter wordende stroom reizigers die de roltrap naar het perron namen goed in het oog.
Het beloofde goed vol te zitten op de trein, want het was een mooie lentedag en het was het begin van de Paasvakantie.
Ineens voelde hij iemand tikken op zijn schouder.
Het was Hafna.
Ze ging naast hem zitten, sloeg haar arm rond zijn schouder.
"Schatke," zei ze.
"Dees is ons moment schatke."
Haar ogen twinkelden en schitterden.
Dan hoorden ze de conducteur het fluitsignaal geven.
De deuren klapten toe.
De trein vertrok.
Reed het station uit.
"Ooooooh!" kirde Hafna.
"Schatke."
Ze kuste hem.
Ze kuste hem vol passie.
Het liefdesvuur diep in haar hart flakkerde op.” –

Brecht en Hafna liepen in dit fragment weg van huis. Want Hafna haar familie waren strenggelovige moslims voor wie de familie eer heilig is. En dat zou later in dit hoofdstuk nog blijken ook. 

Onblusbare Passie (Deel 2)

 -  “Het was nacht.
Jessica sliep, ik was klaarwakker.
De hele avond en het grootste deel van de nacht hebben Jessica en ik gevreeën.
We hebben vol passie de lust gevierd en de liefde bedreven, zodanig dat geen van ons nog maar aan eten dacht.
Ik zag haar lichaam in het schemerdonker en voel opnieuw dat vuur van liefde en passie diep in me oplaaien. Ik zag haar volle borsten, haar afgetrainde buik, Haar hoofd lag naar links gedraaid op het hoofdkussen en ze ademde traag en ontspannen. Ik leg me naast haar en kijk haar aan, ik voel mijn ogen loom worden en val in slaap.
Dan wordt ik opnieuw wakker, ik voel scherp licht prikken in mijn ogen. Ik zie Jessica staan bij het raam, ze droeg een kamerjas en draaide haar hoofd.
“Goeiemorgen… LIEVELING!” zei ze met een hese stem die veel liefde verraadde.
Dan zetten ze een plateau die op de dressoir bij de spiegel stond op het bed. Wanneer ik naar rechts kijk zie ik een ijsemmer met daarin een Magnumfles Champagne.
“Wat moet dit voorstellen?” vraag ik.
“Ontbijt op bed lieve schat,” zei Jessica waarna ze me teder zoende.
Ze deed haar kamerjas uit en kroop bij me in bed. Er volgde weer een kus, een lange liefdevolle kus.
Ze sneed een broodje open, boterde het en smeerde het met confituur. Ze reikte het naar mijn mond. “Ge hebt hard gewerkt gisterenavond en nacht, tijd om wat kracht op te doen,” zei Jessica.
“Ge hebt genoten hé,” zei ik.
Jessica’s ogen begonnen te blinken en te twinkelen. Ze lachte en sloeg haar armen om mijn hals.
“Tom, lieverd. Schatje.”
Anderhalf jaar geleden zwoer ik dat ik nooit nog een man in mijn leven zou toestaan, behalve dan voor een snelle wip. Datgene waarin ik al een poosje zin had toen je mijn pad kruiste en ik je daar zag staan kijken naar mij met die boner die zo hard opviel. Gelukkig was er niet veel volk, ik denk dat ik de enige was die het zag. Die boner in combinatie met je lichaam dat langzaam maar zeker zijn vorm terugkrijgt. Ik was meteen opgewonden. Ik heb in mijn kleedhokje even de hand aan mezelf geslagen voor ik me aankleedde, mag je gerust weten.
Had je niet zo opzichtig geprobeerd mij te verleiden, dan was ik alsnog op je afgestapt. Maar ik was het toen wel zeker, jij had een al even harde crush op mij als ik op u.
En toen ik je zag, naakt. Je eikel afgestroopt. Je heerlijke gigantische pik.
Ik wilde hem in me, hoe sneller hoe liever. En verdorie het voelde zo goed.

Tom, liefje… schatje.
Seks met jou is het einde.
Het was zo onwezenlijk Tom, zo onaards.”
Jessica’s adem stokte.
Het idee dat je straks dit appartement zal verlaten om te gaan werken doet mijn hart schreeuwen.
Ik wil je bij me hebben liefje, snap je dat.
Ik wil jou aan mijn zijde, ik wil jou in mijn leven. Ik wil jou in mijn hart.
Ik wil jou diep in mijn lichaam!!!!

“Weet je wat?” zei ik.
“Ik meldt me ziek en blijf de hele dag bij jou.
Want ik voel op elk vlak hetzelfde als wat jij daarnet beschreef lieve schat!”
Nadat  ik mijn werkgever had gebeld schoof ik de plateau met daarin de resten van het ontbijt weg, kroop opnieuw op Jessica en gaf haar datgene waarnaar ze met haar hele hart zo hard naar verlangde. Passie, seks, penetratie, passionele kussen en vooral… AL MIJN LIEFDE!" -

Dit was mijn recentste liefdesverhaal.
Het verhaal van een ietwat doodgewone man en een verdomd knappe, zeg maar bloedmooie vrouw.
Hij ziet haar voor het eerst in het zwembad waar ze met haar prachtige lichaam gehuld in een sexy zwart badpak alle aandacht naar zich toe trekt. Hij raakt in de ban van haar, wil seks met haar. En hij gaat ver om zijn zin te krijgen ook. Hij verleid haar op een weinig subtiele manier, en het lukt hem nog ook. Na een korte maar stevige beurt in het kleedhokje spreken ze af bij haar thuis. Daar vinden de harten van Tommy en Jessica elkaar. Lust gaat over in passie en de passie gaat over in liefde. En die liefde wordt sterker en sterker. En Jessica zegt haar goedbetaalde baan op en besluit om een heel nieuw leven te beginnen met Tommy aan haar zijde.
Maar het lot is wreed en ongenadig en helaas is hun prille maar o zo diepe geluk…
VAN VEEL TE KORTE DUUR!

 

Een bloemlezing vol liefde!

 

Dag lieve mensen.

DE DAG VAN DE LIEFDE!
Dat is toch echt wel de naam die ik prefereer voor wat we echt vieren op 14 februari.
En ik zou echt veel liever zien dat we die dag aandacht besteden aan liefde in al zijn facetten.
Wie mijn verhalen leest weet dat liefde een van de meest voorkomende thema's is. Liefde tussen twee mensen - soms met een compleet verschillende achtergrond - die ineens en soms zelfs heel onverwacht oplaait. Vriendschap die overgaat in liefde en zelfs in pure PASSIE!

Soms moeten koppeltjes vechten voor hun liefde. Soms gaat hun liefde in tegen het wereldbeeld van hun familie. Dit gaat dan vaak over dingen als godsdienst, ideologie maar ook zaken als de zogenoemde 'familie eer'. En helaas, liefde voelen voor iemand van je eigen geslacht wordt nog altijd niet getolereerd. Ook niet in onze zogenaamde vrije samenleving. Maar wie echt van zijn geliefde houdt gaat voor hem/haar door een vuur en zet haar op de eerste plaats. 
Maar liefde, passie en lust doen rare dingen met een mens. Zo kan je echt wel zielsveel van iemand houden en toch ineens kan de passie voor iemand anders ineens heel hard oplaaien. Nu ja, is het passie? Of is het gewoon lust? Goesting? Goesting om eens met die ene knappe meid of stoere hunk tussen de lakens te kruipen. Om dan later met veel spijt en schuldgevoelens alles te moeten opbiechten. 

Ja, wij zijn ook maar mensen hé. Wij allemaal, jij die dit leest ook.
We hebben allemaal onze zwaktes en de ene kan daar beter mee omgaan dan de andere. En nee daarmee wil ik niet zeggen dat alle mensen (M/V) overspelige scheefpoepers zijn. Voor deze die het niet zijn en wel het karakter en de principes hebben om hun partner bewust en met woord en daad trouw te blijven. Ik doe zeer nederig mijn klak af voor jullie! 

Nee echt. Ik vind dat mensen die er in deze tijden waarin elkaar trouw blijven tot de dood niet meer zo heel vanzelfsprekend is, er toch in slagen om een heel leven samen te blijven en dat dan ook nog doen in diepe harmonie... Dat die mensen alle respect en hulde verdienen. 
Dit artikel draag ik op aan jullie.
Maar ik wil ook mijn steun betuigen aan alle eenzame harten op deze wereld. Aan zij die hunkeren naar liefde, naar een tedere knuffel, een passionele kus... Naar INTIMITEIT!
Want ik weet waar jullie zo hard naar hunkeren. Ik was zelf ooit zo iemand, ooit. Ik was al over de twintig toen ik mijn maagdelijkheid verloor, en ja het heeft in mijn hoofd gespeeld dat ik nooit iemand zou vinden. Dat ik 'te raar', 'te veel een eenzaat' of zelfs 'te lelijk' was om enige interesse te kunnen opwekken van het andere geslacht. Maar nu weet ik dat dat helemaal niet zo is en ook nooit geweest is.

Wat ik hier ga neerzetten?
Een bondige bloemlezing van de mooiste liefdesmomenten uit mijn verhalen. 
Ik blog nu al tien jaar op dit platform en voordien al schreef ik verhalen die ik op mijn vorige blog (die helaas tussen de plooien van het internet is verdwenen) neerzette. Die verhalen heb ik kunnen copy/pasten en op mijn huidige blog neergezet. Maar ik weet dat ze nog niet bij iedereen bekend zijn. 
Maar dat is wel wat ik wil.
Daarom is de titel van elk verhaal een link naar de desbetreffende pagina.

Toen die ene zomer! 

Enkele weken later, op een avond.
Gracienne ontving Lou op haar kamer.
Ze wilde hem de teksten laten zien die ze door de jaren heen geschreven had.
Rake teksten.
Felle maatschappijkritische teksten.
Die ze schreef toen ze nog bij haar ouders woonde.
Teksten waarmee ze haar gevoelens van rebellie en onmacht probeerde te verwoorden.
Lou was er van onder de voet.
"Man, dat is straf spul", zei hij.
"Gij hebt verdomme talent om te schrijven.
Ik verschiet ervan meiske, echt".
Gracienne keek hem aan.
"Ach maatje", zei ze.
Terwijl ze Lou vol liefde aankeek.
"Zo bijzonder is dat toch niet.
Toch niet niet voor u.
Gij zijt zoveel wijzer.
Gij denkt zoveel dieper.
Echt waar".
Ze sloeg haar handen om zijn hals.
"Ik trek mij zo keihard op aan u Lou.
Weet ge dat.
Maatje.
Venteke".
Ze drukte haar lippen tegen de zijne.
Hij liet eerst begaan.
Haar kussen werden feller en hartstochtelijker.
Toen probeerde hij haar weg te duwen.
"Grace, meiske.
Gij zijt twee jaar jonger dan ik.
Ge zijt amper 15."
"Dat weet ik", antwoordde ze.
"Maar ik heb mijn gevoelens al lang genoeg weggestoken voor u Lou.
Maatje".
"Kijk", zei hij ineens.
"Ik heb u heel graag, als vriendin.
Ik trek geiren met u op.
Ik had al langer door dat ge meer wilt dan alleen maar vrienden zijn.
Da's normaal.
Ge zijt jong.
Er gaat van alles door u heen.
Door uw koppeke.
Door uw lichaam.
En ja, ge zijt een verdomd schoon meiske.
Ge hebt een prachtig lijf ja.
Niet te verwonderen, als ge weet wat gij allemaal doet van sport.
God weet dat ik er verdomme al van gefantaseerd heb.
Maar... "
Hij zocht twijfelend naar zijn woorden.
"Ik wil nog geen relatie.
Snapt ge.
Ik versta dat ge meer voelt dan alleen maar vriendschap.
Maar mij nu al binden aan één meiske.
Allez ja.
Ik wil nu niet stoefen.
Maar ik heb veel keus.
Als ik op de werf sta op een warme dag.
In mijn ontbloot bovenlijf.
Dan staan zelfs bomma's kwijlend naar mij te kijken".
Gracienne moest erom lachen.
"Pas op", zei ze plagend.
"Want als een ouw schuur in brand staat, dan is er geen blussen meer aan".
Lou lachte mee.
Toen ging hij verder.
"Ik vind die aandacht wel leuk.
Daar kom ik eerlijk voor uit.
God weet dat ik met plezier meeging met al die meiskes.
En zelfs oudere vrouwen.
Ik wil me nu nog niet binden, hoe graag ik u ook zie meiske.
Weet ge.
De liefde dat is schoon, in de boekskes en in de flauwe zemeltrezenfilms.
Maar dat is ook alles.
In de realiteit loopt het zo vaak anders.
Mijn ma die was 18 toen ze in verwachting was van mij.
Ze zat gebonden aan mijne pa.
En nochtans, ze is een verdomd intelligente vrouw.
Ze zou naar de unief gaan, geneeskunde studeren.
Maar ja, ze liet zich inpakken door Pa zijn charmes.
En voor ze het wist zat ze in een krot van een huis, met een bleitende kleine in eur armen.
Weg dromen, weg ambitie.
Welkom OCMW en pure miserie.
Denkt daar eens aan.
Laat u nog niet binden aan de eerste de beste.
Profiteer van uw leven.
Nu ge nog kunt."

Gracienne hoorde dit alles aan.
En slaakte een diepe zucht.
"Ge hebt gelijk maatje," zei ze zacht.
Ik versta u volledig op dat vlak.
Het is echt niet liefde of een relatie waar ik zo naar verlang.
Maar... "
Ze keek hem aan.
Met haar prachtige blauwe ogen.
Ze haalde diep adem....

Haar Laatste Verlangen.

“Tim… Je moet weten. Als mijn ‘Parrain’ dit ooit te weten komt zwaait er wat voor je, en voor mij.”
“Hij zal het niet te weten komen. We doen het gewoon bij mij thuis. Ik woon in de stad niet ver van het Atheneum waar we vroeger naar school gingen.
Is toch ideaal… "
Hij keek haar aan.
“Zeg ja Nathalie, ik verlang hier zo lang naar en jij ook. Ik voel het…. Zeg ja.”
Nathalie haalde diep adem. Keek hem aan.
“Waarom ook niet?” Dacht ze.
Ze keek hem diep in de ogen en woelde zachtjes door zijn warrige krullenbol.
“Ik schenk je mijn lichaam maatje. Ik zal helemaal van jou zijn.”
Met die woorden gaf ze hem een lange sensuele kus.
Even later wandelden ze samen het domein uit. Op de parking stond een kleine muisgrijze Citroën C2.
Nathalie stapte in en klikte de veiligheidsgordel vast, terwijl ze naar Tim keek.
Hij woelde even door haar haren, ze glimlachte verlegen.
Tim hield er een vinnige en sportieve rijstijl op na.
“Aardig karretje." Zei Nathalie.
“Is van mijn maat met wie ik een appartement deel. Hij is nu aan het werk, en ik vroeg of ik zijn auto even mocht lenen. Zijn auto en ons appartement voor ons alleen. Dit wordt een heerlijk moment Nathalie.”
Ze hielden halt in een zijstraat naast het Atheneum waar ze ooit samen school liepen.
Ze betraden een klein ietwat rommelig appartementje op de zolderverdieping van ietwat verouderd aandoend appartementsgebouw.
Hij opende de deur van één van de kamers, het bed was halvelings opgemaakt en aan de muur hingen posters met ‘Manga’ en ‘Anime’ figuren. Naast het bed lag een laptop en slingerden er vuile kleren rond..
“Zo hier zijn we dan, let maar niet op de rommel schat."
Door het open raam zag Nathalie het schoolplein waar ze zo vaak rondslenterde, babbelde, giechelde met haar vriendinnen, enzovoort.
“We kunnen rustig het raam open laten. Het is vakantie, er loopt hierachter geen hond rond.”
Tim trok zijn short naar beneden. Nathalie draaide zich om en keek verlekkerd naar zijn naakte lichaam.
Traag gleden haar ogen naar beneden.
Haar handen voelden klam aan en ze voelde de zenuwen gieren door haar lichaam.
Tim omhelsde haar en keek haar in de ogen, trok haar T-shirt zachtjes omhoog.
“Je bent zenuwachtig hé lieverd”, zei hij.
“Het is mijn eerste keer Tim. Er gaat van alles door me heen nu.
Maar ik wil dit zo hard, ik verlang zo hard naar seks nu. En blijkbaar staat het in de sterren geschreven dat jij de uitverkorene bent.
Je hebt me Tim, neem me maar”.

Lentebriesje.

Charles zuchtte…
“Rosalie. Ge weet toch hoe gevaarlijk het is.
Die Duitsers dat zijn smeerlappen, vooral die gasten van de ‘Gestapo’ en de SS.
Als ge in hun handen valt, dan zijn de gevolgen niet te overzien.
Weet ge dan niet aan welke vreselijke martelingen, aan welke verschrikkelijke ‘tortuur’ ze mensen die ze van verzetspraktijken verdachten blootstellen”?
Rosalie boog het hoofd.
“Charles.” Zei ze met een snik in haar stem.
“Mijn ouders, broers en zusje zijn gestorven daar in Frankrijk in die verschrikkelijke brand.
Hun geschreeuw en dat van de andere vluchtelingen, dat gaat me door merg en been.
Ik hoor nog elke nacht als ik in mijn ‘beddeke’ lig die vreselijke kreten.
Nog altijd heb ik de verschrikkelijkste nachtmerries.
Dat is een ‘tortuur’ Charles.
Ik zou het mezelf nooit vergeven, machteloos te staan toekijken hoe die ‘worstenfretters’ hier hun gang maar gaan, mensen arresteren of in koelen bloede doodschieten.
Heelder families uit elkander rukken. Enzovoort.
Ik heb niets meer te verliezen Charles.
Ik ben een eenvoudig meiske dat overdag stikt en naait tot haar vingers ervan bloeden. En ’s avonds dronkenlappen en zeveraars van slap fluitjesbier en aangelengde jenever voorzie.
En dat allemaal voor een schamel loontje en wat rantsoenzegeltes.
Welke toekomst heb ik?
Geen!!!
Niet zolang die smerige nazibende hier in onze straten loopt te marcheren en paraderen met een air van hier tot in Berlijn.”
Ineens knoopte ze haar blouse open. Haar decolleté was goed zichtbaar.
Ze nam Charles zijn handen vast en legde die op haar borsten.
“Schoon hé, Charelke.... " Zei ze met een kirrend stemmetje.
“Ik weet wel dat ge meer wilt dan alleen maar kuskes geven en mij dicht tegen uw ‘gilet’ trekken hier in ’t steegske in de duisternis van de nacht.
Maar ik weet dat ge dat nooit durft vragen, want ge zijt ‘nen deftige jongen’. En deftige jongens doen zo geen voorstellen.
Ge denkt, ‘ik zal maar braaf zijn en wachten met dat soort dingen tot we getrouwd zijn’. Maar intussen denkt ge, ‘waarom niet? Waarom niet er eens van profiteren als niemand het ziet’.
Da’s geen schande hé Charelke.
Ik denk dat ook.
Dat had ge niet verwacht van mij hé.
Van het lieve, brave Rosalieke.”
Charles kreeg een kleur. Hij moest er ook even mee lachen.
“Gij zijt een deugnietje hé.” Zei hij.
“Gij niet dan?” Zei Rosalie schalks. Om hem dan lekker lang en vol passie te kussen.
“Gij meent dat hé, gij wilt echt bij het verzet hé.”
“Ja.” Zei Rosalie zelfzeker.
“Ik wil bij het verzet, ik weet dat ze daar niet happig zijn om vrouwen toe te laten.
Hoewel die er zijn, en in Frankrijk en Holland nog veel meer.”
Rosalie slaakte een diepe hartstochtelijke zucht.
“Ik wil echt meedoen Charles. Wat de prijs ook moge zijn die ik zal betalen voor die ene wens die ik heb. Namelijk die Duitsers laten weten dat ze niet ongestraft kunnen doen wat ze met mijn familie en al die andere onschuldige mensen deden.”
Charles peinsde.
“Ik zal mijn best doen om voor u een goed woordje te doen Rosalie.” Zei hij.
En gaf  haar een zoen op haar mond.
“Beloofd? Vroeg Rosalie.
Beloofd!" Antwoordde hij. "Op mijn erewoord."
Rosalie beantwoorde dat met een speelse kus, terwijl ze zijn kt vastgreep en haar onderlichaam tegen het zijne wreef.
“Als ge ervoor kunt zorgen dat ik erbij mag Charles…
Dan schenk ik u MIJN LICHAAM!!!!!”

Als je wil weten hoe het verder afloopt dan klik je gewoon op de titel van het verhaal, en dan kom je vanzelf op de bewuste pagina.
Maar ondanks het feit dat deze pagina al behoorlijk lang is ga ik het niet hierbij laten want er zijn zo nog veel meer mooie liefdesmomenten die ik met jullie wil delen. Dus komt er al snel een tweede deel. En weet je waarom ik dit doe?
Uit LIEFDE voor jullie!

Over Artificiële Intelligentie (AI) en schrijfkriebels.

 

Illustratie gemaakt door ChatGPT.

Dag lieve mensen.
Artificiële intelligentie oftewel AI. Het is aan een enorme opmars bezig en de toepassingen ervan worden in meer en meer sectoren gebruikt en ze gaan ook meer en meer deel uitmaken van ons leven.
Studenten gebruiken het voor hun thesissen en werkstukken en scholieren voor hun spreekbeurten en verhandelingen. Het is voor leraars onmogelijk of het werk dat hun leraren afgeven zelfgeschreven is of uitgevoerd door AI.
AI is een zeer gewaardeerde hulp voor mensen die met complexe zaken bezig zijn zoals statistieken, grafieken, ingewikkelde berekeningen en vraagstukken. Ook kan het door middel van afbeeldingen ons helpen om zaken te verbeelden en AI zal zelfs muziek kunnen schrijven.
Of wie weet boeken, romans, verhalen.

En eerlijk gezegd heb ik daar een heel ongemakkelijk gevoel bij. Het idee dat iets creatiefs als schrijven wordt overgenomen door een AI systeem maakt mij wantrouwig en ook een beetje kwaad. Was het niet de bedoeling dat we dankzij technologie een makkelijker leven zouden leiden en meer tijd zouden hebben om creatief te zijn? Waarom willen we dan dat technologie in onze plaats gaan schrijven, schilderen of componeren? Dit soort creatieve zaken zijn net die dingen die ons als mens verheffen en die ons verrijken. Ja ik weet het dat het voor bedrijven die willen communiceren aan de hand van folders of teksten op hun website interessanter is om dit werk te laten doen door iets als AI. Maar toch.
U weet het lieve mensen, ik ben iemand die heel graag schrijft en die heel graag schrijft. Schrijven is voor mij een uitlaatklep en soms vraag ik mij af of ik daar niet mijn beroep van zou kunnen maken, of op een andere manier daar iets mee te kunnen doen. Ik heb dat nu eens voor de grap gevraagd aan ChatGPT en de antwoorden zijn best wel nuttig. Hieronder een kleine screenshot.

Ik stelde een vraag.

ChatGPT gaf antwoord. 

Maar schrijven is voor mij vooral iets om mijn gevoelens te verwoorden, en dan heb ik het vooral over wat ik schrijf op mijn blog en vooral mijn verhalen. De personages die ik creëer zijn ofwel mensen met wie ik het goed zou kunnen vinden moesten het echte personen zijn, ofwel mensen die ik net tot in het diepste van mijn ziel zou verafschuwen. Wat ik voel voor bepaalde personen of over bepaalde gebeurtenissen verwerk ik in mijn verhalen en dat is de reden waarom heftige emoties maar ook opwellingen van verliefdheid of zelfs lust er zo dikwijls deel van zijn.
Schrijven is ook een manier om mijn visie op de dingen te verwoorden. En het herlezen ervan een hele tijd later is een goeie manier om mijn mening aan te passen en bij te stellen aan een al dan niet veranderde realiteit.

Schrijven is ook bezig zijn met taal, met zinnen, met woorden. Woorden die liefst juist geschreven en correct gespeld zijn. En dan komt vooral die dwingende DT regel om de hoek piepen. Want dat is ook voor mij iets dat er voor zorgt dat er fouten in mijn tekst sluipen.
Maar ik laat mij daar niet door ontmoedigen, hindernissen en moeilijkheden zorgen net voor meer uitdaging en uitdagingen aangaan is een goede manier om je hersenen te trainen. Om jezelf scherp te houden. En dat geldt ook voor het opzoeken en in je hoofd verwerken van informatie die nuttig of relevant kan zijn. Want je wil toch dat hetgeen je schrijft correct en accuraat is zeker? En laat dat nu net een goede manier zijn om dingen bij te leren. Om je te verdiepen in zaken waar je voordien niet bij stilstond. Of om kleine maar daarom niet minder interessante details te kennen van zaken waar je wel al het één en ander van weet.

AI scripts lijken me wel nuttig voor het plaatsen van illustraties.
Zonder dat ik hiermee ergens auteursrechten overtreed. 

Terwijl ik dit schrijf is het woensdagavond iets na elf uur. Ik weet nog niet wanneer ik dit ga posten, alleen dat het nog voor deze week zal zijn, want ik wil nog een blogartikel gepubliceerd zien voor de maand om is. Ik leg dat mezelf op omdat regelmatig updaten van je blog ervoor zorgt dat hij gelezen wordt. Dat mijn blog opvalt en hij regelmatig verschijnt op mijn lezers – en nog niet lezers – hun tijdlijn op sociale media. Zodat hij nog meer gezien en gelezen wordt en dat dat zo blijft!

Ik heb al een paar verhalen op mijn harde schijf zitten, alsook enige scenario’s voor toekomstige verhalen die ik later zal uitwerken en neerschrijven. Na een jaar van ziekte gevolgd door een zware operatie. Een jaar van herstel en recuperatie en terug op krachten komen. Geholpen door mijn schat van een vriendin en mijn twee kleine keeshondjes. Voel ik het meer dan  ooit kriebelen. Ik voel het kriebelen, niet alleen om te schrijven maar ook om meer buiten te zijn, om gezonder te leven, om mijn lichaam weer de kracht te geven die het vroeger had.
Ik heb goesting lieve mensen. Goesting om te schrijven, goesting om te bewegen, om te wandelen, om buiten te zijn, om te genieten. Kort samengevat, goesting om TE LEVEN!

En lieve Christiane, er is nog iets anders waar ik goesting in heb. Maar dat ga ik hier niet aan de grote klok hangen.

Vandaag las ik: Wat voedingsdeskundigen eten.

 

Dag lieve mensen.
De meesten onder jullie hebben vast al wel gehoord van de Britse krant The Guardian.
Het is een zeer gezaghebbende Britse kwaliteitskrant die ook zeer toegankelijk is. Naast advertenties wordt deze krant ook gefinancierd door bijdragen van donoren. Dat zijn vooral mensen uit de academische en de culturele wereld. Deze krant besteed dan ook heel veel aandacht aan kunst en cultuur, maar ook aan wetenschap en innovatie. Ook zaken als de klimaatopwarming worden door deze krant zeer nauwlettend gevolg en bericht.

In tegenstelling tot de meeste online kranten zijn de meeste artikels in The Guardian niet verborgen achter een betaalmuur. Soms moet je voor het lezen van bepaalde artikels wel registreren en er wordt regelmatig gevraagd om een kleine bijdrage te leveren. Maar hey, dat doen ze bij Wikipedia ook.
Maar ik ben eigenlijk een beetje een vrek en als een artikel zie over een interessant onderwerp en het zit achter een betaalmuur dan Google ik even om te kijken of er geen websites zijn waar de informatie die ik nodig heb niet gratis beschikbaar is.
Maar The Guardian is eigenlijk echt wel het soort nieuwsmedium dat mij ligt. Gratis, vlot toegankelijk en van een aanvaardbaar niveau. Geen gezeik over celebrities of (in ons land) BV’s. Geen sensationele clickbait maar journalistiek op hoog niveau aangevuld met opinies en bijdragen van mensen die weten waarover ze spreken.
Zo ook vandaag.

Vandaag las ik dus:
Een artikel waarin men aan de hand van negen vragen aan verschillende voedingsdeskundigen peilde naar hun eetgewoonten. Over wat ze eten als ontbijt? Als snack in de namiddag? Als avondeten? Welke voedingsgewoonten ze hebben die de mensen zouden verbazen? Wat ze absoluut niet zouden eten? Wat ze zeker niet zouden geven aan hun kinderen en vooral… Wat ze als voedingsstof of supplement zeker zouden aanbevelen?
 En eerlijk gezegd, de antwoorden waren wel zeer interessant. Een paar zaken die vaak terugkwamen was het belang van voedingsvezels en vitamine D. Het feit dat nogal wat als ‘superfood’ opgehemelde zaken weinig toevoegen aan ons dieet en vooral.
Dat we bewerkte voeding beter zouden mijden.

Ik zou zeggen: Als je het Engels begrijp, open de link en lees het artikel.
Kan je geen Engels, laat het vertalen door een vertaalmachine of door ChatGPT. 
Maar vooral…
Lees het zorgvuldig. Neem je tijd, zet even alles wat lawaai maakt af en leg je smartphone zo ver mogelijk uit je buurt (tenzij je hem net gebruikt om dit stuk en het artikel in kwestie te lezen natuurlijk). Neem alles wat er staat zo goed mogelijk in je op en denk er vooral eens goed over na.
Voeding, en vooral goede voeding is zo belangrijk voor een goede gezondheid. En als er dan toch een goed voornemen is dat ik dit jaar ga maken dan is dat niet zozeer ‘gaan diëten’, of ‘geen suiker of alcohol of ‘whatever’ meer’? Maar vooral… Bewuster met voeding omgaan!
Voeding is zo belangrijk: Ik zou hier moeten schrijven ‘gezonde voeding’, maar ik heb het wel degelijk over voeding in het algemeen. Want ETEN IS EEN LEVENSBEHOEFTE!
Zonder eten ga je dood, dat weet het kleinste kind.
Maar net zo belangrijk is ‘wat we eten’.
Ja eten moet lekker zijn en ja het is belangrijk dat je geniet van wat je eet. En ook het gezelschap is belangrijk. Een goede maaltijd brengt mensen samen en het is algemeen geweten dat ‘veel belangrijke beslissingen AAN TAFEL worden genomen!’
Maar eigenlijk zou voor onze gezondheid en ons welzijn de focus nog veel meer moeten liggen op de voedingswaarde!
Wat voegt hetgeen wij eten echt toe aan ons lichaam, aan onze gezondheid, aan ons welzijn. Dat is de vraag die we ons allemaal elke dag opnieuw zouden moeten stellen

Ik hoor de mensen zo vaak zeggen: “Ja maar wat mogen wij eigenlijk nog eten? De ene keer is dat slecht en de andere keer weer iets anders.” Of: “We eten al duizenden jaren brood, aardappelen, pasta en rijst. En nu zou dat allemaal niet meer gezond zijn? Wie houden jullie eigenlijk voor de gek?”
Ja, ik geef toe. Ik heb mijzelf die zake ook al afgevraagd. Maar er zijn een paar zaken die we in ons achterhoofd moeten houden. Ik som ze even voor je op.
1 We eten te weinig groeten en fruit:
Maar eigenlijk vooral te weinig groenten. Het is geweten dat de gemiddelde Belg veel minder groenten en fruit eet dan de dagelijks aanbevolen hoeveelheid. Het kan dus echt geen kwaad om eens na te denken over wat we kunnen doen om meer groenten op ons bord te krijgen. Waarom eens niet die aardappelen of pasta vervangen door EEN TWEEDE PORTIE GROENTEN?
Spinazie en witloof, wortelen en spruitjes, sperzieboontjes en bloemkool. Of probeer eens iets als bloemkoolcouscous in plaats van aardappelen, pasta, rijst of gewone couscous.
2 Kies de juiste koolhydraten:
Koolhydraten zijn heus niet slecht voor je, maar je moet ze op de juiste manier proportioneren. Nog niet zo lang geleden kwam het ‘lowcarb’ dieet fel in opmars, maar echt een goed idee  is het weglaten van koolhydraten uit je voeding nu ook niet echt. Wel is het zo dat vooral als je wil afslanken het van belang is om de juiste koolhydraten te kiezen: Op deze link staat heel wat nuttige informatie hierover.
3 Vet is niet de vijand:
Weet je nog, de jaren tachtig? Toen men je diets maakte dat je geen echte boter moest eten want dat is slecht voor de cholesterol. Nee, je moest gaan voor margarine, of nog beter ‘minarine’ (Becel bijvoorbeeld).  Voor mager vlees, witte vis en halfvolle of nog beter magere melk.
Nee, je moet geen hompen boter in je pan gooien of je sausen rijkelijk overgieten met room. En ja, het is beter om te kiezen voor plantaardig dan dierlijk vet. Maar ons lichaam heeft vet nodig. Vetten zijn essentieel voor bijvoorbeeld de aanmaak van hersencellen (Omega 3).
Dus, voel je niet schuldig als je te kwistig met de fles olijfolie omspringt. Trouwens, extra virgine olijfolie is best wel gezond, zeker op een slaatje met veel rauwe groenten.
4 Vezels, vezels en nog eens vezels:
Nog iets waar veel voedingsdeskundigen zich zorgen over maken. We eten veel te weinig voedingsvezels!
Voedingsvezels dragen bij tot een goede spijsvertering en darmgezondheid. Met het regelmatig en voldoende innemen van voedingsvezels voorkom je darmkanker, een heel nare ziekte die helaas één van de meest voorkomende kankers is. Ook dragen ze bij tot een goede spijsvertering en verminderen ze het risico op hart en vaatziekten en diabetes type 2. Ook twee vaak voorkomende welvaartsziektes.

Ik ben geen voedingsexpert of diëtist. Ik ben gewoon iemand die vindt dat er veel te veel onjuiste informatie circuleert over gezonde voeding. En dit komt bovenop de massa’s advertenties voor ongezond (vr)eten waarmee we elke dag worden overspoeld.
Mensen zien door de bomen het bos niet meer en worden langs alle kanten misleid. Nee die ontbijtgranen uit het middelste schap in de supermarkt zijn NIET GEZOND! Ze zitten boordevol toegevoegde suikers die alle voedingswaarde van vezels en andere zaken gewoon teniet doen. De zogezegde gezondheidsvoordelen van ‘cornflakes’ zijn weinig meer dan een verzinsel in leven gehouden door de fabrikant zelf En zo zijn er nog meer voorbeelden van flagrante leugens en fabels die over voeding de ronde doen.
En de meeste van die leugens zijn gewoon VERZONNEN DOOR DEVOEDINGSINDUSTRIE!
Houdt dat altijd in gedachte als je overweegt om iets aan je voedingspatroon te doen.

Het zit er weer op.

 

Dag lieve mensen.
Het is bijna zes uur, nog even en we mogen elkaar weer een gelukkig nieuwjaar wensen. In Bangkok en Hanoi (hoofdstad van Vietnam) zijn ze terwijl ik dit schrijf al aan het aftellen. Over een uur zijn het de Indiërs die elkaar drie natte kussen mogen geven. De Australiërs en Nieuw-Zeelanders… die zijn waarschijnlijk al zat.
Soit het jaar zit erop, en verdorie het was mij het jaartje wel.
Ik hoef het niet meer te vertellen wat ik het afgelopen jaar heb doorgemaakt. Ik ben blij dat ik er nog ben en dat ik jullie kan vertellen dat het intussen veel en veel beter met me gaat.
Ik voel me tiptop en ik slaagde erin om een sprintje te trekken tot thuis toen ik met de hondjes ging wandelen en mijn lieve schat me belde om me te zeggen dat ze bericht kreeg over een pakje dat was toegekomen. Zonder er verder bij na te denken liep ik die laatste honderd meter zo snel ik kon met twee keffende hondjes aan de leiband. Even rondkijken en ik zag het pakje bij de voordeur liggen. Missie geslaagd, het pakje was binnen. Maar het was pas toen ik boven was en het al uitpakte dat ik besefte dat ik iets deed wat ik vorig jaar echt niet had kunnen doen.

Ik wil maar zeggen.
Ik heb diep gezeten lieve mensen.
Rond deze tijd van het jaar was ik echt mezelf niet. Constant moe, vlug kortademig, sukkelde van de ene verkoudheid naar de andere, amper enige weerstand en ik had ook nogal snel koud. Meerdere keren naar de dokter geweest, van alles voorgeschreven. Tot hij zelf voorstelde om een afspraak te maken met een cardioloog omdat hij ‘hartruis’ hoorde. Dat deed ik dan ook meteen en daar kreeg ik de diagnose: Lekkende hartklep. Operatie is noodzakelijk.
De rest kennen jullie want ik heb het in deze blog dan ook uitvoerig beschreven en ook op Facebook konden jullie mijn toestand mee opvolgen.

Het was een zware operatie gevolgd door een lang herstel. Maar de liefde van mijn schat van een vrouwke en zeker ook de genegenheid en warmte van mijn twee superlieve hondjes hielp mij er door. En ook de steun van jullie allen lieve mensen.
Ook al steunden jullie mij vanop afstand. Het deed mij goed, echt wel.
Terwijl ik dit schrijf luister ik naar de Willy Duizend. Ja, dat is iets wat ik graag laat passeren, die heerlijke tijdloze rocknummers. Ik hou van een portie stevige gitaren op zijn tijd. Ik heb een brede muzieksmaak, maar ik heb wel één voorwaarde. Er moet minstens één gitaar in voorkomen.
Of je moet van goeden huize zijn zoals bijvoorbeeld Kraftwerk. Dan zie ik het nog door de vingers, we gaan nu ook weer niet te streng zijn.
Ik weet één ding. Tijd maken voor muziek, boeken, films, vrienden, goede gesprekken, je partner en dat ene wat daarbij komt kijken. DAT IS GEEN TIJDVERSPILLING!
En kennis vergaren en dingen bijleren is dat ook niet.

Weet ge.
Er is zoveel nuttige informatie en die ligt gewoon voor het grijpen. Informatie en kennis is nog nooit toegankelijk geweest als nu. Vroeger moest je naar de bibliotheek als je iets wilde opzoeken over éénder welk onderwerp. Je moest boeken doorploegen, pagina’s kopiëren of overschrijven en dat dan bijhouden. Wie van mijn generatie is en voor school een spreekbeurt moest houden die weet waarover ik nu praat.
Nu volstaat een simpele zoekopdracht gevolgd door een muisklik of twee, drie. En het blijft niet bij tekst alleen. Er zijn ook video’s en podcasts over alle mogelijke onderwerpen te vinden op het grote wereldwijde web.
De wereld van de podcasts is voor mij opengegaan tijdens mijn ziekenhuisverblijf en ja het was een verrijking en een verruiming. Voordien nam ik al eens de tijd om naar een interessante podcast te luisteren, maar toen ik in het ziekenhuis lag en de TV niet altijd beschikbaar was omdat je die andere persoon die naast je ligt ook wat moet gunnen. Ben ik via de smartphone podcasts gaan opzoeken en beluisteren. En daar zitten heel interessante dingen tussen.

Ja, ik ben zo’n saaie donder die uren kan luisteren naar de uiteenzetting van één of andere deskundige over zaken als artificiële intelligentie, bitcoins, geopolitiek, klimaatverandering, wetenschappelijk onderzoek of recente ontwikkelingen in de geneeskunde. En waarom ook niet?
Al dat geleuter op onze pretzenders boeit me hoe langer hoe minder? Zijn jullie die overdosis BV’s op elke TV zender niet beu? Ewel, IK WEL!
Er gaat geen dag voorbij of zo’n Herman Brusselmans, James Cook of Bokkie De Repper moet even zijn mening over van alles en nog wat door onze strot rammen of even melig gaan doen.
Als ik alleen thuis ben staat de TV amper nog op. Liever radio, een podcast of gewoon… STILTE!
Wordt ik nu oud? Of wordt de wereld rondom mij gewoon te druk? Wie zal het zeggen. Feit is dat ik van stilte heel hard kan genieten. Af en toe geen TV, radio of zelfs sociale media. Gewoon wat schrijven of wat rusten in de zetel met de hondjes erbij en de tijd traag zien passeren op de grote wandklok boven te TV. Ja ik vind dat zalig.

OK, vaak deden we het niet. Maar er werd het afgelopen jaar wel degelijk gewandeld!
En ja, ook daar heb ik met volle teugen van genoten.
De natuur schenkt mij rust en het deed na al die weken binnen zitten in een muf ziekenhuis echt deugt om de petrichor te ruiken, de zon op mijn huid te voelen en gewoon buiten te zijn. Ook al was het maar een korte wandeling met mijn twee kleine schatjes. Het deed goed, punt!
De zee horen of het geruis van de bladeren. Met mijn voeten door de gevallen bladeren lopen, het geluid van stromend water, de wolken zien voorbij drijven.
Ik beschouw die dingen als een luxe, een zegen. En weet je waarom?
OMDAT IK DANKBAAR BEN!
Dankbaar omdat ik er nog ben. Dankbaar omdat ik Vijftig jaar mocht worden. Mijn betreurde collega Paul mocht maar dertig jaar worden, en nee dat is echt geen leeftijd om te gaan.
Dankbaar omdat het goed met me gaat, dat ik nog kan werken, dat ik een inkomen heb en een goede relatie met mijn allerliefste Christiane. Dat ik nog kan en mag genieten van de capriolen van mijn lieve hondjes.
Ik stop even tussendoor met typen en kijk voor me uit. Wat ik daarnet schreef dringt nog harder tot me door. Het is inmiddels zeven uur, weer een uur voorbij. Ja ik neem mijn tijd om dit te schrijven. Nog vijf uur en we mogen elkaar drie dikke natte zoenen geven. Nog vijf uur en 2024 is het verleden, 2025 is de toekomst en wat de toekomst brengt weet niemand.
Eens mijn geliefde gedaan heeft met werken en ik haar met de auto ben gaan ophalen en eens we thuis zijn schenk ik twee coupeglaasjes in en genieten we van lekkere hapjes en vooral van elkaar.

En ik hoop dat jullie hetzelfde doen.
En ik wens jullie een gelukkig, voorspoedig, welvarend, hartverwarmend en vooral… GEZOND 2025

Het gelukzaligste moment van het afgelopen jaar.
Mijn twee lieve schatjes terug dicht bij me.

Onverwachte dienst: slot.

 

Tweede Kerstdag.
Roos Demeyer stapte traag in de ziekenhuiskamer, gevolgd door haar dochter Chrissy.
Erik draaide moeizaam zijn hooofd. “Roos,” zei hij.
Roos zei niets en ging op de rand van het bed zitten. “Ge ziet er niet goed uit Erik,” zei ze.
“Ik weet het,” zei hij. “Een infectie op mijn hartkleppen en die krijgen ze niet onder controle. Net zwaardere antibiotica gekregen. Om van mijn andere gezondheidsproblemen nog maar te zwijgen. En ja die heb ik allemaal aan mezelf te denken. Ik heb mijn lever naar de kloten gezopen, mijn nieren zijn kapot van de pijnstillers die ik nam om de pijn in mijne rug te verdoven om nog maar te zwijgen van hoe ik mijn hart heb mismeesterd met mijn ongezonde levensstijl en mijn eindeloze vreten en zuipen.
Maar daar heb ik nog het minste spijt van Roos.”
Erik liet zijn hoofd wegzakken in het kussen en slaakte een diepe zucht.
“Roos, Chrissy. Het spijt me,” zei hij.
“Het spijt me Chrissy da ‘k uw kindertijd heb verkloot. Het spijt me Roos dat ik u, diegene die mij er bovenop hielp na de dood van mijn eerste echtgenote. Dat ik net u ongelukkig maakte en tot wanhoop dreef.
Ik moet er geen doekskes om winden, ik was ne smeerlap. En als ge mij niet kunt vergeven, bwaja. Dan sterf ik maar eenzaam en ga ik het graf in met een hart verteert van spijt en zware schuldgevoelens. Ik heb het toch allemaal aan mijn eigen te danken.”
“Nee Erik, nee!” zei Roos.
“Ik had hier ook schuld aan.
Gij deed voor mij zoveel, maar het was nooit genoeg. Ik wilde dure kleren, luxe reisjes, het beste en het duurste voor Chrissy, terwijl die daar nooit om vroeg. Die was content met een ouwe jeansbroek en versleten T-shirt om mee te ravotten met haar vriendjes, allemaal jongens.
Dat ge uw colère op mij uitwerkte, daar ben ik niet kwaad om en ben ik ook nooit geweest. Maar hoe ge uitvloog tegen Chrissy, dat maakte mij razend. En het is voor haar dat ik van u weggegaan ben. Met pijn in het hart Erik.
Met pijn in het hart!
Want ik trok mij op aan uw liefde, ook toen onze relatie in een onvermijdelijk dieptepunt was geraakt. Ook toen kon ik me optrekken aan uw lieve woorden, uw knuffels, het samen vrijen.”
Roos keek Erik aan.
“Laten we opnieuw beginnen Erik.
“Nee,” zei Erik. “Dit verdien ik nu ook weer niet Roos.”
“Erik, ik sta erop,” zei Roos.
“Want ondanks mijn woede en mijn teleurstelling. Kon ik u nooit vergeten.
Chrissy wilde u nooit meer zien nee. Maar ik hunkerde naar u. Gij waart en zijt nog altijd veel meer dan zomaar ‘mijn man’. En altijd heb ik gehoopt dat ge zou inzien dat ge fout waart.
En ik heb altijd gezegd dat als dat ooit moest gebeuren, dat ik de spons over alles zou vieren en opnieuw beginnen.
Wel lieve Erik… DAT MOMENT IS NU GEKOMEN!”

Oudejaarsavond. De antibiotica sloeg aan en Eriks toestand verbeterde. Hij mocht naar huis, maar moest nog wel antibioticapillen slikken en hij moest elke maand op controle komen bij de cardioloog. Maar hij voelde zich beter dan ooit en kreeg weer hoop in het leven. 
Ze zaten aan tafel in de prachtige loft waar Erik woonde. Roos, Chrissy, Claudia en ook Pedro en zijn echtgenote. Erik had een traiteur laten komen, maar vroeg voor zichzelf een zoutarme en licht verteerbare maaltijd en op één iemand na was hij de enige die geen alcohol dronk. Die iemand is Claudia. “Waarom drink je niet,” vroeg hij. “Je bent de eregast meisje, jij hebt mij en Roos terug samengebracht.”
“Ik ben geheelonthouder,” zei Claudia. De enige keer dat ik alcohol dronk in zeer lange tijd was toen Chrissy mij een beker Champagne aanbood op kerstavond. Ik dronk ervan omdat ik wilde dat ze zou zien dat ik even hard verliefd was op haar als zij op mij.”
Bij die woorden keek Claudia Chrissy met een heel warme en liefdevolle blik aan.
Chrissy voelde het week worden in haar hart, en vooral wanneer Claudia een klein doosje in inpakpapier uithaalde. “Chrissy, ik heb een cadeau voor u. Doe maar open.”
“Wat is dat?” vroeg Chrissy verbaasd. Met trillende handen maakte ze het open. Er zat een doosje in en in dat doosje zat een prachtige gouden ring bezet met een mooie diamant.
“Oh hoe graaf is dat,” zei ze. “Waaraan heb ik dat verdient.”
“Chrissy, ik weet het. Het is nogal snel. Maar dat komt omdat ik radicaal een streep wil zetten onder mijn verleden. Daarom vraag ik vanuit het diepste van mijn hart.
WILDE GIJ MET MIJN TROUWEN SCHATJE,”
Chrissy begon te huilen van pure en diepe ontroering.
Claudia sloot haar teder in de armen en woelde zacht door haar haren.
“Claudia, ik heb zo hard naar u gehunkerd, denkende dat het nooit wat zou worden tussen ons, zelfs geen flirt of one night stand.
Maar dan vraagt gij mij dit. Wat moet ik hierop zeggen.”
“Liefje, ik begrijp dat je er nog niet klaar voor bent. Maar ik ben wel klaar voor u en voor een heel nieuw leven.”
Dan gaf Chrissy Claudia een lange vurige doch tedere kus. Terwijl de tranen over haar wangen bleven stromen.
“Ik zal voor altijd de uwe zijn lieve schat,” zei ze.
Nog voor het nagerecht trokken Claudia en Chrissy zich terug op hun kamer waar ze die nieuwjaarsnacht zouden blijven slapen. Terwijl buiten in de stad het vuurwerk met veel lawaai losbarstte en Erik en Roos en Pedro en zijn echtgenote Sandra het glas heften. Waren Claudia en Chrissy elkaar passioneel aan het kussen, naakt tussen de lakens van een heerlijk zacht en luxueus waterbed.
Toen het vuurwerk verstomde en de passie bedaarde keek Chrissy Claudia in de ogen.
“Gelukkige Nieuwjaar VROUW VAN MIJN LEVEN!” zei ze met een diepe zucht.